De wetenschap streeft naar het willen weten. Ik als ongelovige streef hier ook naar, omdat dit mij toch een bepaalde zekerheid geeft, die ik niet in een geloof kan vinden. Alles willen we weten om zo ook alles te kunnen voorspellen. De drang van het willen weten is zo groot. Nog veel groter dan de pijn die het weten oplevert.
Ik ben een mens, geboren vele jaren terug in de tijd. Als ieder mens bevatte mijn jeugd een grote hoeveelheid van doelloos spelen met troep uit de Bart Smit. Het was een zorgeloos leven, waar je toen nog geen weet van had.
Normaal kook ik altijd voor mijzelf. In tegenstelling tot vele anderen snijd ik mijn groenten, maak ik zelf de saus en ja, ik prak mijn eigen aardappelen. Kant-en-klaar gerechten vind ik het toegeven aan de eigen zwakte. Als je in staat bent om te koken en je haalt toch een aantal maal per week een zoute, al veertig dagen geleden klaargemaakt gerecht, dan is er iets goed mis. Een tegenargument zou kunnen zijn dat je geen tijd hebt. Ben je dan zo opgeslokt in deze debiele wereld dat je niet eens meer kan bepalen of je jouw eigen avondeten mag maken? Of is het gewoon gemakzucht? Mensen met gemakzucht bereiken vaak weinig in het leven, dus dan blijf je toch bij de groep horen waar eventueel iets mis mee is.
De vergeetachtigheid geeft mijn leven wel eens moeilijkheden. Ik geef de schuld aan de drank en de daaraan gekoppelde beginnende Korsakov. Het is niet iets om trots op te zijn, maar gelukkig heb ik een excuus.
Ik word ouder. Elke dag voelt als een dag dichterbij hetgeen waar ik nog geen weet van heb, de dood. Er zijn mensen die waarde hechten aan het bereiken van een bepaalde leeftijd. “Ik ben nu al dertig, het voelt opeens zo oud”. Alsof het een paar weken terug veel jonger leek. Een leeftijd is eigenlijk niets meer of minder, dan een bepaald aantal rondjes, dat de aarde heeft gedraaid met jouw lichaam erop. Er is geen verjaardagstaart waarop staat: “gefeliciteerd met de 365 rondjes die u weer heeft meegedraaid”. Terwijl dit toch echt het geval is tijdens een verjaardag.
