Haar buik bolde langzaam in voorwaartse richting. Zwangjurken waren op het laatst niet meer in staat dat te verhullen. Soms droeg zij een tuinbroek, maar vanaf het moment dat jij grapte dat die broeken wel heel erg jaren-zeventig stonden heb jij haar alleen nog maar in jurken gezien.
Het leven is geen pretje, maar zo-even had ik er eentje binnen. Ik zag een jongetje met de naam Neder Landje, gekleed in korte broek en met een rugzakje. Op de trappen van het hoofdkwartier van de VN in New York. Onderweg naar Kofi Annan om hem persoonlijk het goede nieuws te vertellen.
Wij gaan naar Afghanistan.
Een verslaggever wist het kereltje nog even staande te houden.
Vandaag was geen leuke dag. Gisteren ook niet, maar dat is gelukkig al weer een dag geleden. Hoe eergisteren was ben ik vergeten. Het zal niet veel bijzonders geweest zijn.
Waarom vandaag geen pretje was weet ik niet, maar morgen is vandaag veranderd in gisteren, en gisteren zijn nooit leuk.
De tussen-n baart jou grote zorgen. Het is nu al 2006 en jij weet nog steeds niet waar jij hem moet plaatsen en waar niet.
Zojuist keek jij nog nog naar de oudenjaarsconference van Youp van ’t Hek. Daar wilde jij een stukje over schrijven met als titel hekkesluiter. Maar dat is vast niet goed gespeld. Het zal wel hekkensluiter moeten zijn. Met een tussen-n. Dat is natuurlijk wel een beetje vreemd, want er is maar één Youp van ’t Hek en dan is hekkesluiter of heksluiter veel logischer.
Het gebeurt elke keer opnieuw. Jij gaat met vriendinlief naar de stad om inkopen te doen. Van tevoren heb jij precies uitgekiend wat er moet komen en berekend wat het mag kosten. Budgetteren heet dat. Daarin ben jij een kei. Maar binnen het budget blijven is een groot probleem. Voor vriendinlief dan.
