Petra

Vrouw, (schone)moeder, leerling-creatief schrijven en nog veel meer. Schrijven is schrappen, het schrijven schrappen is geen optie.

Weet je nog?

Zij was voor mij heel lang de onbekende lieve, stille en oude vrouw, die zwaaide wanneer zij mij langs zag fietsen met een kind voor- en eentje achterop. Trouw zwaaide ik terug en leerde de kleintjes dat ook te doen. Vier keer op een dag (minimaal) fietste ik er vrolijk langs, zag haar stralende ogen en glimlach om haar mond.
Ik had wel eens gehoord dat ze Sien heette, maar verder wist ik niets van haar. Als we thuis over haar spraken noemde ik haar oma Sien.

Door Petra, geleden

Lagune opa III

Alle begin is moeilijk, maar ik ben trots op het eerste mailtje dat ik zojuist ontvangen heb van Lagune opa. Na wat oefenen, samen aanmelden bij een provider enzovoorts, heeft hij nu helemaal zelfstandig, (nog wel met wat gemopper en getier, dat vertelde zijn vrouw).
Nog heel af en toe komt hij iets vragen, maar nu de meeste programma’s er in het Nederlands op staan, zoekt hij zelf wel uit hoe iets moet. Geweldig vind ik hem.

Door Petra, geleden

De kleine boef

Hij is een opdondertje die streken uithaalt. Hij lacht en geniet van het spel dat kinderen spelen. Zoals vele jongens van zijn leeftijd doet hij dus dingen die niet horen en echt niet door de beugel kunnen.
Dit keer was hij met een aantal vriendjes naar de speelgoedwinkel gegaan, een van de vriendjes winkelde daar wel meer zonder te betalen.

Door Petra, geleden

Wie leest dit nu?

Steeds als ik weer met woorden speel, waar en wanneer dan ook, vraag ik me af wie leest ze en wat denken ze daar nu van. Voor mij is schrijven immers een heel gewone zaak geworden.
Schrijven kan ook iedereen is mijn idee hier over.
Want wie kan praten kan schrijven, wie gevoel kent kan dat omschrijven. Maar raar als ik mensen om me heen mijn woorden laat lezen vinden ze het iets ongewoons.

Door Petra, geleden

Word ik nu al zo oud?

Nu de kinderen hier groter worden en de oudste dochter al gaat spreken over: ‘vroegerrrr… toen pap nog pantoffels droeg’, voel ik me zo af en toe stokoud.
Die ‘pantoffelzin’ gebruikt ze geregeld wat leidt tot een boos gezicht van haar vader (erachter ook wel een glimlachje) en een bulderend gelach van de overige gezinsleden.

Door Petra, geleden