Ruim 14.500 sokken later…

Nog steeds klopt haar hart als ze weet dat hij thuis komt.
Ze heeft jaren verlangend gewacht tot de tijd rijp was. Als tiener van amper 12/13 jaar was ze al hopeloos verliefd op die ene, toen nog onbereikbare man. Zij werd door hem gezien als een giebelende vervelende puber, die hij les moest geven. Als hij al naar vrouwen/meisjes keek met mannelijke ogen dan viel zij absoluut buiten de boot, hij zag haar niet. En dat wist zij.

Zijn doorkijkogen…

Die doorkijkogen kunnen mij nog altijd boeien, als kind al kon ik intens genieten bij het zien van beelden op televisie. Hij is en blijft een bijzondere man. Hij kijkt je aan, nee, hij kijkt dwars door je heen. Zijn gezicht strak in de plooi, zijn ogen spreken een taal die iedereen verstaat. En zelfs als de hele wereld lacht, dan kijkt hij nog steeds strak en doordringend.

Overstekend paaltje

Zomer 2003… Geen wekker die me vroeg wakker piept, maar het lijstje in mijn hoofd spookt en zorgt dat ik vroeg op sta op deze eerste dag in het weekend. Snel schiet ik de badkamer in voor een frisse neus, schiet mijn kleren aan en speer naar de keuken. Daar zet ik een snelle bak koffie, smeer een stapeltje boterhammen, want zonder brandstof kom ik niet vooruit.

Vandaag ben ik hun liefste vriendin

Voor vandaag mag ik hun liefste, beste vriendin zijn, voor morgen weet zij het nog niet. Gisteren was ik nog een heel vervelende heks. Niets is veranderlijker dan het denken en doen van een kind. Maar ook ik kan veranderen van heks naar lieve moeder.
Hoe je ook als moeder je best doe om je kinderen blij te maken, het lukt je nooit elke dag, om hen allemaal tevreden te maken.