De regels van Matthijs

Onze eerste ontmoeting duurt bijna één uur en dertien minuten. De tweede trouwens ook. Sterker; voor iedereen die je niet heeft gekend besta jij slechts één uur en dertien minuten. Of het meervoudige daarvan, wanneer je beklijft.
Maar wat is tijd als jij tegen ons praat? Tijd is niets meer dan een formule. Je legt ons uit wat tijd is en hoe we die praktischer kunnen vormgeven. Zoals je alles om je heen praktischer hebt gemaakt. Zelfs het emotionele invoelen van jouw passanten. De waarheid is voor jou niet zichtbaar. Het syndroom van Asperger dwingt jou tot een ultieme vorm van achterdocht. Daarom neem je gesprekken op en luistert die terug, zodat je de waarheid achteraf kunt zeven.

Hel van ’13

Onze televisie vertoont een depressieve man. Met een trillende onderlip spreekt deze door midden gebroken man over een trauma. De oorzaak van zijn depressie is te herleiden naar één dag in 1963, 18 januari. Arie van Staalduinen heeft het niet gehaald. Een luttele drie kilometers scheidden hem van Leeuwarden, een kruisje en de eeuwige roem. De vrouw van Arie zit naast hem in beeld en oogt enigszins cynisch en totaal verzadigd met het probleem van haar man. ‘Je hoeft het woord schaatsen maar te noemen en hop, daar gaat ie weer.’ Deelt ze de verslaggever verveeld mee. Nadat zijn vrouw het s-woord heeft genoemd, schiet Arie inderdaad als een klein kind ongegeneerd vol.

Chris en Kees Schilder: HBO rundvlees

‘Wat mag het wezen?’ (Uit: ‘Lekker vet’, van Chris)

…. ‘En?!’ Even kijken we elkaar strak aan, waarna ik de slager meedeel; ‘Wat denk je zelf?!’
Na een korte pauze reageert hij cynisch; ‘Rendang, dus…. U weet het zeker?’ Met mijn mondhoeken naar beneden en een gefronste kin bevestig ik zijn vraag.

Ontheemd

Na ons wekelijkse loopje van Den Haag Zuid naar De Scheveningse Pier nemen Nachtzuster en ik plaats op een afgeladen zonnig terras bij Van der Valk. Achter mij bestellen twee dames op leeftijd hun standaard maaltijd.