Pierken

Onder de appelboom

‘Zijn dit asperges, Coba? Het benne net breinaalde.’ Ik hoor en zie het mijn opa nog zeggen. Omringd door de immer hetzelfde gerangschikte kapot gepoetste zilveren peper-, zout- en maggicombinatie. Links de peper, rechts het zout en de maggi iets uit het midden, neigend naar het zoutvaatje. Met opa daarachter dan. Zo stond het die dag, de dag daarvoor, de week daarvoor en waarschijnlijk ook 60 jaar daarvoor in diezelfde opstelling op zijn kinderstoeltje uitgelijnd. En dat is inmiddels 95 jaar geleden.

Door Pierken, geleden

Jorvik

‘Geachte archetypen en Jorvik. Hierbij open ik mijn benen en voeg mijzelf toe als agendapunt drie van deze vergadering.’ Terwijl de immer amechtige Hoer de aanwezige archetypes laconiek aankeek, vervolgde ze; ‘Maar eerst een ingezonden stuk van Liefde’, waarna ze met een vinger diep in haar mond een korte kokhalsbeweging veinsde.
De Hoer bladerde wat verveeld door het ingezonden stuk van Liefde. ‘Blablabla, blablabla, ja, ja. Ik stel voor dat we het ingezonden stuk van Liefde overslaan en doorgaan met agendapunt twee.

Door Pierken, geleden

Ik en Vera

‘Ik en Vera’. Mag ik dat syntactisch zo schrijven? In dit geval wel, lijkt mij. Ik had mijzelf even een pseudoniem toegestaan en was onder die naam kleuterkost gaan schrijven. En ik had nog wel meer kunnen plaatsen onder die naam, maar waarom eigenlijk?

Door Pierken, geleden

SH! – Scheveningen huilt! – Slot

De stemming in huize Seinpoststraat werd grimmiger en groeide langzaam naar die onvermijdelijke climax. Het leefpatroon van ons gezin verzandde in die ene ontmoeting bij het diner, want het ontbijt was reeds geschrapt van het dagschema. En toen het dagelijkse uurtje van het in elkaars armen voor de televisie liggen eveneens werd geschorst, restten alleen nog de liefdeloze, lijdzame formaliteiten.

Door Pierken, geleden

SH! – Baobabfineer en de leermeester – 2/2

Mijn loopje naar De Malle Pietje voelde als een déjà vu. ‘Is het gelukt?’ vroeg hij mij enthousiaster dan mijn voorkomen. ‘Ja, het is gelukt,’ bevestigde ik de handige donder. ‘Heeft u ook signaalkleurige rode superdekverf? Hoogglans?! Een beetje dat vuurtorenrood? Mag best merkloos zijn. Ik ben van gedachten veranderd. Ik ga ze verven.’

Door Pierken, geleden