Pierken

Leo’s eenzaamheid

Aan de rand van het weiland liggen Leo de schele spitsmuis en Simon de boktor op hun rug in het mos. De boktor kauwt op een grassprietje en Leo kijkt verdrietig naar de wolken.
‘Ik voel me eenzaam’, zegt Leo tegen zijn vriend de boktor.

Door Pierken, geleden

SH! – Baobabfineer en de leermeester – 1/2

De week voor oud en nieuw was een week van gezinshereniging. Zowel Liesje, Debby als ik hadden vrij van werk en school. Debby had daardoor ruim de tijd om te MSN’en, waarmee ze overigens de voorliggende weken ook al meer dan gemiddeld bezig was. Voor mij betekende dat, naast de voorgenomen gezamenlijke uitstapjes, tevens de start van een reeds wekenlang gekoesterde droom: het reviseren van twee speakerboxen.

Door Pierken, geleden

SH! – De aanslag

‘Kerst is iets van vrede op aard!’, stond er op het krijtbord in de keuken gekrast. En na een gematigde, maar vredige Kerstviering volgde ook dit jaar de periode van leemte tussen Kerstmis en Nieuwjaar. Hoe weinig sloot de leus van die vermeende vrede aan op wat volgen zou? Ons nieuwe tuinhuisje stond immers tot aan het raam toe gevuld met vuurwerk!

Door Pierken, geleden

SH! – Stilleven in Parijs – 2/2

Ook aspirant schilders weten dat hout en in het bijzonder persplaat een grote, zuigende eigenschap heeft. Voorbehandelen met bijvoorbeeld Gresso is dan ook onontbeerlijk om uiteindelijk geen vermogen kwijt te zijn aan verf. Zo niet mijn grootmeesteres in de dop. Zij achtte zich gereed voor de klus met een plank onbehandeld persplaat. Alleen nog een onderwerp en haar meesterwerk kon niet meer mislukken.

Door Pierken, geleden

SH! – Stilleven in Parijs – 1/2

Bij het opstaan verzocht Debby mij om met haar mee te gaan naar het spreekuur van de huisarts. Wat er aan de hand was in haar adembenemende lichaam wilde ze mij nog niet vertellen, maar de aard leek mij, navenant aan de serieuze toonzetting van haar verzoek, zorgwekkend.
Godverhoede dat dit de, tussen neus en lippen door, letale boodschap zou zijn die uiteindelijk het einde van ons samenzijn hier op aarde zou betekenen. We konden immers niet zonder elkaar.

Door Pierken, geleden