Bij het opstaan verzocht Debby mij om met haar mee te gaan naar het spreekuur van de huisarts. Wat er aan de hand was in haar adembenemende lichaam wilde ze mij nog niet vertellen, maar de aard leek mij, navenant aan de serieuze toonzetting van haar verzoek, zorgwekkend.
Godverhoede dat dit de, tussen neus en lippen door, letale boodschap zou zijn die uiteindelijk het einde van ons samenzijn hier op aarde zou betekenen. We konden immers niet zonder elkaar. Liesje had zich die ochtend zelf aangekleed en zat beneden zo trots als een pauw in haar kinderstoeltje te wachten op haar boterham. Ze pulkte onhandig aan het labeltje dat onder haar kin uit het hemdje stak. Na het ontbijt brachten we Liesje naar school, waarna we doorliepen, op weg naar het vonnis.

Het korte loopje vanaf de school naar de praktijk van de medische rechtbank verliep zwijgend en omarmd. Eenmaal plaatsgenomen op de koude bakelieten stoeltjes van de wachtkamer nodigde een tijdelijke kamergenoot ons ook niet uit tot communicatie. Hij had het syndroom van Gilles de la Tourette en in die hoedanigheid vulde hij de kleine wachtkamer onbedoeld met de meest vreselijke ziektes en obsceniteiten. Repeterende ‘kak, kut’ en ‘hoerhoer’ of de combinatie daarvan blafte hij ons uit volle borst toe. De akoestiek van de ruimte hielp hem daarbij niet te kalmeren. Hij werd duidelijk getriggerd door de nagalm welke hij veroorzaakte met zijn harde kreten.

Gelaten zocht ik weer naar woorden welke nooit de juiste zouden zijn en besefte dat de schimpende man tegenover ons daar altijd last van had. Alhoewel in dit geval de locatie goed combineerde met zijn onverdroten verwensingen. In stilte hoopte ik van harte dat de dokter een meer hoopvolle diagnose over mijn Debby zou gaan stellen.
De wachtruimte was koud. Zonder jas zou je er nog verkouden worden. Nog killer klonk een onverwachte, mechanische stem uit een aan de wand bevestigde speaker. ‘Mevrouw Verhoeven!’ Sprak de speaker streng. De man tegenover mij reageerde geschrokken met een diaree aan hevige tics en ongecontroleerde bewegingen. De daarop volgende hoeren waren niet te tellen.
Vanuit zijn praktijkkamer hoorde de dokter klaarblijkelijk ook de stortvloed aan oerkreten. Bruut en kil beantwoordde hij zijn waarneming via de speaker met; ‘Ach, mijnheer Bensdorp, u bent alsnog gearriveerd. Nog even geduld alstublieft.’ Later in de dokterskamer kon ik de arme man inderdaad nog horen.

Bij binnenkomst bleek de praktijkkamer naargeestig te zijn ingericht. Het skelet dat achter de helpdesk van de dokter hing had het echter, gezien zijn macabere grimas, prima naar zijn zin. De spanning die ik bij me droeg, trachtte ik na het plaatsnemen te breken door de dokter te wijzen op de status van zijn houten vriend achter hem. ‘Wat had die?’ vroeg ik hem losjes. Maar de dokter zat er niet voor mijn grapjes. Hij beantwoordde mijn vraag met; ‘Mevrouw Verhoeven, wat kan ik voor u betekenen?’

‘Ja dokter, doet u mij maar een spiraal!’ Deelde Debby de dokter mee. Met een schuin en verwachtingsvol oog op mij gericht, begon ze bij het uitspreken van die memorabele boodschap guitig toing, toing, toing op haar stoel heen en weer te wippen. In gedachte voegde ik de dokter toe dat ik die dan wel zou willen aanbrengen.
Meer kwaad dan gerustgesteld hoorde ik vervolgens de uitleg over de voor- en nadelen van de dokter aan. Na het uitschrijven van een doorverwijzing naar een kliniek die spiralen aanbrengt, verlieten wij de dokterspraktijk.

Eenmaal buiten gekomen vroeg ik Debby om mij nooit meer zo te laten schrikken. Maar ze zat nog te vol van haar intuïtieve grapje en ontweek mijn vraag. ‘Vandaag is de eerste dag van mijn nieuwe carrière,’ sprak ze trots. Bevangen door die ruwe deining welke zij te pas en te onpas veroorzaakte, begreep ik op dat moment de overeenkomst niet tussen spiraal en carrière. Pas na thuiskomst werd het mij duidelijk wat ze met haar nieuwe loopbaan bedoelde.

Debby had het voornemen om te gaan kunstschilderen. Nog voordat ze ooit een penseel had aangeraakt, bedeelde ze zich een rol van betekenis in kunstschilderland toe. ‘Eat your heart out, Ans Markus!’ zei ze, nadat ze mij had verteld wat haar werken opleverden. Een maand daarvoor had ze bij de Bouwmarkt reeds twee grote planken persplaat gekocht en bij een speciaalzaak in Den Haag waren alle overige benodigdheden ingekocht. Twaalf kwasten, acht tubes olieverf van het merk Rembrandt, lijnolie en een palet….


17 reacties

Libelle · 25 oktober 2012 op 09:46

U schrijft natuurlijk goed, daar waag ik mij niet aan. Maar het verhaal doet mij een beetje onwaarschijnlijk aan, zelfs als het als een karikatuur bedoeld is. Het gaat er bij mij niet in dat de vrouw van een gelukkig stel niet wil zeggen waarom ze naar de dokter wil en haar partner, die zich zorgen maakt, mee wil hebben. Anticonceptie wordt doorgaans toch besproken? Hetzelfde met haar schilderscarriere. Met andere woorden; de karikatuur zit soms in de verkeerde dingen, maar je kunt nu eenmaal niet zomaar alles laten gebeuren.

Meralixe · 25 oktober 2012 op 10:37

Ik waag het wel een opmerking te maken over het schrijven zelf. Die is nu en dan wat te bombastisch, te theatraal ten koste van de fijne humor van uw schrijven…denk ik soms.
En die verhaallijn.. tja, die moet dan toch geloofswaardig overkomen he…
Maar, misschien zijn we wel wat te kritisch. Al bij al heb ik het toch graag gelezen. Voornamelijk de onvoorspelbaarheid waarin de lezer nu kan terechtkomen is soms hilarisch.

Yfs · 25 oktober 2012 op 12:03

De vraag of het aannemelijk is of niet wat er allemaal gebeurt heb ik allang ter zijde gesschoven. Het is me wel duidelijk dat ‘Deblief’ nu eenmaal een grillige, onvoorspelbare en alles behalve doorsnee type vrouw is, ofwel ‘a hand full’ evenals de hele schoonfamilie Doorzon die je daarbij cadeau krijgt. Ik geniet van je naar mijn mening heerlijk beeldende manier van schrijven en de kunst om met één simpel zinnetje een heel scenario neer te zetten

[quote]Ze pulkte onhandig aan het labeltje dat onder haar kin uit het hemdje stak[/quote]

Dat bedoel ik!! 😀

Pierken · 25 oktober 2012 op 13:06

In een absurde tuin verbouwen ze blauwe bananen, confrère. En wanneer die daar ieder jaar weer groeien en u heeft trek, dan gaat u die misschien nog eten ook. Wie weet zijn ze wel lekker?

Libelle · 25 oktober 2012 op 14:59

Maar ze poepen niet uit hun oor.

Sagita · 25 oktober 2012 op 15:32

Misschien moet ik wachten met een reactie tot ik deel 2 gelezen heb. Dit is een opzet naar.. gezien de titel… een expositie in Parijs. Maar de weg er naar toe is grillig. En toch in detail zo mooi. Mij overkomt dat niet: samen met een van Gilles de la Tourette in de wachtkamer bij de huisarts. De karakters van Pierken wel en dan werkt hij dat mooi uit, tot in de spreekkamer aan toe. Iedereen die dit leest weet nu wat het syndroom inhoudt en dat is toch knap.
Groet Sa!

Pierken · 25 oktober 2012 op 18:16

Dat weet ik niet. Maar sluit in ieder geval alles uit wat voor u logisch is en bekijk de banaan daarna niet alleen van de onderkant.

Libelle · 25 oktober 2012 op 18:20

Wat grote geesten beweegt kan ik niet bevroeden.

Nachtzuster · 25 oktober 2012 op 19:11

‘Ik vind’ is wat anders dan ‘Het is’. Bombastisch en theatraal zijn jouw bevindingen, Meralixe. Je stelt het echter als zijnde dat ‘Het’ zo ‘is’.
Ik vind dat een dergelijke stijl ook iets aan het verhaal kan toevoegen in plaats van de negatieve lading die jij het min of meer geeft.

Heel graag gelezen!

Pierken · 25 oktober 2012 op 19:25

Na wat ik vandaag in cafélucht van u lees schijnt daar wellicht verandering in te komen.

Jip · 25 oktober 2012 op 20:49

O jé! Nachtzuster springt in de bres. Moet ik ook nog even komen helpen?
Poot! Jip

Meralixe · 26 oktober 2012 op 07:27

Ik had inderdaad meer de nadruk moeten leggen op ‘mijn’ bevindingen.
:eh:

Libelle · 26 oktober 2012 op 07:50

vu

Ferrara · 26 oktober 2012 op 21:23

Never a dull moment met Debby.

Trouwens Lies mag er ook zijn. Heerlijk dat labeltje, met Yfs eens.

arta · 27 oktober 2012 op 11:05

Je schrijft lekker!

xiuli2 · 29 oktober 2012 op 04:15

When compared with the high high-quality and straightforward designs,the [url=http://www.northfacejacketsforsale.net]north face promotion code[/url] are undoubtedly not high-priced at all,they’re just worth acquiring.and should really you like The [url=http://www.northfacejacketsforsale.net]north face pro deal[/url] Jacket,please find out the retailer about you or acquire it from the web page on the net.

xiuli2 · 29 oktober 2012 op 09:23

Dubbed as the versatile [url=http://www.northfacetriclimate.org]north face outlet locations[/url], women’s khumbu jacket is delicate and lightweight- two from the jacket qualities that ladies specifically appear for.It comes in simple but leading-edge, clean kinds and as [url=http://www.northfacetriclimate.org]north face outlet store[/url] effectively keeps the body warm as it should.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder