Jorvik

‘Geachte archetypen en Jorvik. Hierbij open ik mijn benen en voeg mijzelf toe als agendapunt drie van deze vergadering.’ Terwijl de immer amechtige Hoer de aanwezige archetypes laconiek aankeek, vervolgde ze; ‘Maar eerst een ingezonden stuk van Liefde’, waarna ze met een vinger diep in haar mond een korte kokhalsbeweging veinsde.
De Hoer bladerde wat verveeld door het ingezonden stuk van Liefde. ‘Blablabla, blablabla, ja, ja. Ik stel voor dat we het ingezonden stuk van Liefde overslaan en doorgaan met agendapunt twee.
Zoals jullie zien is de heer Jorvik vandaag bij ons aangeschoven. Met hem heb ik reeds ruim en breed intiem kennisgemaakt in het hiervoormaals. Voor degenen die hem nog niet kennen, Bezinning heeft zijn verhaal op papier samengevat. Misschien voegt dat wat toe aan dit agendapunt. Laten we dus eerst luisteren naar het lulpraatje van Bezinning.’

———————————————

‘Dank u, Hoer’, vervolgde Bezinning.
‘Jorvik was een Viking uit het juiste hout gesneden. Hij had zijn eigen boot waarmee hij op rooftocht ging. De Hoer reisde regelmatig mee wanneer hij ging plunderen, moorden en verkrachten.’

‘Heerlijke tijden!’, vulde de Hoer Bezinning aan.

‘Dank u, Hoer. Ik lees verder… Halverwege de 30 werd zijn boot tot zinken gebracht. Moe van al het leed dat hij had veroorzaakt, nam hij voor zich te bezinnen op die gruwelijkheden. Hij bouwde een huis aan zee, vlak onder het verblijf van mijn collega Materie. Zelf koos de Hoer uiteraard niet voor zo’n saai leven in een koud huis van hout, zonder moorden en verkrachtingen en trok verder.

Jorvik en Materie werden goede bekenden van elkaar. Er ging geen dag voorbij dat Materie zichzelf niet uitnodigde in Jorviks huis. Een huis dat er steeds mooier uit kwam te zien. Alles wat Materie op voorraad had, bracht hij voor hem mee. Enige tijd later stond het huis vol met materie. De muren stonden uit het lood van al het goud en zilver waarmee ze waren behangen.
Bang om hem voor het hoofd te stoten probeerde Jorvik Materie voorzichtig uit te leggen dat hij geen spullen meer nodig had, maar bezinning.
Dat begreep Materie niet, wat was er nou mis met nog meer?!
Het huis stond tot aan de nok toe vol, maar de Viking was innerlijk leeg. Alle gesprekken over hebben en bezitten gleden van hem af. Hij wilde niet meer hebben. Hij wilde zich bezinnen!

Maar Materie begreep hem nog steeds niet en de gesprekken stokten. Tijdens het naar binnen sjouwen van een kist gevuld met satijn, verzocht Jorvik Materie hem voorlopig met rust te laten. Desalniettemin meldde Materie zich aanhoudend met steeds mooiere en grotere cadeaus. Tot het moment kwam dat zijn gewezen vriend uiteindelijk niet meer opendeed.
‘Doe nou toch open! Ik heb mooie dingen voor je! Wil je anders een nieuwe boot? Of wil je een nieuwe hoer? Materie kent heel veel hoeren, hoor?!’ Smeekte Materie. Maar de deur bleef gesloten.

De maand die daarop volgde was een moeilijke tijd voor Jorvik. Hij was moe en verward. Iedere ochtend stond hij op en keek in één van de vele spiegels welke hij van Materie had gekregen. Hierin sprak hij zichzelf toe en vroeg zich hardop af waarom hij zich niet kon bezinnen.
Was het de afwezigheid van de Hoer? Of het gemis van Materie’s saaie verhalen?
Maar hoe vaak hij zichzelf die vragen ook stelde, een antwoord bleef uit. Tot aan de avond dat hij de vraag anders stelde. ‘Mis ik mijzelf?’ Vroeg hij de spiegel. Na die vraag verscheen er een glimlach op de spiegel. ‘Nee, je mist Liefde!’, antwoordde de mond.

Het antwoord werd gevolgd door een zacht gerammel aan de deur van zijn huis. Nog geschrokken van de boodschap, opende hij de deur. Naast een striemende kou vleide er een zacht licht langs de planken. Voor hem stond een vrouw. Ze was omgeven door een poreuze nevel en om haar hoofd schenen, door gaten in de mist, heldere felgekleurde lichtstralen.
‘Waar ben ik?’ Vroeg de vrouw.
‘Bijna thuis. Waar ben je geweest?’ Antwoordde Jorvik haar als vanzelfsprekend. ‘Ik ben op de vlucht voor Materie met zijn ratten, slangen en strijdwagens die ik moest wassen.’ Sprak de vrouw.
‘Dat komt goed uit’, zei Jorvik, overdonderd door alles wat zich voor hem openbaarde. ‘Dan kunnen wij elkaar misschien helpen? Ben jij onderweg toevallig nog Liefde tegengekomen?’
‘Ik ben Liefde?!’ Antwoordde ze. ‘Materie wilde mij hebben om weg te geven en…’

————————————————

‘Ja, ja, genoeg zo. Gadverdamme! Ik word er onpasselijk van’, onderbrak de Hoer Bezinning met harde snijdende stem. ‘Kortom, de heer Jorvik is hier om eens goed met jullie zooitje archetypen te praten. Ik kan hem niet meer helpen. Ik heb hem overigens nooit geprobeerd te helpen, begrijp me goed. Daar ben ik de Hoer voor. Hij was er om mij te bevredigen, niet andersom. En nu wil hij ook nog eens slechts in iemands armen kunnen liggen, zoals Liefde hem dat vraagt. Tsjahaha, daar moet je dus niet voor bij de Hoer zijn!

De heer Jorvik wil jullie vragen wat hij moet doen met Liefde. Liefde die hij eigenlijk altijd had buitengesloten. En terecht!
Ze was er altijd al geweest, maar ze had zich nog nooit in deze vorm laten zien. Lekker zo laten, toch?! Ik, als Hoer zou zeggen, ruk de kleren van haar lijf en betaal haar voor een fijne avond. Maar daar is de heer Jorvik, nu hij dinges heeft gezien, het slechts voor wat betreft het eerste gedeelte mee eens. Misschien dat jullie nog iets zinnigs te zeggen hebben?
Ik trek mij terug uit dit kleffe gedoe en vraag collega’s Haat en Wroeging er zich ditmaal ook niet mee te bemoeien?! En Materie,… die hebben we al gehoord. Vanaf hier neemt Dilemma het van mij over…..’