Op de parkeerplaats van de supermarkt biedt een meisjesmevrouw met kindje mij een resterend half uur op haar parkeerbon aan. Daar schiet ik niet echt veel mee op, maar ze is te aardig om ’nee’ te zeggen en ik pak het dus dank-je-wellend aan. Als ik het papiertje in mijn auto achter de voorruit wil zetten, tik ik met mijn duimnagel stevig het stuur aan. Die nagel zat al een tijdje los en had geen gezellige kleur meer.’Au, au’, gil ik hardop, en tegelijk zie ik alles om me heen even tollen, zo’n pijn doet het. Ik kijk naar de nagel die een vreemde draai heeft gemaakt en ver van mijn duim af staat. Aan een kant bloedend losgescheurd van het nagelbed. Ik ga maar even zitten, want hoewel nog nooit van mijn leven flauwgevallen, vertrouw ik mijn evenwicht nu niet. Met links klungel ik mijn auto dicht en loop de supermarkt binnen, rechtstreeks naar het schap met tandpasta en zo. Door een waas – ik heb niet het benul de leesbril uit mijn tas te pakken – grijp ik iets wat op pleisters lijkt. Loop snel naar de kassa en dring gewoon voor met ‘Ik heb maar één boodschap, sorry’.
Het meisje aan de kassa ziet mijn bloederige vinger, geeft snel geld terug van mijn 2 Euromunt en zegt wegkijkend: ’sterkte, mevrouw ’.

Bij de geldautomaat achterin de winkel, rommel ik met moeite de verpakte pleister open en wind hem voorzichtig om mijn duim, daarbij de nagel een beetje in de normale richting terugduwend. Auuuu, ik moet me even vasthouden. Ik wankel naar buiten, de winkelstraat in. ‘ Het is maar een nagel, het is maar een nagel’, mompel ik, ’ stel je niet zo aan’.
Het boodschappenlijstje, dat ik van plan was af te werken, is volkomen uit mijn hoofd verdwenen. Ik ben tot één grote zere duim verworden.

Alleen het woord schoenwinkel is blijven hangen omdat die waarschijnlijk tot mijn grootste hersenprioriteiten behoort. De eerste die ik tegenkom ga ik binnen. Ik pak een lichtblauwe espadrille met torenhoge sleehak, val op een bankje neer, doe met veel moeite linkshandig een van mijn platte schoenen uit, en trek de torenhak aan.
Ik ga ermee in de winkel op en neer lopen. Brevierend zonder brevier. ’Zal ik de andere schoen ook halen’ , mevrouw?, vraagt de verkoopster na een tijdje. Ik knik en blijf ondertussen met twee schoenen van verschillende hoogte, langs de wazige schoenschappen heen en weer hompelen. Gelukkig is het een lange zaak en verder is er niemand.
‘Ik neem ze’, zeg ik, en betaal meteen als ze terugkomt, zonder de andere schoen nog te hebben gepast.
En loop terug naar de auto, rijd daarna als een automaat zonder verdere boodschappen naar huis.
Het halfuurbonnetje bleek ruim genoeg.

De pleister heb ik pas na een dag opengemaakt om te kijken, dat wordt waarschijnlijk huisartsen werk. Maar nog even wachten…


Avatar

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

20 reacties

Avatar

Meralixe · 4 augustus 2012 op 08:30

ik pak het dus dank-je-wellend aan
Met links klungel ik mijn auto dicht
en zegt wegkijkend: ’sterkte, mevrouw ’.
Ik ben tot één grote zere duim verworden.
Brevierend zonder brevier.

Dergelijke zinnen maken van deze column een”Pally-column.”Dat er dan nog schoenen gekocht worden maakt het plaatje natuurlijk compleet. :hammer:

Avatar

LouisP · 4 augustus 2012 op 10:49

Ik kijk naar de nagel die een vreemde draai heeft gemaakt en ver van mijn duim af staat. Aan een kant bloedend losgescheurd van het nagelbed.

Bij zoiets weet ik dat het echt is. Dat het pijn doet. Dat maakt het lezen verder euh leuker.

Gelukkig is het een lange zaak en verder is er niemand.

Mooie column!

Avatar

SIMBA · 4 augustus 2012 op 10:59

Ooooo, dat is echt ontzettend pijnlijk. Dapper dat je toch nog schoenen bent gaan kopen 😉

Avatar

arta · 4 augustus 2012 op 11:01

Afgescheurde nagels en vingers tussen de deur, daar krijg ik spontaan de rillingen van.
Ja, dat het echt gebeurd is springt tussen de regels uit, goed (Brrr… eng) geschreven!

Avatar

Sagita · 4 augustus 2012 op 11:13

Au…! Ja erg au, en heel realistisch geschreven. Ik voel de pijn, tol met jou op mijn benen!

Avatar

Mien · 4 augustus 2012 op 11:14

Geweldig Pally. Terwijl de column over disbalans gaat is dit schoenenverhaal juist compleet in balans. Knap geschreven. Oefening baart kunst en dat laat je hier zien.
Wel nog even opletten op schoonheidsfoutjes.
Spatie achter de punt toevoegen. Spatie achter haakjes weghalen en zo.

[quote]Ik ben tot één grote zere duim verworden.[/quote]

Voltreffer die het verhaal in één keer samenvat. Mooi contrasterend met uit de duim gezogen, waarvan hier juist absoluut geen sprake is.

Mien :wave:

Avatar

Mup · 4 augustus 2012 op 11:33

[quote]Alleen het woord schoenwinkel is blijven hangen omdat die waarschijnlijk tot mijn grootste hersenprioriteiten behoort[/quote]
😆

Groet Mup

Avatar

Dees · 4 augustus 2012 op 11:50

Tijdens het lezen verstopte ik mijn duim in mijn knuist. Bij het loslaten van de pleister kneep ik de knuist nog wat harder dicht. Maw, opperste inleving en dat maakt een stukje altijd goed…

Avatar

trawant · 4 augustus 2012 op 11:59

Ernstig gewond en dan tóch;
Schoenenwinkel als ‘ hoogste hersenprioriteit’ ..prachtig, dáár herkennen we de dames aan..! 😉
Waarheidsgetrouw zoals Louis al schreef, maar als je de waarheid nou een tikje geweld had aangedaan..bij terugkeer
een bon tussen de ruitenwisser, want nu blaas je het ballonnetje van het halfuurskaartje op, zonder het te laten knallen..maar verder mooi verhaal. ik zie het ‘dit is niet waar’
moment en het zwalken over de parkeerplaats.

Avatar

Ferrara · 4 augustus 2012 op 13:42

Mijn tenen komen weer langzaam in de rechte stand en heb net het klamme zweet afgewist. PFFFF.

Hoe is het nu? Al bij de huisarts geweest? Onder de rubriek gezondheidszorg lijkt me dat de juiste weg.

Avatar

Yfs · 4 augustus 2012 op 16:34

Duidelijk een verhaal dat valt onder de rubriek “Horror van de bovenste plank”
Je nieuwe schoenen zullen er niet echt toe bijdragen om het beeld van een nagel die ver van een duim afstaat te vergeten!
Dank-je-wel als werkwoord vervoegen! Geweldig! Duim omhoog!!! :duimop:

Avatar

Libelle · 4 augustus 2012 op 19:03

Ik vind het mierenneuken Mien, kortom, column X blijft verrassen en is altijd goed voor een stemmingswisseling.

Avatar

Fem · 5 augustus 2012 op 08:54

Auw, auw, auw! Wat een horror….

Avatar

WritersBlocq · 6 augustus 2012 op 18:23

Ohhhh Pal, wat zuur! Ook ik zat ‘tsjakkiejakkie’ te lezen, en voel werkelijk met je mee. Hoe gaat het nu?

In je column valt een aantal dingen op. Je gebruikt de komma onnodig vaak, en zo hapert de zin waar het beter kan vloeien.
[quote]Bij de geldautomaat achterin de winkel, rommel ik met moeite de verpakte pleister open en wind hem voorzichtig om mijn duim, daarbij de nagel een beetje in de normale richting terugduwend. [/quote]

Bij de geldautomaat achter in de winkel rommel ik met moeite de verpakte pleiser open. Tijdens dit klusje duw ik de nagel een beetje in de normale richting.

Bij deze vind ik dat ook, vooral misschien omdat ze zo kort op elkaar zitten?
[quote]Het boodschappenlijstje, dat ik van plan was af te werken, is volkomen uit mijn hoofd verdwenen. [/quote]
De eerste komma, die achter ‘dat’ dus, kan weg. Za’k ma zegguh.

Hee, maar deze is echt heel pakkend, brrrr
[quote]Ik ben tot één grote zere duim verworden.[/quote]
Krijg er echt zo’n hamertje-tik-gevoel van :hammer: (maar dan zonder dikke grijns, begrijp me goed!).

Liefs, Pauline.

Avatar

Harrie · 6 augustus 2012 op 18:35

Behalve de titel een uitstekende column. Nagelscheurend ipv nagelbijtend ook. Hartverscheurend ipv nagelverscheurend, ach. laat ook maar ziiten ook. Die nagel.

Avatar

pally · 6 augustus 2012 op 19:53

Alemaal bedankt, voor de vele reacties, het medeleven en de tips. De nagel is er inmiddels af zonder huisarts, door elke dag zelf heel voorzichtig een beetje te trekken. Nu drie maanden een pleister erom en dan is hij weer als nieuw.
Hopelijk heb ik voor wat leedvermaak gezorgd 😉
WB) je hebt gelijk, ik lijd geregeld aan te veel komma’s. Ga ik op letten.
Trawant)ook wat precieser worden met spaties zou geen kwaad kunnen.
groet van pally

Avatar

WritersBlocq · 7 augustus 2012 op 00:07

Pffff, kwam hier nog effe buurten, en ben blij te lezen dat de nagel geen eigen leven meer is gaan lijden ehhh leiden. Fijn dat ie goed gaat, en tikken lijkt me ook makkelijker met een nagel zan donder ehhh dan zonder.

Liefsjes, Pauline.

Avatar

sylvia1 · 7 augustus 2012 op 09:01

Ah dus inderdaad echt & waar gebeurd… (dat jij dan nog aan schoenen denkt! 😉 ) Ik voelde mijn duim ook tijdens het lezen. Vind de titel trouwens juist leuk!

Avatar

embee · 7 augustus 2012 op 14:46

Ben ik even weg, scheur jij intussen je nagel.Brrr.,
het is bijna voelbaar.
Leuke titel en vooral beterschap voor Tommie.

:kus: Embee

Avatar

pally · 7 augustus 2012 op 22:03

Thanks Embee! en Syl, ja de schoenen moesten even als verdoving werken 🙁

Geef een antwoord