B A (2)

Na de lange reis hobbelen we in de verfomfaaide passagierskudde mee, de eindeloze steppe volgend van muffe vloerbedekkinggangen richting bagageband.
Even later doemen ze als een visioen voor echtgenoot en mij op in het gelige schijnsel van de omringende gebouwen. Onze reus van een zoon en de twee kleindochters met benen die in het half jaar dat we ze niet hebben gezien uitschuifbaar zijn gebleken. Ze lachen ons enthousiast een welkom toe bij de uitgang van het vliegveld in Buenos Aires.

Wat wezenloos stappen we na de uitgebreide omhelzingen in hun auto, een hoog bakbeest van Aziatische komaf, aangeschaft met het vooruitzicht op bergen logees. Het dringt nog niet helemaal tot ons door dat we er nu echt zijn. Op de bestemming waar we maanden naar uitgekeken hebben. De realiteit is er wel, maar kan of wil ons hoofd nog niet binnen. De voorpret moet eerst verdreven worden om naar het volgende stadium te kunnen.

Een uur lang schuiven veel tropische bomen en reclames en stoplichten voorbij de autoruiten. We voelen de spanning bij de meisjes, van het gaan laten zien waar ze nu voor een jaar wonen en naar school gaan. Ze kijken scherp naar onze reactie als we het hek binnenrijden en de witte gevel van het koloniale huis zien en de oude watertoren er naast waarin wij zullen slapen. Het mysterieuze park donkert eromheen. We roeren wat in de pastaschotel, door schoondochter warm gemaakt. Maar we zijn te moe. Het tijdsverschil doet zich als een slaapwandelende werkelijkheid voelen.

Even later lopen we langs het huis de tuin in naar de witte toren. Een geur van kruiden en anders. Dan een aantal hoge houten draaitrappen op met onze loodzware koffers. Twee tegen elkaar geschoven ledikanten wachten op de bovenste etage. De voet-en hoofdeinden van dof koper. Het is een hoge ruimte met een knalrood plafond. Een antieke kinderwagen leunt tegen de wand. In de hoek een potkacheltje zonder pijp. We laten ons op de bedden vallen en zijn bijna meteen van de wereld.

Heel vroeg word ik wakker, duw een van de luiken open en stap op blote voeten het smalle balkon op. Er ontvouwt zich een filmlandschap voor mijn ogen. In de verte glanst de Rio de la Plata over de boomtoppen heen. Van enthousiasme dat een uitweg zoekt, ga ik iedereen van mijn what’s app-lijstje een foto van het uitzicht sturen. Misschien om mezelf te laten zien dat ik nu echt in Argentinië ben aangekomen.

Buenos Aires blijkt een enorme stad met veel gezichten. We realiseren ons dat we er maar een fractie van kunnen zien. Vanuit de zwaarbewaakte groene wijk rijden we er heen met de groezelige trein die propvol is en waarvoor niemand een kaartje koopt. We laten ons per taxi naar de highlights uit onze reisgids brengen. De plaatjes in het echt zien. Een beetje angst hebben voor beroving in gevaarlijke wijken. Huiverend op het plein staan van de dwaze moeders.

De hondenuitlaters met wel tien honden aan de lijn, onder paars bloesemende bomen drukken in mijn hoofd een foto af. Circusartiesten, dansers zijn het, met veel verstand van honden. Ik wou zeggen met hondenverstand, maar dat is wat anders.
Al gauw zullen we twee weken lang richting noorden gaan reizen tot in de Andes, tot vlak bij Bolivia.