B A (3)

Een paar dagen voor echtgenoot en ik 1400 kilometer door nachtelijk Argentinië zullen gaan toeren – van Buenos Aires naar Mendoza – gaan we naar de Amerikaanse school met onze kleindochters om daar de jaarlijkse ‘International Day’ mee te maken. Wij hadden vertederd gedacht dat die tien pakken stroopwafels en mud pepernoten die we moesten meebrengen voor henzelf bestemd waren. Uit heimwee. Ze blijken in de Hollandse kraam verkocht te gaan worden, samen met bergen zelf gebakken poffertjes, door het clubje Nederlanders tussen de vele andere nationaliteiten met elk hun eigen kraam. Opbrengst voor een goed doel.
Wat schamele stippen ergens verstopt op mijn bloesje dienen bij gebrek aan beter als oranje versiering.

Een fleurige aanblik, dat schoolveld, bedekt met kramen en vlaggen en slierten rook van barbecues. Wij steken wat bleekjes af bij de Colombianen en Vietnamezen in hun fleurige gewaden, pittige achtergrond muziek en dito gerechten. Schoondochter en vriendin als tweeling Frau Antje maken het nog enigszins goed, al breken ze bijna hun nek op de te grote klompen. Het is leuk de kleindochters in vloeiend Engels met schoolgenootjes van allerlei tinten te zien optrekken…

Maar dan, een paar dagen later, zet de taxi ons ‘s avonds af bij het enorme busstation in Buenos Aires. Onafzienbare rijen dubbele bussen stoppen bij hun haltes en vertrekken weer. Een massa mensen loopt, zit, ligt of staat bij bultige tassen of enorme koffers. Het is er benauwd, de uitlaatgassen maken ons duf. Eenmaal ingestapt, blijken de stoelen heel wat comfortabeler dan in het vliegtuig. Uitgeklapt, kunnen we rechtuit liggen, zelfs echtgenoot, die een respectabele lengte heeft. Zo bovenin, helemaal vooraan blijkt een geweldige plaats te zijn. Ik voel een schoolreisjesplezier opkomen.

Zelfs een soort purser is er, die zodra we gaan rijden – het is nog net niet donker – beleefd komt vragen of we een aperitiefje lusten. Het diner is net zo dozig als bij de KLM, maar dan Argentijns. De Malbec smaakt prima. Ik doe alle gordijntjes dicht, voor zover dat lukt met veel ontbrekende rollertjes. In een ligstoel naast ons pad stelt een jonge man zich vriendelijk voor. Er ontstaat een gesprek in Spaansig Engels, waaruit ik opmaak dat hij darmchirurg is en dat het uit is met zijn geliefde in B A. Hij gaat terug naar Mendoza waar zijn ouders wonen. Ik ben blij zijn technisch-medische uitleg van een en ander niet goed te verstaan, aangezien ik net gegeten heb. De lampen van het tegemoetkomende verkeer dringen door onze gordijntjes heen. De buurmanchirurg gaat een film kijken op zijn schermpje.
Wij nemen een slaappil, die razendsnel werkt omdat we er anders nooit een nemen en gaan lekker gestrekt onder onze fleecedeken.

Bij het licht worden verschijnt aan de horizon majestueus de Andes met haar besneeuwde toppen. We zijn in Mendoza.
Rechte groene straten, met stoplichten na elke hoek, eenrichtingverkeer en veel, heel veel parken. Alles is hier erg veel, ook de porties in de restaurants. Schoondochter heeft mij de woorden ‘para compartir’ meegegeven, die ik in mijn brillenkoker schrijf. Dit ‘om te delen’ gebruik ik dagelijks bij het bestellen van een maaltijd. Het is hier heel normaal.
Verzengend heet is de stad, door een zeldzame woestijnwind. Uitgedroogd, drinken we in de schaduw een liter bier,’ para compartir’, natuurlijk.

Na het bezoeken van enkele wijnhuizen in de omgeving, zullen we met een huurauto een paar dagen de Andes in trekken.