B A (5)

B A (5)
We duiken meteen na het ontbijt de bergen in met de huurauto, die ons al aardig vertrouwd is geworden. Borden richting Chili volgen. We zijn erg benieuwd naar dat ‘Parque Provincial Aconcaqua’ uit de reisgids. Ik proef de exotische naam al genietend op mijn lippen.

Onze rugzakjes, jacks en mutsen liggen op de achterbank te wachten. De dikke bergschoenen en sokken hebben we al aan. We zijn er klaar voor. Het is weer een overweldigend landschap om ons heen, nu met vooral roodbruine en okerkleuren in bizarre rechtopstaande ribbels, van boven afgeplat, als de verroeste borders van droge rivieren. Het oker lijkt op gestold zonlicht. De hoogste toppen zijn besneeuwd. Af en toe moeten we stoppen, douane , wij zijn vlakbij de Chileense grens. Ze kijken even naar binnen en wenken ons dan door. Beleefd, ernstig en gewapend.

Er zijn wat verlaten hutjes te zien en een stalletje met felgekleurde stoffen en houtsnijwerk. Verder is het onbewoond. Na een paar uur staat het park aangegeven. Het duurt lang. Eindelijk zien we een spierwit gebouwtje met een vlag er op en een bescheiden parkeerterrein. Een groepje menssilhouetten staat op een heuveltop druk te fotograferen. Het is hier veel kouder dan rond het hotel. Bij het begin van de wandeling lijkt het alsof je een suf pretpark in loopt, vol bordjes en richtingnummers.

Maar dan, onverwacht, liggen diepe kloven en kale dalen voor ons en voelen we al klimmend over kronkelpaden het om ons heen steeds killer, stormachtiger en unheimischer worden. Langs de kloven scheren ijskoude onverwachte rukwinden. Dan weer een zuigende windstilte. We duiken weg in muts en capuchon, de sjaal omhoog tot onze kin. Hoewel het ons beangstigt om de diepte in te kijken, kunnen we het niet laten. Er komen ons af en toe wat mensen op het pad tegemoet. Dat werkt geruststellend. Al krijg ik een vreemd wattig gevoel in mijn hoofd. Automatisch doorlopen maar, het pad in de rotsen is goed gemarkeerd.
Hoger en hoger stijgen we, soms moeten we opeens weer een stuk dalen. We praten niet. Dan verschijnt in the middle of nowhere een informatiebord dat meldt dat de top die we wazig voor ons zien, de hoogste van de Andes is: met zijn ruim 6960 meter bijna even hoog als de Himalaya.

We lopen intussen al een paar uur en zijn ongetraind. Omkeren dus maar, besluiten we en proberen in de dalen wat paden schuin af te snijden. Op ons kompas kunnen we dan wel richting ingang teruggaan. Maar we zien helemaal geen andere mensen meer en krijgen het steeds kouder. Waarom zien we nou geen wandelaars? We willen vragen of we de goede richting uit lopen. Even is er lichte paniek. Zien we ons overnachten of zelfs bevriezen hier in dit stenige dal, dat allang geen sprookjespark meer is. We pakken het laatste ijskoud geworden broodje uit onze rugzak als troost. Kauwen en doorlopen.

Dan zie ik een hond. Daar hoort vast een mens bij. Ja, twee mensen zelfs en een roodgemutst meisje van een jaar of vijf. Op sandalen. Het is niet ver meer naar het parkeerterrein, begrijpen we uit wat ze zeggen en gebaren. Het gebouwtje doemt nu ook als een luchtspiegeling op.

Nee, eng was het helemaal niet, zeggen we, bij de auto gekomen, stoer tegen elkaar. Een eitje was het, die wandeling. Bij het starten lijkt de motor sarcastisch te grinniken. We doen net of we het niet horen. We moeten zo snel mogelijk terug naar Mendoza om dit bijdehante karretje in te leveren en de nachtbus naar Cordoba te halen.