BA

Tien man breed hangen en zitten de medepassagiers in hun vliegtuigstoelen. Buenos Aires is 14 uur vliegen.
Het meisje naast mij is al in de slaapmodus gegaan toen we nog stonden te wachten om te mogen opstijgen. Langzamerhand neemt ze de zijleuning in beslag die we volgens de KLM samen dienen te delen. Zacht duw ik haar arm wat terug voor ook haar schouder en hoofd mijn kant op hellen en ik tussen haar en echtgenoot zit ingeklemd. Ze kijkt even verschrikt op. Ik voel me onaardig. Ze heeft een jong en weerloos bleek gezicht. Ze mompelt excuses in het Spaans.

Ik besluit om maar meteen mijn horloge 4 uur vooruit te zetten en op die manier alvast het tijdsverschil te lijf te gaan. Het betekent dat de rode kool met puree, gehaktballen en tiramisu al om 8 uur ’s morgens, mijn tijd, op het uitgeklapte tafeltje worden geserveerd. Samen met het witte plastic bestek, een dun kunststof omvalbekertje en miniflesje vliegtuigwijn, dat sterk naar bagage smaakt. Wel passend bedenk ik, altijd snel tevreden, als de situatie dat opdringt, terwijl ik een slok zo uit het flesje neem.

Het bekertje doet al bijna meteen waar hij voor is aangenomen. Ik voel hem krakend vermorzeld worden onder mijn voet. Het buurmeisje wordt wakker van de kartonnige etensgeuren, wrijft in haar ogen en speelt geroutineerd het spelletje met de doosjes voedsel mee, dat iedereen aan het spelen is.
Ik ben net een film aan het kijken op het schermpje in de stoel voor mij. Een Nederlandse film. Chauvinisme geeft houvast op verre reizen.’Boven is het stil’, een verfilmd boek met in de hoofdrol Jeroen Willems, onlangs overleden. Mooie titel trouwens, op deze hoogte. De bagagewijn maakt blijkbaar doezelig want ik zie onverwacht de aftiteling langsgaan. Nou ja, het boek had ik toch al gelezen.

Er ontstaat een queue in het gangpad naar de toiletten. Waar geladen is moet tenslotte ook gelost worden. Zou al dat spul nou zomaar via een pijp in de wolken vallen? Ik zie het zomaar voor mij. Jammer dat ik niet bij een raampje zit.
De stewards – of noem je dat pursers?- houden niet op met lekkers en afvalbakken langs te schuiven in de smalle looppaden. Zo te zien eten ze alle restjes zelf op. Ik zie eerst hun buik verschijnen voor mijn stoel en daar lopen ze dan achter aan. Ze hebben de koppen van oude rockers uit Het Gooi, die op hun 18e tot de derde klas HBS zijn gekomen en via kruiwagens en steekpenningen van hun rietgedekte ouders toch deze opleiding konden gaan doen.

Hé, vliegtuig, hou nou even op met turbuleren, daar word ik zo onrustig van: het ijs, de tomatensoep, rode kool en het ananasslaatje dansen woest de tango of is het de cha-cha-cha, in mijn arme darmen.
Toch schieten we lekker op. Nog maar 7 uur vliegen.
Ik schuif ook maar eens het gangpad in, op mijn tijgersokken glijdend richting toilet. Terug met natte sokken.

Buenos Aires, here we come!

(wordt misschien vervolgd)