Op een kleine tv die een directe verbinding heeft met de begane grond hoort zanger Brian Connolly van Sweet tot zijn stomme verbazing zijn muziek in een [url=http://www.ster.nl/ster?nav=fcsiHsHCjEtCmDzD&cmercial=zbalLsHCjEtCeDnDCyeE]commercial van Vodafone[/url]. Daarin verkleedt een fotomodel zich als een nerd om nieuwe belvrienden te kunnen maken bij een schaakclub. Brian vliegt naar de wolk van Mud-zanger Les Gray en samen zingen ze ‘Ballroom blitz’. ‘Geweldig nummer, hè?’, verzucht Brian. Les knikt. ‘Moesten jullie ook niet in engerds veranderen, destijds?’ ‘Klopt’, zegt Brian. Hij grijnst even en vertelt over het begin van Sweet. ‘Weet je nog dat we begonnen onder de naam Sweetshop? Om succesvol te worden moesten we onze naam inkorten en de nummers spelen die Nicky en Mike voor ons componeerden. Dat vonden we niet leuk, omdat die liedjes erg suf waren. Maar we kregen de garantie dat we op de b-kantjes onze eigen stukken mochten zetten en die konden we ook zelf inspelen. Nou, vooruit dan maar, dachten we. Al snel kregen we enorme spijt van onze beslissing. We hadden niets te vertellen. Tot overmaat van ramp gingen alle royalty’s naar Nicky en Mike. We waren doodongelukkig. De band stond volledig voor schut op het podium, omdat we ook nog eens als indiaan verkleed moesten. In de pub werden we uitgelachen door onze vrienden van vroeger. Ze vonden ons een stelletje mietjes.’

[img align=left]http://www.photofeatures.com/sweet/images/prevs/s10006a.jpg[/img]Brian slikt even en praat verder. ‘Op een avond keek ik naar ‘Top of the Pops’ en zag Slade, T-Rex en David Bowie lekker stampende rock maken. Dat was onze muziek. Ik belde mijn maatjes op. Het roer moest om, daar waren we allemaal van overtuigd. We besloten de volgende dag een bijeenkomst te beleggen met Nicky en Mike. We zaten achter een grote tafel recht tegenover ze, dat kan ik me nog goed herinneren. Ik nam het woord en zei dat we een rockband waren en rockmuziek wilden maken. Nicky en Mike keken elkaar verbaasd aan. Mike kreeg een vuurrode kop. Hij brieste ons toe dat wij de ene hit na de andere scoorden en op onze b-kanten onze eigen songs speelden. We moesten, kortom, niet zeuren. Als wij contractbreuk wilden plegen, zou ons dat een hoop centjes kosten. We werden een beetje bang van die woorden, maar besloten toch voet bij stuk te houden.’

Brian kijkt een beetje grimmig. ‘Het was nu of nooit. Ik vroeg waarom ze geen steviger nummers konden maken. Zij zouden voor ons blijven schrijven en wij konden de composities uitvoeren. Dan was iedereen tevreden. Nicky en Mick moesten eerst met hun baas overleggen. Die was net de hitparade aan het bestuderen en was tot de conclusie gekomen dat een paar extra gitaren en een pittige drum helemaal in waren. Dus over de vraag van Nicky en Mike hoefde hij gelukkig niet lang na te denken. Sweet moest met de trend mee en meezingrock hoorde daar bij. Toen Nicky en Mike ons het goede nieuws vertelden, sprongen we van blijdschap op tafel. Al dansend verlieten we het kantoor. Die avond dronken we voor het eerst in lange tijd weer eens voor ons plezier. De volgende dag gingen we al vroeg naar een kledingzaak om stoere leren pakken te kopen en niet lang daarna scoorden we met ‘Ballroom blitz’ een wereldhit.’

Brian zwijgt even. Hij kijkt naar een commercial van Black & Decker en hoort opnieuw zijn muziek. Hij draait zich om naar Les. ‘Tja, toen werden de hits nog groter, maar mijn behoefte aan drank helaas ook. De alcohol was de kettingzaag voor mijn carrière. Die vallende boom daar, was ik.’

[img]http://www.algonet.se/~sweetfa/sweet1.jpg [/img]

Categorieën: VC-Eddy Kielema

8 reacties

Mup · 27 april 2006 op 17:34

Heerlijk Eddy, even terug in de tijd, moest ik denken aan Mud en de handen in de zij, dat foute dansje nadoen, ik heb weer genoten,

Groet Mup.

Ma3anne · 27 april 2006 op 18:08

Voor mij waren o.a. the Sweet en Mud de groepen die mijn belangstelling voor de popmuziek verknald hebben met hun commerciële hitjes en hun afgrijselijke outfits. Na het Beatle- en Stonestijdperk was dit absolute kitsch.

Maar wel weer leuk om te lezen!

Eddy Kielema · 27 april 2006 op 19:52

[quote]Voor mij waren o.a. the Sweet en Mud de groepen die mijn belangstelling voor de popmuziek verknald hebben [/quote]
Daar kan ik me iets bij voorstellen, maar toen de glamrock populair werd, zat ik in de K3-leeftijd en blijkbaar ben ik daar nooit overheen gegroeid… 😉

DriekOplopers · 27 april 2006 op 20:40

Goed verhaal, opnieuw weer gebaseerd op heel veel muziekkennis! Super! En zeer beslist jeugdsentiment…

Driek

Li · 27 april 2006 op 22:27

Originele invalshoek om het op deze manier te beschrijven Eddy.
Tja het is weer pure nostalgie. Ik kan me nog herinneren dat ik een poster van deze groep uit de popfoto of muziekexpres plukte en deze met punaises op mijn slaapkamermuur vastprikte. Ik heb mijn vader nog nooit zo zien lachen. Hij vond het een stel mietjes. Tsss. 😛

Li

WritersBlocq · 27 april 2006 op 22:41

De column is weer super geschreven Eddy, maar het filmpje werkt op mijn pc niet, ik kan blijkbaar ineens niets meer zien/downloaden 😮 Nu weet ik dus nog steeds niet om wie het gaat, want ik moet het altijd eerst effe horen. Titels en bands, dat is 1 groot zwart vlak op mijn eigen harde schijf 😀
Groetje, Pauline.

KawaSutra · 28 april 2006 op 09:59

Haha, die indianenpakjes van The Sweet kan ik me idd. ook nog goed voor de geest halen. Dan zag Redbone er i.i.g. nog wat geloofwaardiger uit.

Ik had altijd een beetje dubbel gevoel bij The Sweet. Al naar gelang de muziek wat ruiger werd kon ik er graag naar luisteren maar de clips van The Sweet, maar ook bv. Bowie, konden me niet echt bekoren. Dat verwijfde van die jongens sprak mij niet erg aan. Ik kan me nog een Muziek Expres herinneren met een foto van een kussende David Bowie met Lou Reed. En dat terwijl ik de live muziek van Lou Reed geweldig vond. Uiteindelijk bleek het allemaal show en trappen tegen heilige huisjes. Gary Glitter was er ook zo een maar die heeft onlangs de gevolgen kunnen ondervinden. Te ver doorgeslagen denk ik. Inmiddels zijn de beelden van Top Pop vervaagd maar de muziek mag ik nog graag horen.

Leuke en originele column Eddy! Waren dat trouwens Chin & Chapman? Kun je ook nog wel eens een column aan besteden misschien!

Eddy Kielema · 28 april 2006 op 13:48

Bedankt voor de leuke reacties! Gary Glitter is idd nooit losgekomen van de glamrock. Bowie en Reed zijn verder ‘gegroeid’. Ik ben pas midden jaren ’70 ingehaakt en toen was glamrock al wel een beetje op zijn retour. Maar dat showelement heeft wel diepe indruk op me gemaakt. Nog steeds moet ik niets hebben van artiesten in houthakkersbloesjes en afgedragen, vale spijkerbroeken. Popmuziek moet voor mij ‘larger than life’ zijn.
Klopt, trouwens, Kawa, het gaat om (Nicky) Chinn & (Mike) Chapman. De mannetjesmakers van de jaren ’70. Ze zijn steenrijk geworden over de ruggen van artiesten als Suzi Quatro, Sweet, Smokie, Mud en (wie kent ze nog?) Racey…

Fans van de glamrock kunnen trouwens hun hart ophalen met de film [url=http://www.sonyclassics.com/breakfastonpluto/main.htm]Breakfast on Pluto[/url] die nu in de bioscopen draait.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder