“Het leven is een feest, en jij bent uitgenodigd” , staat er op een van de vele Loesje kaarten die ik in huis heb. Een mooie gedachte.

Vandaag had ik echter wat moeite hier mijn levensmotto van te maken. Ik ben laat opgestaan, ik heb me voor de wereld toonbaar gemaakt, ik ben naar het café waar ik werk gegaan en ik ben de dag begonnen. Koffiezet apparaat aan, muziek aan, wc’s schoonmaken, kassa tellen, vloer vegen, en dan vriendelijk lachen wanneer de eerste klanten binnenkomen…het is leuk werk hoor, begrijp me niet verkeerd.
En dan bel je je moeder op, omdat ze ziek is geweest en je maakt je zorgen. Ze vertelt je, dat je opa in het ziekenhuis ligt. Hartproblemen. Opa woont in Zweden, dus we kunnen niet zomaar 1-2-3 naar hem toe. Een vervelend begin van de dag, dat staat vast. Ik moest steeds aan hem denken. Hij is een stoere jager, een originele viking. Hij hoort niet thuis in een ziekenhuis bed. Ik wil naar hem toe! Maar de klanten wachten op hun koffie en je glimlach, en het leven gaat door, dus je gaat verder met je werk.

En dan bel je een vriendin op, omdat je haar twee weken niet hebt gezien en ’s avonds lekker voor haar wilt koken. En wilt kletsen. En zeuren over je non-existentiële liefdesleven. En over kleren, en afvallen, en make-up, en alles wat een single vrouw anno 2005 gemiddeld bezighoudt. En dan zegt ze “ Ik kan niet komen, ik heb mijn moeder net gecremeerd.”

Ik vloek zelden, maar jezus christus en godverdomme en kankerzooi. Die komt op mijn lijstje van de meest surrealistische gesprekken ooit. Het klonk zo vreemd in de oren, alsof ze eventjes in een andere taal sprak. Het was leuker geweest als het een –zeer slechte- smoes was geweest. Maar haar mama is dood. Weg. Een paar hoopjes as, één windvlaag en alsof het nooit geweest is. En ik hoor het aan terwijl ik in de reflectie van de chromen koelkast mijn make-up check. Wat ben ik toch een loser.

Ik ben me op dit soort momenten zo bewust van mijn oppervlakkigheid. Niets bijzonders hoor, we bezitten het allemaal, maar het irriteert me mateloos. Wat me ook irriteert, is dat we een natuurramp, een sterfgeval, een oorlog nodig hebben om terug bij de essentie van het alles te komen. Om tegen elkaar te zeggen ‘ik hou van je’. Als alles goed gaat, dan komt die oppervlakkigheid weer om de hoek sluipen. Dan koop je nietszeggende, ongeïnspireerde goedkope troep bij de Xenos, dan maak je er een drama van als je haar niet goed zit, dan sta je voor een winkelruit terwijl je denkt “Als ik die schoenen niet de mijne maak, dan is mijn hele dag verpest. Hoe heb ik ooit zonder die schoenen geleefd?”

Toen mijn oma begraven werd, ruim een maand geleden, had ik ook die schuldgevoelens. En het clichématige gevoel van ‘wat doe ik met mijn leven? Ik moet meer genieten, ik moet dit of dat anders doen.’ Ik vond het ook zo jammer dat ik haar niet beter had leren kennen. Dat is natuurlijk hypocriet, ik heb nooit een band met haar gehad en daar nooit de behoefte voor gevoeld. De kloof tussen ons was te groot om ooit te overbruggen.

Toen haar kist de grond inging, en wij er allemaal snikkend omheen stonden, schrok ik me kapot. Omdat ik dit voor de eerste keer meemaakte, had ik mij voorgesteld dat ze je zo’n 30 centimeter onder de grond begraven. Maar de kist blééf maar zakken en zakken, tot zij uiteindelijk op wat leek wel twee meter diepte gelost werd. Zo diep… zo definitief. Je zou er levend zelfs niet uit kunnen kruipen. Ik vond het alles behalve mooi, ik vond het walgelijk. (Hallo, mijn oma ligt daar hoor!)

Mijn opa is nu alleen. Hij gaat elke dag naar haar graf, praat met haar, legt verse bloemen neer. Vorige week vierde hij bij haar graf hun verlovingsdag. Zestig jaar lang hebben zij het samen gevierd, hoe zij in 1944 tussen de bombardementen door elkaar eeuwig trouw beloofden. En nu moet zo’n oude gebroken man elke dag bij een hoop zand zitten, helemaal alleen. Ik vind het onmenselijk, ik vind het onacceptabel dat wij dit soort dingen moeten doormaken. Is dat nu de beloning die je krijgt voor een leven lang hard te gewerkt hebben, een leven lang je vrouw bemind te hebben?
Een hoop zand en een leeg huis.

Waarom is het zo moeilijk om van de kleine dingen te genieten?

Waarom willen we zoveel geld, een auto, minimaal twee vakanties, een dvdspeler, max factor long lasting lipgloss en elke jaar nieuwe kerstballen in de boom?
Ik wil terug naar de basis van het alles, naar de essentie van mijn bestaan. Maar ik weet niet hoe ik er moet komen, ik ben zwak en verdwaald! En mijn blik is vertroebeld door al die nieuwe spulletjes van de Xenos.

En nu wil ik graag dat iedereen zijn of haar moeder opbelt. Om te zeggen hoeveel je van haar houdt.


9 reacties

WritersBlocq · 30 april 2005 op 08:51

Zo hee in die 1000 woorden ofzo heb je aardig wat verteld. Je schrijft zo lekker, daarom bleef ik lezen, maar het is wel te lang in mijn ogen.
[quote]Waarom willen we zoveel geld, een auto, minimaal twee vakanties, een dvdspeler, max factor long lasting lipgloss en elke jaar nieuwe kerstballen in de boom? Ik wil terug naar de basis van het alles, naar de essentie van mijn bestaan. Maar ik weet niet hoe ik er moet komen, ik ben zwak en verdwaald![/quote]
Bij mij gaan die nonsens en no-nonsens perfect samen. Je bent onderweg naar de basis, echt. Eerst het bewustzijn, later volgt het gevoel. En dan ga je er weer mooi over schrijven ok? Waarschijnlijk in 500 woorden ofzo 😉

EDIT: (van Raindog afgekeken 🙂 )
Lang wil dus niet zeggen dat het gelijk slecht is. Ik had het niet willen missen. Dat het daardoor m.i. geen column meer is, maakt niet uit, want wie ben ik nou eigenlijk? Groetje, Pauline.

Ma3anne · 30 april 2005 op 08:56

Ooit had ik een groot huis, een zeer goed inkomen, dikke auto en noem maar op. Ben alles kwijtgeraakt door een scheiding.

Zit al jaren in klein huisje met kringloopspullen, geen droogtrommels, afwasapparaten en dat soort dingen. Heerlijk!

Minder materiële ballast maakt het leven een stuk simpeler en sparen om af en toe iets leuks te kopen of te doen, maakt dat je dankbaar bent wanneer het doel bereikt is.
Eerlijk waar, ik zou niet meer terugwillen naar die overvloed. Ik geniet nu veel meer van alles dan toen geld en de onbegrensde mogelijkheden voor het oprapen lagen.

Deze week was ik bijna mijn vader en moeder tegelijk kwijt. Het heeft een haartje gescheeld. Ze zijn er gelukkig nog en knappen weer een beetje op. Wonder boven wonder. En ja, ik heb deze week veel met ze geknuffeld en gezegd hoeveel ik van ze hou…

Een wijze column!

champagne · 30 april 2005 op 10:11

Chapeau Hannah! Mooi beschreven en het is goed om een evenwicht te zoeken tussen oppervlakkigheid en bewustzijn.Dit is voor jou het begin?

[quote]En dan zegt ze “ Ik kan niet komen, ik heb mijn moeder net gecremeerd.”[/quote]

Dat stuk verbaasde me enorm! Wanneer er een moeder sterf van een vriendin, dan weet ik dat en ben ik op de crematie als ik ook maar enigzins kan

Raindog · 30 april 2005 op 10:43

Leuke column, bekend thema.
Op zoek naar de essentie van het leven, terug naar de oorsprong, terug naar moeder….

Zelf heb ik er een vreselijke hekel aan als me in een column verteld wordt wat ik moet doen. Van je laatste zinnen had je bijvoorbeeld een verwijzing naar moederdag kunnen maken die aanstaande is.

Angelique · 30 april 2005 op 22:53

[quote]En nu wil ik graag dat iedereen zijn of haar moeder opbelt. Om te zeggen hoeveel je van haar houdt.[/quote] Had ik dat toch net gedaan, voordat ik je column had gelezen 🙂
[quote]Ik wil terug naar de basis van het alles[/quote] Kijk eens op http://www.takuadventures.nl misschien is dat wat ? 🙂

Louise · 30 april 2005 op 23:08

[quote]En nu wil ik graag dat iedereen zijn of haar moeder opbelt.[/quote]
Ben op de koffie geweest, is ook goed, toch?

Eddy Kielema · 1 mei 2005 op 20:04

[quote]
En nu wil ik graag dat iedereen zijn of haar moeder opbelt. Om te zeggen hoeveel je van haar houdt.[/quote]
Vandaag heb ik iig het eerste gedaan!

Hannah · 2 mei 2005 op 01:08

Bedankt voor jullie reacties. Ik weet dat het nogal lang is, maar ik wilde zoveel vertellen! Ik moet het nog een beetje leren, hoe noemen ze dat in de schrijverswereld ookalweer? ‘Killing your darlings” ja…
Angelique ik heb de site bekeken, dat soort dingen lijken me hartstikke leuk! Ik heb de taak gekregen op de zaak (hahaha de zaak…ik werk gewoon in een ranzige kroeg, maargoed) een bedrijfsuitje te organiseren, wie weet is dit wel een leuk idee!
Champagne, ik had er graag bij willen zijn maar het ging voor mijn vriendin allemaal zo snel en onverwacht en ze wilden het bovendien graag in de familie houden. Sommige mensen kiezen daar voor en daar heb ik alle begrip voor natuurlijk.

WritersBlocq · 2 mei 2005 op 11:51

[quote]Ik moet het nog een beetje leren, hoe noemen ze dat in de schrijverswereld ookalweer? ‘Killing your darlings” ja…[/quote]
Ik moet er ook nog een paar doodvermoorden 😀
Suc6 met je p-uitje, en ik zie uit naar je volgende schrijvelarij. Wellicht over die piskroeg? Héérlijk!
Groetje, Pauline.

Geef een antwoord