Het spijt me dat je tijdens de feestdagen niet thuis kan zijn, omdat je geen geld hebt om naar je gezin te gaan. Het spijt me ook voor mijn kriebelige handschrift in deze brief, want ik schrijf dit op eerste kerstdag vanuit de trein naar huis. Want zie je, beste Ivar, Nederland zorgt best goed voor studenten. Maar nog niet voor jou. Het spijt me dat je naar Nederland bent gelokt met mooie vooruitzichten op werk. Gewerkt heb je, maar dat valt achteraf gezien onder slavenarbeid. Lieve Ivar, je mag best weten dat ik mij ervoor schaam dat je zo erg wordt uitgebuit.

Ik heb je gezien op Netwerk. Want ja, eigenlijk ken ik jou alleen van televisie. Ik zag dat je in een doorsnee Nederlands rijtjeshuis woont. Maar dan met dertien andere Polen voor een bedrag van tweehonderd euro per maand per persoon. Weet je, beste Ivar, dat ik voor dat bedrag als student een kamer voor mijzelf heb? Gas, water en licht is inclusief, dus ik hoef me niet zoals jou af te vragen wanneer ik word afgesloten. Zelfs het abonnement op televisie is inbegrepen. Het spijt me Ivar, dat ik het als student zoveel beter heb dan jij. Daar hoef ik zelfs geen noeste arbeid voor te leveren.

Ik wou dat ik meer Marokkaanse vrienden had. Dan kon ik zeggen ‘ik weet waar je huis woont’ en je alle dingen uit mijn kerstpakket cadeau doen die ik zelf niet lust. Olijven, een fles wijn en de knakworstjes. En dan zou ik zelfs nog Fries suikerbrood voor je kopen, met echte roomboter. Zodat je gevangen in dit Nederlandse huis toch nog een beetje de feestdagen kan vieren.

Weet je, Ivar, dat veel Nederlandse mensen een paar jaar geleden bang waren voor jou? De kranten stonden er vol mee. Arbeiders waren bang dat jij hun werk in zou pikken, omdat jij het wel voor minder geld wilde doen. Maar kijk nu eens. Je werkt, krijgt geen geld, je kan tijdens de feestdagen niet naar huis. Je kan nog geen reep chocola kopen voor je zoontje, die je sinds augustus niet meer hebt gezien. Laat staan een fles vodka om je eigen ellende te vergeten.

En waar zijn nu die kranten, die zouden moeten smullen van al jouw leed? Ivar, het spijt me dat er nauwelijks oog voor je is. Je bent hier alleen gekomen en je zal ook alleen terug moeten. Op eigen kracht, want niemand doet hier iets voor je om het onrecht goed te maken.

Beste Ivar, het spijt me. Toch wens ik je een vrolijk nieuw jaar. Ik hoop dat je snel weer thuis bent bij je gezin en dat je je schaamte los kan laten omdat je zonder geld thuis komt. Want jij hoeft je nergens voor te schamen. Je bent een slachtoffer geworden van Nederlandse uitbuiters. En dat spijt me Ivar. Meer dan je denkt.

Veel liefs,

Neus

Categorieën: Maatschappij

9 reacties

arta · 30 december 2008 op 08:39

Schrijnend, Neus.
Toch heb ik het anders beleefd. Tegenover mij woonden ook zo’n 10 Poolse mensen in één woning. Voor elk €12,50 per maand. Elke vrijdagmiddag stapten ze in een busje richting Polen om op maandagochtend vroeg weer te arriveren…

Deze zin vond ik een beetje vreemd in dit stuk:[quote]Ik wou dat ik meer Marokkaanse vrienden had. Dan kon ik zeggen ‘ik weet waar je huis woont’ [/quote]
Je schakelt ineens over naar Marokkanen, en wanneer je weet waar hun huis woont, weet je dat absoluut niet van Ivar. Er zit een wereld van cultureel verschil tussen…

SIMBA · 30 december 2008 op 09:44

Heel triest maar volgens mij is Ivar geen doorsnee Pool in Nederland. Ik ken er best veel en die werken 6 weken, gaan dan 2 weken naar Polen. (niet dat dat ideaal is! maar toch)
Maar desalnietemin is het goed dat je er aandacht aan besteedt Neus!

pally · 30 december 2008 op 12:50

Op zich best een goed onderwerp, Neus, maar mijns inziens een beetje te veel het zielige kerstverhaal, mooi voor deze tijd van het jaar, dat wel.
Passend bij de films van Dickens en vast hier en daar wel realiteit, maar geen algemene toestand van Poolse werknemers. Nog geen reep kunnen kopen?
Dat geloof je toch zelf niet?
Wel sympathiek, hoor, maar voor mij niet echt geloofwaardig,
ik vertaal het maar naar mensen in vlchtelingenkampen, in Jemen bijvoorbeeld. Dat heb je hier dan toch mee bereikt… :wave:

Groet van Pally

WritersBlocq · 30 december 2008 op 16:41

Pfff, een keertje of 10 spijt hebben van iets wat je niet gedaan hebt 😕

Ik vind het niks, dit stukje, omdat het teveel over the top is, met al dat gespijt.

Wat mij betreft volgend jaar beter haha! Groetje, Pauline.

Dees · 30 december 2008 op 22:35

Tja, ik vind het een mooi stukje. juist omdat het een dilemma weergeeft tussen schuldgevoel en afstand.

Geen idee of dat je bedoeling was, maar ik vind het een mooi staaltje van onoplosbare gevoelens die niet minder waar zijn, maar wel minder grijpbaar. Een beetje vervreemdend bijna 😉

KawaSutra · 30 december 2008 op 23:06

De Polen zijn in onze regio oververtegenwoordigd. Ze zijn niet veeleisend en sturen maandelijks grote sommen geld naar de familie in Polen terwijl ze zelf tevreden zijn met een minimaal bestaan.
Niet ideaal maar wel grotendeels een eigen keuze.
Van mij geen sorry dus.

Ma3anne · 31 december 2008 op 09:00

Wat ik sympathiek vind aan dit stukje is, dat je probeert je in te leven.
Ik ken geen Polen in mijn omgeving en heb geen idee hoe het werkelijk is.

Anne · 31 december 2008 op 13:51

Voor mij gaat dit stukje zoals Dees ook zegt over het dilemma tussen afstand in stand willen houden (want toenadering zit niet in de genen) en het schuldgevoel dat dat oplevert. Mijn indruk is dat je je daar ook bewust van bent geweest tijdens het schrijven, zodat ik in de ik-persoon niet zozeer jou zie, (als ik je andere stukjes van je lees krijg ik heel ander beeld van jou, dus wat dat betreft klopt het) als wel een typische, hypokriete Hollander, met veel spijt en weinig actie. En die spijt dan vooral over de mate waarin schuldgevoel zo’n vervelende sensatie is.

Mien · 1 januari 2009 op 18:40

De enige Pool die ik ken is Andre. Dronk elke ochtend, middag en avond Poolse koffie (Bavaria, Heineken, maakt niet uit …); vertelt trots over vrouw en kind en zijn oude Mercedes waarmee ie in het dorp de blitz steelt … kortom een aardige vent net als ieder ander die van stucadoren zijn vak heeft weten te maken.

Mien

Geef een antwoord