Bloemenkoningin

De camera richt zich op haar glad getrokken gezicht. De flits kaatst terug van het glimmende oppervlak. Ze is het poseren allang zat, maar het moet nou eenmaal voor de folders. ‘Grondig fotoshoppen!’, roept ze benauwd als de sessie eindelijk afgelopen is. Als ze geeuwt, laat ze een wind, zo strak zit ze in haar vel. Ze kunnen van de huidrestanten na haar laatste operatie minstens drie mensen opnieuw stofferen, bedenkt ze. Maar op dat ouwe behang zit niemand te wachten. Hoogstens een antiquair. Ze lacht wrang. Dat is trouwens nog een hele krachtinspanning. Het lukt alleen als ze rechtop staat. Als ze zit, gaat haar mond raar openstaan en voelt het ultrastrak rond haar oorlellen en tenen. Toch maar proberen te glimlachen. Mijn god, ze moet nodig weer even langs haar plastische chirurg deze week voor onderhoud. Droomde ze vannacht toch dat de engerd met een roestig aardappelschilmesje langs haar contourlittekens sneed en dat ze bijna doodbloedde. Nou ja, wie weet doet hij dat ook wel met zo’n ding. Wie zal het zeggen? Je bent er tenslotte nauwelijks bij als je in een zware narcose ligt.

In dit jaargetijde wordt de deur plat gelopen bij de kliniek. Hele rijen spoedgevallen die er op staan dezelfde dag nog gelift of geliposuct willen worden. Ze wapperen met hun creditcards om vóór te mogen. Geen dag valt er meer te leven met hun verschijning. Zeker niet in dit najaarslicht bekeken. Etalagepoppen zonder mimiek. Ze lijken allemaal op elkaar. In serie gemaakt volgens een vast patroon. Dat is de prijs die je betaalt. De uitdrukking is verdwenen.

Maar hoe moet het met haar zelf dit voorjaar? Ze is uitgekozen om koningin te worden bij het komende bloemencorso in Aalsmeer. Bij de auditie heeft ze 21 als leeftijd opgegeven in plaats van 55. Nou ja, 60, eigenlijk. Ze moet nog dit hele seizoen en de winter door en nu begint er al overal de klad komen in haar duur betaalde jeugdige strakheid. Een kapitaal heeft het gekost. Ze overweegt in alle ernst om een winterslaap te gaan plannen.

Als ze door het park naar huis terug loopt komt ze een groepje pubers tegen. ‘Loop eens door oma, we hebben niet eeuwig de tijd’, roept er een tegen haar vanonder zijn zwarte pet. De rest lacht. ‘koop een rollator’, hoort ze nog.

De aanstaande bloemenkoningin zakt langzaam op de grond en voelt haar vel aan alle kanten barsten. De hoop bladeren die er ligt verandert niet veel. Misschien een ietsje roder en een ietsje rommeliger.