Waar de Utrechtse Oude Gracht Vecht gaat heten daar liggen ze in een onafzienbare rij. Woonboten die er allemaal praktisch hetzelfde uitzien. Van veel boten zijn overdag de gordijnen dicht maar hoewel de ‘bewoonsters’ van die boten (mannen komen alleen op bezoek) onregelmatig werk hebben, betekent het niet dat ze er liggen te slapen. Slapen doen ze ergens anders. Op de boten wordt niet gewoond maar uitgewoond. Het Utrechtse ‘red light district’ drijft. Achter de dichte gordijnen wordt handel gedreven. Klanten stappen, na afgewerkt te zijn, een stevige duit lichter weer op het droge. Na het afwerken van een klant en het wegwerken van de vlekken, gaan de gordijnen open. In lingerie, de bedrijfskleding van de sector waarin ze werkzaam zijn, gaan de dames dan achter het raam zitten wachten op de volgende klant. Afhankelijk van het werelddeel (of delen) waar hun roots liggen, ligt hun kleurtje ergens tussen lelieblank en diepbruin. Wat ze gemeen hebben is dat ze er allemaal jong en perfect uitzien. Maar een handjevol uitzonderingen toont aan dat ook in deze sector van de nood een deugd gemaakt kan worden. Er is een nichemarkt van klanten met bijzondere wensen.

Mannen in Opel Vectra’s, Toyota’s en Mercedessen rijden langzaam langs de boten. Glurend door elk raam waarvan de gordijnen open zijn. Als ze iets van hun gading gezien hebben en uitstappen wordt duidelijk wat de meiden voor hun kiezen krijgen. Hoewel het merendeel van de bootwerksters Miss World materiaal is kan van de klandizie onmogelijk iets vergelijkbaars gezegd worden. Dorre boekhouders, oudere zakenmannen in grijze pakken, dartsspelers met over dikke buiken gespannen T-shirts en verveelde groenteboeren. Een ding is zeker, thuis hebben ze iets heel anders zitten dan waar ze hier op uit zijn.

Het fietspad langs de weg is om veiligheidsredenen gescheiden van de rijbaan voor auto’s. De bestuurders hebben wel iets anders om op te letten dan het verkeer. Net als ik trouwens. Ik fiets langzaam langs de ramen en kijk mijn ogen uit. Naar goddelijke lichamen achter de ramen en soms even naar afstotelijke mannen die aanbellen. Het is niet minder dan rechtvaardig dat die discrepantie duur betaald wordt. Als ik de hele rij gepasseerd ben, kom ik bij een keurig door de gemeente Utrecht aangelegd keerpunt voor auto’s. Een potentiële klant kan keer op keer een rondje maken langs de ramen tot hij het juiste meisje achter het juiste raam gevonden heeft. Ik ben geen potentiële klant, ik ben op doorreis. Ik vervolg mijn weg langs andere woonboten. Het zicht op de ramen belemmerd door hekjes of schuttingen. In die boten wordt wel gewoond. Door mevrouwen die over hun ondergoed gewoon kleding dragen, wat in de meeste gevallen maar goed is ook. En door meneren die het allemaal worst zal wezen.

Ik weet niet of het erg is voor de bedrogen vrouwen. Ik zou me kunnen voorstellen dat ze net zo weinig zin hebben in hun man als omgekeerd. Sommige van die bootmeisjes schijnen plezier in hun werk te hebben. En wat de rest betreft die zich zonder gevoel laat uitwonen door grauwe kerels, er is iets voor te zeggen dat een kantoorbaan te prefereren is maar dan heb je het niet over de financiële kant. Maar nu over die mannen. Voor mijn zelfrespect zou het niet bevorderlijk zijn om te weten dat die meisjes meer opgewonden raken van mijn geld dan van mijn lijf. Maar ik heb makkelijk praten. Ik heb genoeg fantasie om mezelf te helpen als er wat gaat kriebelen.


10 reacties

Estrella · 30 november 2006 op 13:40

Bij het lezen van je titel had ik, bijna logisch zou je zeggen, een totaal andere associatie dan het beeld welk je hier schetst.
Er mooi beschreven column! Het blijft een heikel onderwerp, prostituee’s en hun klandizie.
Ik zou bijna zeggen dat je laatste zin de euh…hele lading dekt. 😉

Bitchy · 30 november 2006 op 14:53

En niet vergeten dat 50% van deze vrouwen ook mannen en kinderen hebben en zij over hun ondergoed dan ook kleding dragen.

pally · 30 november 2006 op 14:55

Een goed geschreven column over een onderwerp dat de mensheid altijd bezig houdt.
Je eigen mening zit er doorheen geweven.
Een ding: Je hebt het over bedrogen vrouwen.
Tja, dat hoeft natuurlijk niet altijd zo te zijn.
Er zijn er ook zonder partner of misschien met goedvinden van…
Jij gaat dus niet naar binnen, maar er wel uitgebreid langs.
Is dat niet alleen een verschil in afwerking? 😉

arta · 30 november 2006 op 17:09

Heel mooi beschreven!
En ik moet eerlijk zeggen, dat , als ik er langs zou fietsen, ik ook een blik in de (uit)woonboten zou werpen. Puur uit nieuwsgierigheid uiteraard!
🙂

SIMBA · 30 november 2006 op 17:29

Fijn dat de gemeente het zo veilig maakt, die hebben de “vrij veilig” campagne goed opgepakt!
:laugh:

Dees · 30 november 2006 op 19:48

[quote]Op de boten wordt niet gewoond maar uitgewoond.[/quote] 😀 😀 😀

Wat ik nog mis aan het beeld is een geur (huh!?), namelijk de geur van de kliko’s afgeladen met gebruikte condooms op een warme zomerdag. Met die geur in je neus is alles ranzig aldaar, of het nou thriving business is of niet..

Anne · 30 november 2006 op 19:54

Ik ken de plek. Raar contrast daar tussen aantrekkelijkheid van het landschap en de betekenis die er door de ruilhandel ter plekke aan wordt gegeven.

Mooi geschreven verhaal, rustig, op de een of andere manier anders dan je andere verhalen. Veel observatie dit keer, misschien daarom.

Maurits · 30 november 2006 op 20:26

[quote]Ik zou bijna zeggen dat je laatste zin de euh…hele lading dekt.[/quote]

Ach, Estrella, Ik weet niet. Fantasie kent zijn grenzen. Maar in die omgeving blijf ik angstvallig binnen die grenzen.

[quote]Wat ik nog mis aan het beeld is een geur (huh!?), namelijk de geur van de kliko’s afgeladen met gebruikte condooms op een warme zomerdag[/quote]

Ha Dees, Ik fiets er in de zomer ook wel langs. En het is er dan ook reukvrij. Misschien heeft de gemeente Utrecht ook op dit vlak goede faciliteiten verzorgd.

[quote]Ik ken de plek. Raar contrast daar tussen aantrekkelijkheid van het landschap en de betekenis die er door de ruilhandel ter plekke aan wordt gegeven.[/quote]

Hoi Anne, Ik moet zeggen dat het contrast tussen de fraaie landschappen achter de ramen en het groene landschap op een steenworp afstand niet zo groot is. Ik kan van beide genieten. Het contrast tussen de mannen die het aantrekt (exclusief mezelf natuurlijk;-) en elk soort landschap is wel groot.

[quote]Mooi geschreven verhaal, rustig, op de een of andere manier anders dan je andere verhalen. Veel observatie dit keer, misschien daarom.[/quote]

Ik denk dat ieder onderwerp zijn eigen vorm met zich meebrengt.

Shitonya · 2 december 2006 op 12:52

Veel te objectief met slechts één grap erin verwerkt. Niets drama, niets grappig, niets … speciaals aan. Boring like hel, terwijl je zoveel kan met zo’n onderwerp. Jammer

Maurits · 2 december 2006 op 14:20

[quote]Veel te objectief met slechts één grap erin verwerkt. Niets drama, niets grappig, niets … speciaals aan. Boring like hel, terwijl je zoveel kan met zo’n onderwerp. Jammer[/quote]

Beste Shitonya, Kennelijk is het tot je onderbewuste doorgedrongen wat ik met de column bedoelde. Missie geslaagd! Maar in je onderbewuste is het toch een beetje blijven steken. Ook deze business kan je beschrijven zonder het drama, de leut of het bijzondere op te zoeken. Je kan columns schrijven zonder te gaan schuimbekken van woede, over de grond te rollen van het lachen of alles bij elkaar te krijsen van verdriet. Het is maar net waar je van houdt, kwestie van smaak denk ik.

Geef een antwoord