Op die late namiddag kwamen echtgenoot en ik afgepeigerd aan bij een berghut in de Pyreneeën. De ‘père’ verwelkomde ons vriendelijk, verzocht ons de bergschoenen in de hal te laten en wees vervolgens achterin het eetzaaltje een tafel aan.‘ Daar zitten ook al twee Nederlandse dames’, glunderende hij.
We schoven meteen op die plek aan, met een ferme buitenhonger. De twee vrouwen schudden we de hand en misten even hun namen. De geurige schapenstoofpot verdween snel vanuit de diepe borden naar binnen.
Daarna keek ik nog eens goed naar de overkant van onze tafel.
Links zat een donkere vrouw met opgestoken haar, de ander was blond, rattenkopje, wat stoer, en ook duidelijk ouder. De laatste kwam mij meteen bekend voor, maar daar lijd ik wel vaker aan. Het werd al snel gezellig, hoewel de gedachte dat ik de blonde kende, constant bleef doorzeuren.
Toen de donkere haar ‘Anneke’ noemde, schoot het erin. ‘Jij bent Anneke van der Ham’ zei ik. Ze keek mij stomverbaasd aan. Ik ratelde door: ’Ik heb bij jou in de klas gezeten, je vader was slager en op je negende verjaardag gaf ik je een broche cadeau met kabouters en toen zei je: ’Bedankt, eigenlijk draag ik nooit broches, maar deze doe ik wel op zondag aan’.
Ik zag haar weer met vlechten in ringen en het blauw met rose gehaakte truitje. Zij herinnerde zich alleen heel vaag een meisje, dat ik moest zijn.
Vijf en veertig jaar is een lange tijd en ik had maar twee jaar bij haar in de klas gezeten voor ik verhuisde. Toch deed het pijn. Maar ze vond het erg leuk en alles klopte wel. Lachend herhaalde ze steeds mijn kindernaam ’Adje’, om te wennen.
Ik schonk haar ruimhartig de vergeten herinnering, al kon ze die niet op zondag dragen.
16 reacties
Mien · 14 november 2014 op 07:30
Een verrassende en lieflijke ontmoeting in de bergen. Geen toeval, maar een kruising van wegen. Ik hoorde en snoof de Alpen weer even. Waarvoor dank. Onwillekeurig kreeg ik er ook een [url=http://looselyjoined.net/wp-content/uploads/2013/09/glenbaxter-yodeling.jpg]beeld[/url] bij. Van good old Glen. Ik was hem weer even vergeten. 😉
pally · 14 november 2014 op 13:36
Grappig plaatje!
Dees · 14 november 2014 op 08:42
Leuk gedaan. Mooie sfeerbeschrijving, goede intro van de slagersdochter (van der Ham :-D, toeval of bewust?). En dan een licht onaangename tik in de clou. Mooi en uitgebalanceerd!
pally · 14 november 2014 op 10:37
Bedankt. Ze heette eigenlijk ‘Hesp’ wat ook ook ham betekent.
suno · 14 november 2014 op 09:04
Ik voelde met je mee toen ze zich jou niet zo goed bleek te herinneren..
Mooi geschreven.
Meralixe · 14 november 2014 op 09:28
De beperking van 300 woorden heeft naar mijn mening toch wel meegespeeld denk ik. Ik mis uw prachtige situatieschetsen die in andere columns van uw hand van een klein verhaal een mooi stukje leesvoer maken.
Goed, met ‘Daar zitten ook al twee Nederlandse dames’, glunderende hij.’ en ‘hoewel de gedachte dat ik de blonde kende, constant bleef doorzeuren’ kom je toch aardig in de buurt.
Snap je wat ik bedoel? Dat ‘glunderen’ en dat ‘doorzeuren’ zijn zo’n danig schetsende woorden die de lezer meteen een duidelijk beeld geven. 🙂
pally · 14 november 2014 op 13:32
Ik snap je Meralixe, ik lijd inderdaad een beetje aan het woordrantsoen, vooral bij sfeerbeschrijving. Overigens wel leerzaam.
Spencer · 14 november 2014 op 10:11
Aardig stukje. 293 woorden, dus er hadden nog 7 schetsende woorden bij gekund.
pally · 14 november 2014 op 13:35
Je hebt gelijk, Spencer! Door op het laatst nog in het venster te prutsen, kon ik dat niet meer zien. De telling bleef op 300 hangen. 😥
Frans · 14 november 2014 op 13:45
Ook in 293 woorden een leuk verhaal over een onverwacht weerzien. Uit je reactie maak ik op dat het echt is gebeurd.
Moet de schrijfopdracht overigens in exact 300 woorden of is dat het maximum. Al is deze niet echt aan mij besteed, omdat ik nooit iemand tegen kom en iedereen van vroeger ben vergeten.
pally · 14 november 2014 op 13:51
Bedankt, Frans, ja, is inderdaad echt gebeurd. Ik ‘lijd’ aan een zeer scherp geheugen voor details.
Volgens mij is 300 woorden het maximum.
Ferrara · 14 november 2014 op 20:31
‘Ik lijd aan een zeer scherp geheugen voor detail’, ik ken het. Mijn bijdrage getuigt daarvan.
Voor mij heb je de sfeer goed weer gegeven.
En wat een ontmoeting in die berghut, dat is toch heel bijzonder!
Nachtzuster · 14 november 2014 op 17:14
Mooi, lief en beeldend geschreven.
troubadour · 14 november 2014 op 20:23
Nee hoor, al draaien ze jou de duimschroeven aan tot 200 woorden, dannochtans maak je er iets moois van.
trawant · 15 november 2014 op 11:15
Mooi stukje op de korte baan met een krasje op het eind.
Vooral als je zelf nog zoveel weet. Het zegt toch iets over mensen.
evil-ine · 16 november 2014 op 12:21
Al is het meer beknopt in je sfeerweergave, toch lees ik weer een echte Pally-sfeer. Warm, lief inderdaad.