A., 27 januari 2003
Gestrenge Donner,
Je weet dat ik graag op je zit te vitten maar ik moet bekennen dat ik hartstikke jaloers ben op de fantastische opdracht die je van onze koningin gekregen hebt.
Het mag niet waar zijn! Men heeft weer een wonderbaarlijke poging ondernomen om die godvergeten pil, die mijn lichaam dagelijks met hormonen volpompt, te vervangen. Na het spiraaltje is het nu de beurt aan een rubber ringetje. Wat zeg ik? Ringetje? Zeg maar gerust RING. Jahaa heren opgelet! Wij dames zijn in de ban van de ring en jullie moeten nu vlug een cursus ringsteken gaan volgen.
Een prachtige slagzin uit een ver verleden. Ik kan nooit een bloemenkiosk of winkel langs lopen zonder mij te vergapen aan al die prachtige bloemen. Sommigen bloemisten makem er een heel kunstwerk van. Daarom is een tuincentrum funest voor mijn portemonee.
Toch wonderlijk dat iets dat in Engeland bekent staat als ’tactical voting’ in Nederland ‘strategisch kiezen’ heet. Zoiets fascineert mij als schrijver, schaker, spinndocter, diePLOmaat, (maar niet heus) mateloos. Maar goed, de verkiezingen zijn gelukkig weer voorbij en Engelsen ‘pour the tea in’ en Hollanders schenken hem nu eenmaal uit, dus om nou een hele column aan Van Dale te wijden…
Dat politici nooit te vertrouwen zijn, mag duidelijk zijn. Althans voor mij. Daarom kan ik me goed voorstellen dat het volgende telefoongesprek plaats zal vinden of al heeft plaatsgevonden:
