Mijn zus beweert dat onze beide opa’s bij háár zijn. Voor alle duidelijkheid: onze opa’s zijn al héél lang dood. Ze heeft ze nooit gekend, maar tóch zijn ze er om over haar te waken. Het zijn haar beschermengelen. Zegt ze. Fijn voor haar.
Wanneer je stelt dat ergernissen de levensduur aanmerkelijk verkorten, dan word ik in ieder geval niet oud.
Geen apparaat dat het in mijn bijzijn spontaan goed kan doen. Geen advocaat of instantie die nu eens, bij hoge uitzondering, zijn werk zorgvuldig en vooral goed doet. Nee, niet bij mij. Deze uitzonderingen bewaren ze altijd voor een ander, die het vast harder nodig heeft. Je krijgt in dit leven toch wat je aankunt, zeggen ze toch?
Oh, was ik maar een sheikin. Dan nam ik een harem. Een harem vol met mannen wel te verstaan, die zorgvuldig bewaakt zou worden door vrouwen die in het verleden hebben bewezen niet van mannen te houden. Zelfs niet van de hele mooie exemplaren.
‘Ooh, en die vent van gisteren dan!’ roept Angie. ‘Ja, volgens mij was die echt homo, reageert Carren, maar volgens mij wist hij het zelf nog niet. Ik heb echt niks tegen homo’s, Druce is zelf homo, but for the record…die vent kon echt niet rozer worden!’
‘Wat hoor ik’, fluisterd Neena geheimzinnig.
Ik dacht in een wereldvreemde gedachtengang tussen hemel en hel opeens aan kinderen. Iets waar ik nooit aan zal beginnen uit voorzorgsmaatregelen: ik ben nu eenmaal niet de perfecte moeder die elk kind zou wensen. Nog niet overtuigd door enkel mijn woord? Tja, dan zullen er nog wat woorden aan de pas moeten komen om deze stelling werkelijkheid te laten worden. Hier komt hij dan.
