Zacht was de wind die over mijn haren streek. De wateren ploeterde om de rotsen te vernielen. De rotsen op hun buurt om het water weg te krijgen. Mijn voeten werde bevochten door het dappere zand. De lucht was bezwangerd van moeras geuren en bloemen in bloei.
Als woordvoerder van het actiecomité [i]Stop de Boom, Red de Struiken[/i], moet me even van het hart dat de media ons niet veel ademruimte gunnen. Wij worden niet gehoord, zogezegd. Vandaar dat ik besloten heb de campagne op alternatieve wijze door te voeren. Het anarchistische [i]world wide web[/i] biedt mij die gelegenheid. ColumnX biedt mij die gelegenheid. Tenminste, als dit geplaatst wordt. Indien dat zo is, mijn dank is groot.
Alleen staarde ze over het water. Het dreigende geluid van de woeste golven bracht haar in vervoering. Het was tijd. Eindelijk had ze zich gewonnen gegeven voor de demonen in haar hoofd. Langzaam liep ze naar het klif. De afgrond was eindeloos diep. In extase mijmerde ze een lied.
Langzaam gleed het mes diep in het lichaam van de verkoper. Als een warm mes door boter. Verdwaasde ogen keken me aan. Zijn mond bewoog zoals een vis naar adem hapt op het droge, net alsof hij wat wilde zeggen. Een zwaar gerochel was het enige wat hij aan geluid produceerde, een streepje bloed verliet daarbij zijn mondhoek. Dieprood warm bloed. Hoe dieper het mes kwam, hoe leger de ogen werden.
Het is te laat. Het was bij voorbaat al te laat. Traag bewoog ik me door de steeds hoger wordende golven. De atmosfeer was violet van kleur. Het strand was bebloed. Ik vroeg haar nog om niet dieper het water in te gaan. Tevergeefs. Ik had haar kop van haar romp willen trekken. Tevergeefs. Ze stak haar tong naar me uit. Hoe wreed kan een mens zijn?
