Langzaam gleed het mes diep in het lichaam van de verkoper. Als een warm mes door boter. Verdwaasde ogen keken me aan. Zijn mond bewoog zoals een vis naar adem hapt op het droge, net alsof hij wat wilde zeggen. Een zwaar gerochel was het enige wat hij aan geluid produceerde, een streepje bloed verliet daarbij zijn mondhoek. Dieprood warm bloed. Hoe dieper het mes kwam, hoe leger de ogen werden. Langzaam verliet het leven de nog jonge man. Ogen waarin nog een keer de pupillen van links naar rechts schoten, waarna het lichaam verslapte en naar de grond zakte, als in slow motion. De ogen sloten zich. Het mes hield ik stevig vast en kwam moeizaam los uit het vlees van het vallende en inmiddels morsdode lichaam.

Hoe het kon weet ik niet maar ineens trok ik mijn vlijmscherpe Buckknife en stak genadeloos toe. Als in een roes stak ik toe en perste met alle kracht het mes in het stevige vlees. Wie denkt dat iemand neersteken makkelijk gaat, heeft het mis. Je hebt er aardig wat kracht voor nodig, of een niets ontziende woede. En juist die woede kwam ineens bij me op. Ineens stak ik toe, verblind door woede. Op de grond zie ik het levenloze lichaam liggen vlak voor mijn voeten, half boven op een tent die uitgestald stond. Een Fjall Räven Akka Light R/S 3. Het rode bloed van de verkoper – nu ex-verkoper – loopt in stroompjes over het mosgroene tentdoek. Snel blik ik binnen in de tent. Mooi, ook bloeddicht dus. Goeie tent.

En laat het nou net die tent zijn die ik wil hebben voor de vakantie. Al maanden zoek ik naar de perfecte tent en dacht die ook gevonden te hebben, na het aflopen van elke outdoor shop die Nederland rijk is. Als je iets goeds wilt kopen moet je er ook moeite voordoen. Goed rondkijken en oriënteren is belangrijk, zeker voor een duurzaam product. Maar dat is aan mij wel besteed, zo ben ik namelijk. Bedachtzaam en nadenkend en nooit in een spilt second beslissend. Zomaar iets aanschaffen komt bij mij nooit voor. Ik vergelijk, zoek en kijk nog eens. Na alle voor en tegens doorgenomen te hebben neem ik pas een beslissing. Weloverwogen. Impulsen? Ik ken ze niet.

En mijn keus was op deze strakke tent gevallen. Op een vrije dag toog ik naar de juiste winkel en zei tegen de nu dode verkoper: ‘Doe deze maar, in het groen.’ Elke verkoper wil zo’n klant. Tent pakken, afrekenen en weg klant. Sneller kun je het niet verdienen, lijkt me. Maar nee, niet deze verkoper. Hij wilde voorlichten, alles vertellen over de tent, het doek en de palen. Alsof ik dat nog niet wist. Polyester ripstop doek, wist ik. Alu stokken, wist ik. Iets minder dan drie kilo? Ik zuchtte diep en keek de verkoper aan. ‘Mag ik deze niet gewoon kopen zonder dit praatje’, vroeg ik nog enigszins beleefd.

Maar ik voelde het wel langzaam opkomen. Irritatie. En dan tot de tiende macht. Maar ik bleef rustig, uiterlijk wel tenminste. Inwendig kookte het al maximaal. Maar zoals als altijd is er een grens, en die mag je nooit overgaan. Alleen dat wist de brave verkoper niet. Na het voorlichtende praatje keek hij me aan en zei het verkeerde: ‘Het is belangrijk dat je je goed oriënteert, rondkijkt en dan pas beslist welke tent je neemt.’ Oriënteren en rondkijken? Maanden, Godverdomme, kijk ik al rond en oriënteer me suf en dat nog zonder GPS. Ik sleur me van shop naar winkel en terug, ken elke catalogus beter dan welke verkoper ook.

‘Wat nou oriënteren’, schreeuwde ik. Plotseling schoot er een rode waas voor mijn ogen en ergens ver in mijn achterhoofd hoorde ik nog de klik waarmee het vlijmscherpe net geslepen mes open klikte. Met alle kracht stak ik toe.
Nogmaals bekeek ik de bloeddichte tent. ‘Deze, en snel’, brulde ik door de winkel. Mijn stem klonk wat hol, en personeel was er hoegenaamd niet meer. Wat een service.


15 reacties

WritersBlocq · 15 mei 2005 op 10:22

Na de 1e alinea maakte zich iets van mij meester dat ik niet kan beschrijven. Bizar, afschuw, een brok in mijn keel. Iemand die dit zo schrijft, móet weten hoe dat voelt, dacht ik.
Mijn brok wegslikkend las ik verder, gelukkig maar want
[quote]Het rode bloed van de verkoper – nu ex-verkoper – loopt in stroompjes over het mosgroene tentdoek. Snel blik ik binnen in de tent. Mooi, ook bloeddicht dus. Goeie tent.[/quote]
Die humor! Je bent net een mens, en je schrijft beestachtig. Beter dan andersom! Bedankt dat ik mee mocht liften, met je kronkels in deze column, maar ook gister naar de meeting. Paulinekus.

champagne · 15 mei 2005 op 10:30

Ik vind het een bizar verhaal.Had het al in de wachtrij zien staan en vroeg me af wie dat geschreven zou hebben.
Je duistere kant Fred?[quote]Maar zoals als altijd is er een grens, en die mag je nooit overgaan. Alleen dat wist de brave verkoper niet.[/quote]

Deze zin alleen al straalt zoveel dreiging uit. Je hebt een zieke geest goed omschreven Fred, angstaanjagend goed.

Mosje · 15 mei 2005 op 10:46

Laat nog maar weten op welke camping je dat tentje gaat opzetten. Dan orienteer ik mij op een andere plek.
😀

Li · 15 mei 2005 op 11:10

Fred toch!
Wat ben ik blij dat ik veilig en ‘ongeprikt’ben thuisgekomen. 😀

Klein puntje van kritiek.
Er staan een aantal overbodige zinnen in. Had korter, krachter en dus spannender gekund.

Moet ik nu maken dat ik wegkom? 😛

Li

Wright · 15 mei 2005 op 11:29

Gaddamme, ik heb een bloedhekel aan messen.
Er hoeft maar een mes in beeld te komen en ik ben weg, of kruip onder de dekens, intussen hysterisch schreeuwend: Is het al gebeurd?
Datzelfde gevoel bekroop me ook bij het lezen van deze column.Macaber verhaal, Fred!

Heb hem nogmaals gelezen, ik vind het wel een prachtig script voor een korte film.
Een man die uiterst precies en nauwkeurig op zoek gaat naar de ultieme tent, en dan zo doorslaat door een te behulpzame tentenverkoper.
(Maar ik ga er zeker niet naar kijken) 😀

KingArthur · 15 mei 2005 op 12:45

Ik had moeite met het lezen van dit verhaal Fred. Bij elke zin wilde ik wel commentaar leveren. Wat een opening zeg. Hier hou ik erg van. En daarbij de morbide humor.
[quote]Impulsen? Ik ken ze niet.[/quote]
Goed!

Louise · 15 mei 2005 op 13:11

Nou Fred, goeie schrijvers zijn enge mensen? Zoiets? 😉

Mup · 15 mei 2005 op 14:00

[quote]Oriënteren en rondkijken? Maanden, Godverdomme, kijk ik al rond en oriënteer me suf en dat nog zonder GPS. Ik sleur me van shop naar winkel en terug,[/quote]

Petje af hoor, valt me mee dat er maar 1 keer gestoken is 😛

Groet Mup.

pepe · 15 mei 2005 op 17:28

Ik wil niet weten waar dat tentje staat! 😛

WritersBlocq · 15 mei 2005 op 17:31

[quote]Er staan een aantal overbodige zinnen in. [/quote]
@ Li: over kritisch gesproken: aantal = enkelvoud, dus er staat ipv staan overbodige zinnen in 😉

vanlidt · 15 mei 2005 op 19:13

Een echte onvervalste Tarantino-column 🙂

sally · 15 mei 2005 op 22:44

BRRRRRRRRRRRRRRRRR
Wat ben jij een engerd Fred.

Ben blij dat ik niet op de meeting was.

😀 😀
super geschreven
groet
Sally

Ma3anne · 16 mei 2005 op 07:33

Kritisch commentaar (zoals afgesproken ;-)): Wanneer je met een bloedstollende spanning begint, zoals hier, is het zaak deze spanning vast te houden en niet in te laten zakken en dat gebeurt hier. Elk woord te veel zou ik wegstrepen.

Fascinerend al die totaal verschillende hoeken van waaruit jij schrijft.

Raindog · 16 mei 2005 op 10:48

Om maar even met vanlidt te spreken: de opening is in ieder geval heel erg Tarantino! En laat dat nu net een van mijn favoriete filmmakers zijn ;-).

Zelf had ik weinig moeite met het door anderen veronderstelde teveel aan woorden. Ik vond dat wel meevallen met andere en minder woorden. Vooral vind ik het een erg mooi verhaal en zeer plausibel als je een consument met dadendrang bent en daarvan weerhouden wordt door degene die dat juist mogelijk zou moeten maken. ‘Him of all people….’ dat idee.

Chapeau Fred.

KawaSutra · 16 mei 2005 op 15:41

[quote]Ogen waarin nog een keer de pupillen van links naar rechts schoten, waarna het lichaam verslapte en naar de grond zakte, als in slow motion.[/quote]

Elke schrijver doet vooronderzoek, zo heb ik me laten vertellen. Ik ben benieuwd Fred wat jij hebt moeten ondernemen om dit daderverslag los te peuteren. Misschien gesprekken gevoerd met Mr. Moshavot?

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder