Ik heet Max, voluit is het Maximiliaan. Het is maar dat u het leest! Mijn vader en moeder waren gecharmeerd van Italiaanse namen. Mijn twee broers, al jaren dood, werden August en Juliusgenoemd. Ik ben 93 jaar en verblijf op een gesloten afdeling van een huis. Een huis met mensen die Lees verder…
De walvis sperde zijn mond wagenwijd open en slikte een paar kuub water in een keer naar binnen. Slikte? Nee zoog. Hij was immers een zoogdier. Het grootste ter wereld. Dinosaurussen daargelaten. Een zwemmend zoogdier. Mobile heette de grote walvis. Het stond op zijn dikke buik getatoeëerd. Zo vernoemd omdat Lees verder…
Diep vanonder, ergens op de bodem van de zee ligt een eenoogkrab omhoog te turen. Zijn hoofd gestrekt naar boven, kijkend door zijn glazen oog. Hij kan er niet door zien en toch weet hij het, van vroeger tijden. Ergens hoog boven hem zweven ze door het water, de zeesterren, Lees verder…
Dat opvoeden geen sinecure is weten ouders maar al te goed. Er bestaat tenslotte geen handleiding voor. De band tussen ouder en kind bepaalt welke weg je inslaat en soms gaat dat goed. Maar er zijn ook momenten dat je jezelf suf piekert hoe je ze bepaalde zaken duidelijk moet Lees verder…
Het feest zucht en piept. Het is al zo oud. Al minstens honderd jaar. Zo oud als Methusalem. Heeft ook al vele lintjes gehad en burgemeesters op bezoek. Maar even onder ons gesproken. Het is op. Zo laat het oude feest weten. Geen trek meer in oude kaas en zoutstengels. Lees verder…
