“Kankerhoer! Ik maak je dood!”
Ik scheur helemaal wakker van de klap die er op volgt. Daarna een korte stilte.
Ik moet nog even naar de winkel. Als ik door de benedengang loop hoor ik gerammel buiten. Links om de deuropening staat hij over zijn fiets gebogen. Een korte blik.
Het zwijgen erna geeft hij nadrukkelijk vorm.
Ik ben erg nerveus, vandaag zal ik beginnen met mijn eerste dans/acteer lessen. Dialogen zijn in Hindi, een taal die ik niet machtig ben. Dansen met jongelui in de leeftijd van mijn kinderen. Ik krijg het benauwd en wil weg rennen uit de instituut. Wat moet een vrouw van 40 jaar tussen jongelui van 16 t/m 22 jaar?
Slaan, een teken van liefde. Verkrachting, een teken van passie. Was ik dom, verliefd of verslaafd aan dit alles? Ik ben er nog steeds niet uit waarom ik me 23 jaren heb laten mishandelen. Altijd op je hoede zijn wat je zegt en wat je doet. Altijd die eeuwige controle om zeker te weten dat ik niets achter zijn rug om doet.
Ik zie het al een poos niet zitten hoor. Niks impulsief, geen Herman Brood avant la letrre, geen ménage à trois met de coke, de speed en ondergetekende, niet meer. Niks van dat alles. Het ‘gewoon’ even niet zien zitten, maar dan zonder even. Moe van ontsnapte TBS-ers, gallisch van figuren die ambulance personeel in elkaar meppen, droevig van Geer en Goor, in en in triest door alle ‘pimp mijn partijprogramma politici’. Gewoon moe.
