Ik ben erg nerveus, vandaag zal ik beginnen met mijn eerste dans/acteer lessen. Dialogen zijn in Hindi, een taal die ik niet machtig ben. Dansen met jongelui in de leeftijd van mijn kinderen. Ik krijg het benauwd en wil weg rennen uit de instituut. Wat moet een vrouw van 40 jaar tussen jongelui van 16 t/m 22 jaar? Mijn Hindi uitspraak is waardeloos maar gelukkig presteer ik beter in dansen. Ik kan het, ik kan het, het moet me lukken, het zal me lukken. Als ik om me heen kijk zie ik mensen met dezelfde huidskleur als ik Ze lijken op me en toch zijn ze anders, of liever gezegd, ben ik anders. De moeders die hun kinderen vanaf de zij lijn bewonderen zijn van mijn leeftijd. Ik hoor hier niet bij maar ik weet dat ik ergens moet beginnen met mijn nieuwe leven. Alles is zo anders dan in Nederland, het is moeilijk om te wennen, het is moeilijk om te communiceren met mijn mede studenten. Alles is verwarrend en ik snap niet wat ik mezelf aan doe. Toch groeit er na een tijdje trots in mij, trots dat ik me door deze moeilijke periode heen zet om iets van mijn leven te maken. Ik weet dat er op mij word gelet want ik ben toch de vreemde eend in het bijt. Ik zal beter moeten presteren dan de anderen en toch zal men mij het vergeven als ik er een potje van maakt. Er word extra aandacht aan me geschonken, het is voor hen een eer dat een buitenlandse dame les neemt in India. Nachtenlang bestudeer ik mijn dialogen om de juiste uitspraak te hebben, het zal me over 100 jaren nog niet lukken. Ondanks de onzekerheid en drukte in mijn hoofd, de slapeloze nachten en gejank, heb ik toch mijn diploma behaald. Mensen die me nu meemaken in India kunnen zich niet voorstellen dat ik de taal absoluut niet kon praten, wel verstaan. De verschillen tussen India en Nederland zijn hemelsbreed, daar kun je uren over discusieren. Ik ben een Nederlandse met een Indiaas uiterlijk, dat heeft z’n voordelen. Het was meer verwarrend voor de Indiers dan voor mij, dit vanwege het feit dat ik geen Hindi kon sprak. De geur, de kleuren, het eten, manier van denken en leven was anders dan ik gewend was. Waar was ik in hemelsnaam beland? Als mensen mij vroegen waarom ik in Mumbai zat dan gaf ik als antwoord:’zelfmoord en in India wonen komt op hetzelfde neer’. In mijn huwelijk werd ik mishandeld door mijn man dus wist ik wie de klappen uitdeelde. Nu werden er van alle kanten klappen uitgedeeld en ik wist soms niet waar die vandaan kwamen(dit niet letterlijk natuurlijk). Overal waar ik kwam werd alles 2x duurder, groenten, fruit, bedenk het maar en men vroeg mij het dubbele. Een jaar nadat ik in India was, verhuisde ik van mijn kamer naar een apartement met. Vanaf die tijd ging het steeds beter, om met mijn bediende te kunnen communiceren moest ik natuurlijk Hindi praten.Ik woon al 2 jaren in mijn apartement en praat heel goed Hindi al is dat met en accent.Het was voor mijn heel raar om een bediende te hebben want in Nederland zijn we gewend alles zelf te doen. Even op de fiets springen en wat boodschappen doen, kan hier niet. Alles wat ik nodig heb aan boodschappen word gewoon thuis bezorgd. Zelf mijn huishouding doen was uit den boze, het was voor mij heel moeilijk om te zitten terwijl mijn bediende op handen en voeten de vloer schrobte, de was deed(dit gebeurt met de hand), afwas etc. Alles went, ook een bediende die iedere dag de rommel komt opruimen. Nu moet ik wennen om mijn rotzooi achter mijn kont op te ruimen als ik in Nederland ben. Ik betaal nu dzelfde prijzen als de doorsnee Indier als ik ga winkelen. Ik moest in India leren opdrachten te geven, terwijl ik die altijd heb uitgevoerd in Nederland. Volgende keer meer.


10 reacties

Bitchy · 29 november 2006 op 12:56

Ik zat nog bij de dansles, terwijl jij al in het studielokaal Hindi zat.

[quote]Als mensen mij vroegen waarom ik in Mumbai zat dan gaf ik als antwoord:’zelfmoord en in India wonen komt op hetzelfde neer'[/quote]

Deze zin begrijp ik niet!

[quote]Een jaar nadat ik in India was, verhuisde ik van mijn kamer naar een apartement met.[/quote]

Is dat een uitdrukking in India? Of ben je een woord vergeten?

Kortom ik raakte je kwijt na de eerste alinea. Misschien zou je de onderwerpen: dansles, taalles, boodschappen doen, kunnen behandelen in aparte columns.

En een tip, gooi voor dat je het instuurt even de spellingscontrol over je stukje heen.

🙂

arta · 29 november 2006 op 13:15

Ik vond jouw stukje een beetje rommelig, en struikelde over de (onnodige) taalfoutjes.

Het gegeven dat je in India woont zou interessant moeten zijn voor een column, maar op de één of andere manier, raak je mij al snel kwijt in je stukje! Jammer!
🙂

SIMBA · 29 november 2006 op 15:39

[quote]Dit vanwege het feit dat ik geen Hindi kon sprak.[/quote]

Veel foutjes, jammer! Want het lijkt me zo interessant om op deze manier vanalles over India te weten te komen, maar nu is het ondoenlijk om te lezen.

Anne · 29 november 2006 op 19:33

Het is me duidelijk dat je vol zit met vertelsel. Maar dat zijn nog geen verhalen. De ordening ontbreekt. Waarschijnlijk kun je die ook nog niet aanbrengen denk ik. Dus: doorschrijven weliswaar, vooral veel, dat het wat rustiger wordt, en dan gaan teruglezen. En teruglezen. En nog een keer teruglezen.

Als je er voor kiest voor die tijd toch in te sturen zul je de kritiek krijgen die bij een stukje als dit past.

Groet van Anne

pepe · 29 november 2006 op 21:03

Een aardig stukje en ik hoop dan ook dat je door blijft gaan met schrijven over je belevingen daar. Dit schrijven is misschien wel net zo spannend en moeilijk als die eerste dansles.

Ik kijk uit naar een volgende schrijfsel van jouw hand. 😛

Lolita · 29 november 2006 op 21:42

goed stuk maar toch, verwarrende taal gebruik, fouten en toch spannend. in die tijd voelde ik me goed, verwarrend, fout en spannend. het doet me deugd dat het gevoel is overgekomen. bedankt. ik ben geen schrijfster maar een pionier in alles. ik ga toch door met schrijven want wat niet is kan nog komen.

pally · 29 november 2006 op 22:17

Je hebt heel veel interesante dingen te vertellen, Lolita, maar je zou je wat meer moeten verplaatsen in wat voor een ander begrijpelijk is. Nu vertel je het meer aan jezelf, de vertaalslag naar de lezer toe heb je nog niet gemaakt, naar mijn idee. Het is te warrig en zonder lijn.
Veel nalezen , veel schrappen.
En veel anderen lezen met de kritieken, daar leer je veel van! succes,
Pally

vanlidt · 30 november 2006 op 12:46

ik vind het loei-spannend, allemaal. 🙂 🙂 🙂

Li · 30 november 2006 op 22:24

[quote]ik ben geen schrijfster maar een pionier in alles. ik ga toch door met schrijven want wat niet is kan nog komen[/quote]

Zo is dat. Schrijfstof zat!Vooral doorgaan.

Li

KawaSutra · 30 november 2006 op 22:43

Ik ben ook zeer geïnteresseerd in jouw verhaal. Een beetje ordenen en een alinea-indeling kan op zich al wonderen doen. En pas op dat je je verhaal niet gaat afraffelen. Sommige details zijn essentieel voor het begrip en bovendien de jus van een verhaal.

Geef een antwoord