,,Kan het nog wel?” Ik plak mijn neus tegen de spiegel die midden in de kledingwinkel staat. Met mijn vingers kam ik mijn haar omhoog. Tussen de bruingeverfde lokken en blonde highlights springen zilvergrijze haartjes plagend tevoorschijn. Met duim en wijsvinger trek ik een plukje bruin met grijs omhoog.
“Wie heeft er een kort lontje?”
Deze vraag legden wij, leden van de tuttenclub, op de koffietafel. Eén van ons bekende dat die van haar alsmaar krimpt maar dat vonden we niet zo vreemd omdat zij sinds kort autorijlessen volgt. We gaven elkaar schouderklopjes en grijnsden: “Goed gedaan meiden. Naar mate de leeftijd vordert, worden we steeds milder.”
Het is een warme zomernacht. Het raam, met hor, staat open zodat er af en toe een verkoelend windje de slaapkamer binnenwaait. Het dekbed heb ik uit de overtrek gehaald en ik ben onder het dunne laagje katoen gekropen. Mijn armen en gezicht zijn onbedekt. Ik sla mijn boek dicht, knip het leeslampje uit en sluit mijn ogen.
De mensen in mijn omgeving fluisteren behoedzaam het B-woord. Want als het ik het B-woord hoor, dan komt er stoom uit mijn oren en ga ik met mijn ogen rollen. Nachtmerries heb ik van het B-woord. De ene keer grijpen dikke kleverige B-banen me vast en word ik tegen de muur gedrukt. Al mijn lichaamsopeningen zijn dichtgeplakt; ik kan niet ademhalen, gillen of spartelen.
