Hoe orden jij je administratie? Deze vraag wordt me de laatste tijd opvallend vaak gesteld. Ik begin me zelfs af te vragen of ik er zo geordend uitzie. Welnu, schijn bedriegt. Ik loop al jaren achter met het opruimen van allerlei paperassen en met het inplakken van foto’s. En daarom kan ik nooit iets vinden.
Het zilveren regeringsjubileum van koningin Beatrix doet me denken aan de goudkleurige knoopjes die als goudkorreltjes onder in de knopentrommel van mijn moeder lagen. Als klein meisje dacht ik dat die knoopjes van echt goud waren en fantaseerde dat mijn moeder eigenlijk, in het geheim, een koningin was.
De kroeg is gesloten en het naastgelegen steegje dichtgemetseld. Intussen zijn er dertig jaren verstreken. Niet alleen hij, maar ook zijn stad is veranderd. Onveranderd zijn de herinneringen die met hoofdletters in zijn hersenen staan gebeiteld. Zijn Allereerste Keer bijvoorbeeld, zal hij nooit vergeten.
Sinds vandaag heb ik een stapmaatje. We zijn de hele dag bij elkaar en gaan nog net niet met elkaar naar bed. Wel hangt hij als een klit aan mijn broek. Loopt waar ik loop, zit waar ik zit en ligt waar ik lig. Ik heb hem tijdelijk van mijn lijnmaatje Jee overgenomen want zij was hem spuugzat. Stapmaatje wil namelijk dat er elke avond rekenschap wordt afgelegd.
Mijn reputatie is flink aan het versloffen. Van een sexy pump ben ik afgegleden naar een oerdegelijke damesmolière. Dus wordt het hoogtijd dat ik mijn imago ga oppoetsen. Daarvoor trek ik een paar spannende hooggehakte laarzen uit de kast.
