Tijdens onze grote ‘Italië-trek’ hebben we geregeld de neiging om in de nabijheid van kerk, klooster of kerkhof de nacht door te brengen.
Het is er rustig, vaak zijn het prachtige plekken en we voelen ons er tamelijk veilig. Het kan best de katholieke achtergrond zijn die meespeelt, maar dan wel onbewust. Een prachtig middeleeuws stadje: Ascoli, we komen het onverwachts tegen op een hete koperkleurige namiddag. Met straten waarvan het zeer oude plaveisel afgerond en glanzend is door eeuwen van voeten. Elke hoek biedt zicht op een stijl oplopende steeg met hier en daar wapperende vaandels van wasgoed. De luiken zijn gesloten, maar het echoën van stemmen er achter mengt zich met de geur van gist, kruiden en tomaten.
Af en toe wordt de lange schaduwstraat onderbroken door een lichte piazza – één zelfs geplaveid met marmer – omringd door oude bogen en onveranderlijk een kerk.
Kun je je weemoedig voelen door het heimwee dat je thuis zal krijgen naar zulke beelden?

Midden op het plein wordt een podium gebouwd. De okeren kerk dient als décor en veel rijen witte plastic stoel staan klaar.
Een aanplakbiljet kondigt een klassiek concert aan om kwart over negen. Moe en warm van het slenterend klimmen en dalen en de vele beelden, strijken we neer op een van de vele terrassen voor een pizza. Later voegen we ons bij de rijen mensen die in afwachting van de voorstelling gezellig pratend achterstevoren nieuwtjes uitwisselen. Op het podium zijn een twintigtal pubers actief met stoelen, muziekinstrumenten, standaards en geluidsapparatuur. Het is inmiddels half tien en een feeërieke gele verlichting maakt het geheel nog sprookjesachtiger. Niemand schijnt ook maar enigszins te verwachten dat het al begint. Scooters en fietsen rijden achteloos voor het podium langs. De gesprekken op de omringende terrassen gaan gewoon door. Na een uur wordt eindelijk in pittig marstempo Mozart ingezet. Na een minuut of vijf steekt er een flinke wind op die elk moment de bladmuziek alvast vrolijk omslaat. Er wordt gestopt en overlegd. Op een kluitje staan de muzikanten achteraan, het publiek wordt geen blik gegund, er wordt niks uitgelegd.

Nog een half uur later worden er wasknijpers aangevoerd die zonder haast omzichtig aan de papieren worden vastgemaakt. Een bijdehand nerdig jongetje legt vervolgens de inhoud van het programma uit. Geen woord over het later beginnen.
Na drie best leuk gespeelde stukjes, staan we op met blikken billen. We moeten nog een overnachtingplaats zoeken. We rijden ons busje naar de rand van de stad, waar een enorme begraafplaats is omringd met lange puntige, streng naar de hemel wijzende cipressen. Hier kunnen we rustig slapen want doden zijn zo stil.

Pas in de ochtend wordt het toch nog druk. Pal tegenover het kerkhof is een tuinderij gevestigd die goede zaken doet. Zo zie je weer eens duidelijk dat de een zijn dood de ander zijn ciabatta is. Veel mensen scharrelen rond met felgekleurde bloemen, planten en plastic gieters om hun dierbaren te versieren.

Wij legen in een onbewaakt moment discreet ons nachtplas-emmertje gemengd met sop in de goot en gaan op zoek naar een geschikte wat minder gewijde ontbijtplek.

Categorieën: Reisverhalen

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

14 reacties

lagarto · 24 augustus 2007 op 07:51

Prima de sfeer weergegeven, ik herkende hem.
Met een genant uitsmijtertje, leuke column.
“Adios” Lagarto

arta · 24 augustus 2007 op 08:06

Heerlijk, deze Italië- verhalen!
Omgeving en cultuur worden beeldend neergezet!
Weer een pláátje!
🙂

SIMBA · 24 augustus 2007 op 08:27

Hij is weer super!

datmensinkenia · 24 augustus 2007 op 09:10

[quote]koperkleurige namiddag[/quote]

[quote]wapperende vaandels van wasgoed.[/quote]

Ik kon het allemaal voor me zien. Zat even in Italië voor een paar minuten. Bravo!

klapdoos · 24 augustus 2007 op 09:26

Ben een heel eindje met je meegereisd, met mijn vrouw ( italiaanse) en zo herkenbaar, zo heerlijk om mee te kijken naar jouw leesverhalen. Genieten, een toppertje van formaat. En geloof me, italianen staan uberhaupt niet bekend dat ze iets uitleggen. Ze gaan ervan uit de de omgeving wel ziet wat er gaat gebeuren zo niet, pech gehad….Heerlijk verhaal weer.
Ciao van Leny :wave:

Mup · 24 augustus 2007 op 15:18

datmensinengeland heeft mijn reactie al voorgezegd, ik vind ook de koperkleurige namiddag zo mooi,

groet Mup.

Quinn · 24 augustus 2007 op 18:32

Heerlijke woordspelingen! 😀 En dat het niet op tijd begon, dat hoort erbij. Geloof me, je went er op een gegeven moment aan 😉

Li · 24 augustus 2007 op 19:19

Bella Italia. Ik heb genoten van dit sfeervolle reisverhaal Pally.

Li

DreamOn · 24 augustus 2007 op 21:34

Heel mooi Pally, ik vind het schitterend, hoe je van die hogere sferen weer met beide voetjes op de aarde belandt door die laatste zin…

Geweldig!
Liefs van DO.

WritersBlocq · 24 augustus 2007 op 22:37

Hoi Pally, bijna te mooi weer, dit verhaal, zucht… la mia Italia… ik heb heimwee.

Ppaar kleine .tjes:
-tal = enkelvoud, décor zonder accent en ergens in een alinea begin je 2 x een zin met Na.

Bacio, Paolina 🙂

Prlwytskovsky · 25 augustus 2007 op 01:07

Even voor mijn bevattingsvermogen: dus je bent met vakantie geweest?
😆

Dees · 25 augustus 2007 op 12:05

Eigenlijk beschrijf je de sfeer van het Italie dat ik ken uit mijn kindertijd, heerlijk, ik kan het ruiken, zien, proeven… In mijn latere leven vond ik Italie teveel het land van teveel scooters, teveel mobieltjes en teveel verwende jongetjes.

Maar als ik jou zo lees, krijg ik toch de neiging om direct naar Ascoli te vertrekken.

Ik vind je schrijfstijl mooi en meeslepend. En de subtiele humor, in combinatie met het subtiele beschouwende geven daarbij net jouw extraatje, het snufje dat veel schrijvers missen. Meraviglioso (ofzo).

pally · 25 augustus 2007 op 14:01

Do, Li, arta, Lagarto, Mup, Sim, Bedankt!
Allan) Fijn!
Leny)Wist niet dat jouw vrouw Italiaanse was…
Quinn)Zal wel wennen, maar dan moeten we nog langer blijven.
WB)Groot gelijk in alle drie de dingen. Fijn dat je zo scherp wilt kijken
Prlwt)Ja, Wist je dat nog niet? 😀 Er volgt er nog eentje, Hou je dat nog vol?
Dees) Dank voor je lof èn je analyse. Ben ik blij mee.

Liefs Pally

pepe · 27 augustus 2007 op 20:05

Italie niet het land waar ik snel heen zou willen, maar na jouw column ben ik toch geneigd te zeggen dat ik er ooit wil zien wat jij beschreven hebt.

Prachtig mooi zinnen heb je neer getekend

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder