Ondanks het feit dat ik de term nooit meer hoor, moeten ze er toch nog zijn; de computerweduwen.
Ik kom hun mannen namelijk regelmatig online tegen. Mannen die na het avondeten het liefst verdwijnen achter de pc en zich ongestoord terugtrekken in hun eigen werkkamer. De tijd die hij vroeger gezellig met zijn vrouw doorbracht is niet meer. Zijn bondgenoot en trouwe kameraad is de computer. Hij kan zich ontspannen achter het beeldscherm, hij heeft een brede interesse en zoekt van alles op. Van vakantiebestemmingen tot concerten, van techniek tot recepten. Én hij heeft het chatten ontdekt!

Waar hij eerst nog aarzelend deze eendimensionale vorm van communicatie instapte: inmiddels is er van aarzeling weinig meer te merken. Met verve stort hij zich op de nieuwe wisselende contacten die zich via het beeldscherm aan hem presenteren. Ook hij presenteert zich. Anoniem en blanco.
Niet gehinderd door zijn gesettelde status kan hij zich onder zijn nickname nog vrij voelen.
Hij is even geen vader, geen partner, geen werknemer. Hij is zichzelf.
Hij vindt het spannend. En spanning is iets dat ontbreekt in zijn huidige bestaan.
Het werkt zelfs verslavend. Steeds vaker, steeds langer zit hij achter zijn pc.

De spanning, de lust en de diepgang die hij lange tijd ook bij zijn vrouw vond, zijn langzaamaan vervangen door de zorg voor de kinderen, het huishouden en hun beider banen.
De verantwoordelijkheden die ze dragen hebben hun vrijheid fors gereduceerd en hetgeen ze zo graag wilden en nu ook hebben, lijkt niet bevredigend meer te zijn. Ze dreigen elkaar kwijt te raken in de hectiek van hun dagelijkse bestaan. Ze wisselen slechts nog functionele boodschappen met elkaar uit. Hij mist haar, maar weet niet hoe hij haar bereiken moet, ze heeft het zo druk met de kinderen meestal. Hij komt tegenwoordig op de vierde plaats bij haar, tenminste, zo voelt hij dat. Maar misschien moet hij haar, op zijn beurt, ook weer eens meer aandacht geven. It takes two to tango, per slot van rekening. Haar verrassen met een avondje theater of zo, daar gingen ze vroeger samen graag naartoe.
Vroeger, niet eens zo lang geleden.

Ze ligt, zoals zo vaak de laatste maanden, allang in bed wanneer ze hem stilletjes naast zich voelt glijden.
En ondanks het feit dat hij fysiek nog elke nacht nog naast haar ligt voelt ze dat hij geestelijk elders is.
Ze overziet in stilte haar leven en bekijkt de keuzes die ze gemaakt heeft. Keuzes waar ze ooit voor 100% achterstond. Keuzes die ze samen met hém heeft gemaakt, in betere tijden toen de toekomst zich nog vol onbegrensde mogelijkheden voor hen uitstrekten. Vol vertrouwen waren ze, in de toekomst en in elkaar. Onvoorwaardelijk was hun liefde voor elkaar, dachten ze toen. Dezelfde man is nu bijna een vreemde voor haar. Ze voelt dat hij haar ontglipt. Hij heeft geen aandacht meer voor haar en ze mist hem.

Ze neemt zichzelf eens kritisch onder de loep en beseft dat ook zij steken heeft laten vallen.
Ze is allang blij dat, wanneer de kinderen in bed liggen, ze even niets meer ‘moet’ en ze eindelijk wat tijd voor zichzelf heeft. De tijden dat ze extra haar best deed voor hem zijn al lang geleden. Ze hebben nooit meer een goed gesprek. En dat ze het druk hebben mag geen excuus zijn. Hij is haar partner, haar grote liefde en de vader van haar kinderen. Ze wil hem niet kwijt. Ze gaat het anders aanpakken. Ze zal weer eens uitgebreid koken voor hen samen, de kinderen uit logeren sturen, iets leuks aantrekken en de kaarsjes aansteken. Qualitytime is het sleutelwoord.

Ze gaat de strijd aan met de computer en ze hoopt hem (voor zich) te winnen!


18 reacties

Raindog · 7 april 2005 op 18:09

Ik kan er met de beste wil ter wereld niets zinnigs over zeggen. Het is een wereld die ik in meer dan één opzicht niet ken en ik vind het eerlijk gezegd ook wel héél erg dramatisch allemaal. Maar als mijn vrouw dit leest….

viking · 7 april 2005 op 18:22

En wordt er dan ook eindelijk weer eens stevig geneukt?

champagne · 7 april 2005 op 18:57

[quote]Het is een wereld die ik in meer dan één opzicht niet ken[/quote]

Ik zou ze de kost niet willen geven, de gebonden mannen achter de pc, chattend en wel, avond na avond.
En dramatisch is het inderdaad, beschreven in een notedop.
Of was het nou juist dramatisch omdat er niet meer geneukt wordt:-? 😀

Bakema_NL · 7 april 2005 op 19:24

In veel gevallen zal het inderdaad zo gaan als hier beschreven.
Toen ik jaren geleden een pc kocht werd ik naar de slaapkamer gedirigeerd, dat was de plek voor dat ding. Uhuh, zei ik, dit “ding” komt in de huiskamer. Dat botste, want waar mannen niks liever dingen zien als installaties van stereo-apparatuur, pc’s, tv’s etc. etc. en ook nog zichtbaar de bergen cd’s, dvd’s etc. willen vrouwen het allemaal in kastjes achter deurtjes stoppen. En ik had een vooruitziende blik, als dat ding in een slaapkamer ging dan was ik zelden of nooit meer aanwezig in de woonkamer, met alle gevolgen voor de relatie vandien. Ik kreeg mijn zin, vrouwlief moest eerst niks van de pc hebben, kreeg er toch interesse in en is er inmiddels ook verknocht aan met dingen waar zij in geinteresseerd is. Gewoon zomaar wat chatten vind ik het meest doelloze wat je maar kunt verzinnen, dus daar hoeft ze zich ook al geen zorgen over te maken en zowiezo hebben we al geen geheimen voor elkaar, ook niet op het amoreuze vlak……samen lol kan dus erg goed. En ik glijd altijd stil naast haar ’s nachts, maar dat komt gewoon omdat ik veel minder slaap nodig heb. De pc is niks anders dan een tv, heeft die tv eigenlijk vervangen en niet voor niks, want die tv heeft amper wat te bieden. Maar zoals met alles, geniet er van, maar met enige mate.

Li · 7 april 2005 op 19:27

Je kunt goed invoelen Champagne.:-P

En nu eentje over computerweduwnaars 😕

Louise · 7 april 2005 op 19:37

Verdorie Li, je bent me net weer een paar minuten voor; ik wilde net vertellen dat ik hier een computerweduwnaar heb.
Wat overigens niet wil zeggen dat we niets meer aan de voortplanting doen 😀 (om dát misverstand in ieder geval even uit de wereld te helpen ;-))

pepe · 7 april 2005 op 19:41

Goed geschreven en ik denk ook voor sommige heel erg waar. Hier gelukkig niet, man zit op het werk al achter de PC heeft absoluut geen zin dat ’s avonds nog eens te doen.
Chatten doe ik ook niet zo bijzonder veel, behalve dan op msn of CX.

Ik weet wel dat ik via CX een boel leuke mensen heb leren kennen, waar ik absoluut geen spijt van heb.

Mup · 7 april 2005 op 21:25

Pakkend beschreven. En het is al gezegd, er zijn computerweduwen en computerweduwnaren. Zoveel zelfs, zie ik ook in mijn directe omgeving, dat ik blij ben dat ik ze de kost niet hoef te geven.

Bah, wat een cliché, nog erger dan herkenbaar
:red:

Groet Mup.

KingArthur · 7 april 2005 op 23:15

Ja, krijg ik dan toch gelijk? Hoeren zijn het die PC’s. Het is gewoon de moderne vensterliefde.

melady · 8 april 2005 op 01:07

Een hele mooie column.

Geen fictie maar waarheid.
Dat is al jaren gaande, zowel voor mannen als vrouwen.

Ach, maar in de kroeg..vroeger..nu..
is dat anders?
Internet is een nieuwe demensie.

Melady 🙂

Falco · 8 april 2005 op 08:13

Ik moet helaas toegeven dat het wel eens gebeurt is, dat ik mezelf een schop moet geven om de golfbeweging weer neerwaarts te krijgen.

Leuk geschreven, (te) herkenbaar.

Ma3anne · 8 april 2005 op 09:03

Tijd dat zij haar eigen laptop koopt, lijkt me.

WritersBlocq · 8 april 2005 op 09:55

Goed beschreven Champagne. Ik ken ze ook, jammer toch. Ook buiten chat hoor, zie ik helaas vaak leuke, fijne mensen die alles hadden, hebben en toch elkaar ontgroeien. Groetje, Pauline.

champagne · 8 april 2005 op 10:18

[quote]Ach, maar in de kroeg..vroeger..nu..[/quote]

In mijn ogen is dat heel anders. Het is allereerst niet anoniem, je kunt je moeilijker anders voordoen dan je bent. Er wordt op de pc niet op uiterlijk geselecteerd in de eerste instantie, wat in een kroeg wel gebeurt.
Daarnaast is de pc niet iets waarvoor je de deur niet uithoeft, maar waardoor je toch volledig afwezig kunt zijn.
Ik ken de relaties waarin het speelt, ik ken het gevaar van ‘verslaving’, de spanning, de nieuwsgierigheid, de nieuwe contacten. Ik vraag me altijd af, wanneer ze de energie die ze in anderen steken, nu eens in hun relatie zouden steken, wanneer ze deze als slecht of matig ervaren?
Je weet wel de mijn-vrouw-begrijpt-me-niet- mannen 😀

Louise · 8 april 2005 op 10:43

Té is nooit goed, niet in de digitale en niet in de echte wereld. (behalve tevreden dan).
Daarbij is het ieders eigen keus om digitaal anoniem te zijn of niet. Ik vind het nergens voor nodig.

groetjes van,
een-mijn-man-begrijpt-me-niet-vrouw 😉

Mosje · 8 april 2005 op 10:47

Heel herkenbaar,

een-de-hele-wereld-begrijpt-me-niet-man.

(Louise, wil je m’n msn-adres?)

Louise · 8 april 2005 op 17:20

[quote](Louise, wil je m’n msn-adres?)[/quote]
Jezus Mosje, dat heb ik toch al.

xx
een-en-een-vreemde-man-begrijpt-me-ook-al-niet-vrouw

sally · 8 april 2005 op 23:18

Ik vind `m heel erg goed geschreven.

groet
Sally

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder