We staan aan een etalage te kijken. Drie schoenen kijken me aan met nietszeggende gespenogen. Zij kijkt en wijst, in de etalage en verderop waar gekeken wordt en gepast, kleinere en grotere maten worden gevraagd. Waar vrouwen passen, mannen en kinderen zich terugtrekken in een krant of strip, in MTV of de DVD van Cars. Af en toe opkijkend om de vruchten van de overwegend vrouwelijke pluk goed of af te keuren. Zij heeft die begerige ogen wanneer we de deur voorbij zijn. We gaan haar hemel binnen, mijn hel. De vertrouwde wandeling door mijn vagevuur is een routine. Ik betoon interesse, veins heftige emoties wanneer ik zie dat dat is toegelaten. Wanneer zij haar neus hoog optrekt, wijzend naar een paar slangenlederen laarzen of een exemplaar met bloemen en franjes. Ik wandel tussen dames die hinkend naar de spiegel paraderen, zichzelf iets goddelijker wanend. Het nieuwe exemplaar hiel hoger dan het vorige. Beatrice betreedt het aards paradijs op twee verschillende schoenen, denk ik .

Mij zeggen ze niks, bruin-hoog, zwart-mat, zwart-laag, rood-blinkend, ik zie gebruiksvoorwerpen. These boots are made for walking, that’s just what they‘ll do. Wel lees ik de connotaties, zorgvuldig, voel me een wetenschapper wanneer ik ongemakkelijk hoge pumps zie als kunstmatige beenverlengers. Ik weet hoe die dingen werken, waarom vrouwen zichzelf de marteling aandoen. Maar dan is die krant interessanter en mijn benen voelen ook een beetje moe van het slenteren. Zij zal me weten te vinden als er gekeurd moet.

Een hard ritmisch tikken op de parketvloer haalt me uit de voetbaluitslagen. Een flard tekst uit een nummer van één of ander one-hit-wonder van enkele jaren terug boort zich met ongekende kracht in mijn hersenpan. A short skirt and a lonnnng jacket echoot het aldoor. Het zijn de enige woorden die zijn blijven hangen, de rest van de songtekst is vervaagd, maar ik vermoed dat er ook sprake moet zijn geweest van schoenen. Rode pumps, weet ik wel zeker, nu ik het zo zie.

‘Staren is onbeleefd’. Ze is achter me opgedoken, bordeaux laarsjes laten mijn netvlies trillen. Ik begin mijn tocht door de concentrische hellecirkels. ‘Mooi’, zeg ik. Daarmee een verdere afdaling uitstellend.
‘Ik zag het. Wat vind je van deze?’. Cirkel vier toont zich in al zijn wreedaardigheid.
‘Mooi’, herhaal ik. De fout dringt tot me door. Zomaar mooi is te neutraal in deze fase van de ondergang. ‘Ze staan je als gegoten’, probeer ik te redden wat er te redden valt. Te gemakkelijk. ‘Waw’, een laatste, welgemeende poging.
‘Toch nog even verder kijken’.

Judas Iskariot lacht als ik zie dat hij de krant die ik zat te lezen openslaat. Hij heeft alles gezien en gehoord, realiseer ik me. ‘One of these days these boots are gonna walk all over you’, glimlacht hij. Ik ben het met hem oneens.

Categorieën: Liefde

16 reacties

Kees Schilder · 19 november 2007 op 17:08

Prachtige ironie.Genoten!

weathergir · 19 november 2007 op 17:11

Heeeerlijk! :wave:

Met een soort sadisme gelezen. Als echte schoenofiel (uh?) genoot ik van elke pixel geërgerd testosteron, waarmee jij dit prachtverhaal optekende.

Het deed me tevens met enig schaamrood op de kaken toegeven, dat het inderdaad best ergerlijk is… Zeker toen ik tot de conclusie kwam als single veel minder schoenen gekocht te hebben. Ik moet duidelijk weer aan de bak!

arta · 19 november 2007 op 17:17

Helemaal goed!
Leuk, die verschillende stijlen die je laat zien!
🙂

FatTree · 19 november 2007 op 19:06

Heerlijk stukje, nighthawk!
Inderdaad erg knap hoe veelzijdig jij je toont. Ik heb echt genoten van je column, één die voor mij maar al te herkenbaar is…

Wel twee azijnpuntjes:

[quote]Zij zal me weten te vinden als er gekeurd moet[/quote]
worden?

[quote]Zij kijkt en wijst, in de etalage en verderop waar gekeken wordt en gepast, kleinere en grotere maten worden gevraagd. Waar vrouwen passen, mannen en kinderen zich terugtrekken in een krant of strip, in MTV of de DVD van Cars. [/quote]
Om de één of andere reden lopen deze zinnen mijn inziens niet.

SIMBA · 19 november 2007 op 19:26

Er zijn ook vrouwen zónder schoenentic 😀

Troy · 19 november 2007 op 20:07

Ik bespeur een andere stijl. Toegankelijker dan je vorige columns (met opzet?). Ook dit doe je goed, maar toch geef ik de voorkeur aan je wat meer naar literatuur neigende verhalen. Het enige wat ik altijd jammer vond was dat ik die soms wat pretentieus vond en die pretenties laat je hier (vrijwel) geheel achterwege.

Ik heb het gevoel dat je de vorm die het best bij je past nog niet helemaal hebt gevonden. Toch heb ik het vermoeden dat we met jouw komen hier op columnx een van de betere schrijvers in wording hebben getroffen.

geertsjohn · 19 november 2007 op 20:35

Hahaha! Vrouwen komen dus echt van Venus!

KawaSutra · 20 november 2007 op 01:38

@FatTree:
Kwestie van Vlaamse benadering, vermoed ik.
Aangezien de Vlamingen de Nederlandse taal beter beheersen dan den ‘Ollanders waag ik te veronderstellen dat de schrijfwijze juist is.

Genoten van je verhaal Nighthawk!

nighthawk · 20 november 2007 op 08:01

Overigens hou ik wel van shoppen…

lisa-marie · 20 november 2007 op 09:23

Ik heb genoten.
Mijn wederhelft en ik hadden dit kunnen zijn daarom ga ik ook vaak alleen schoenen passen. 😀

Ineke · 20 november 2007 op 09:40

Geweldig verhaal. Veelzijdig en ontzettend herkenbaar geschreven!

Groeten,
Ineke

pally · 20 november 2007 op 10:16

Heel leuk stukkie, Nighthawk en weer eens iets anders dan je gewoonlijk schrijft. ik geloof in experimenteren. leerzaam! Dit experiment vind ik geslaagd.

groet van Pally

Anne · 20 november 2007 op 10:49

Opnieuw een erg mooi stukje, je beeldend vermogen is zeer eigen, een voorwaarde voor kwaliteit. Ik heb nooit Dante gelezen, dus neem aan dat Judas Iskariot daarin voorkomt. Klopt dat?

nighthawk · 20 november 2007 op 10:56

Als je de hel van Dante zou kunnen beleven is Judas Iskariot de laatste persoon die je tegenkomt voor je de duivel in hoogsteigen persoon ontmoet… Judas is hier ook de verrader (tegenover de vrouwspersoon, tegenover het ik-personage, beetje tegenover mezelf ook want ik hou van shoppen en zou het niet in mijn hoofd krijgen naar andere vrouwen te kijken 😉 )

Mup · 20 november 2007 op 14:47

Krijg spontaan zin om te gaan shoppen, en mijn vechtgenoot mee te nemen 😆

Groet Mup.

Prlwytskovsky · 20 november 2007 op 18:36

Schoenen en vrouwen? pfff …..
Ooit ging ik met een ‘simpele’ vriendin shoppen in een schoenenzaak. Paar één was niet goed, paar twee liep niet lekker, paar drie kleurde niet goed. Dus ik reikte haar haar eigen schoen aan en die zat wel heel erg lekker, zei ze.

Vervolgens kon ik op zoek naar een andere vriendin, maar dit even ter zijde. Fantastisch geschreven.

Geef een antwoord