Wanneer we voor de tweede keer daten valt het zonlicht in juli prachtig over haar blond krullend engelenhaar en muizengrijze zomerjurkje. Ze heeft zelf niet in de gaten hoe mooi ze is. Daarom nog mooier. Mijn aangeleerde lichaamstaal probeert wat kleine onzekerheden te verbergen en als ik iets te lang in haar blauwe ogen kijk, slaat ze haar blik verlegen neer. Lief.

“Een wandeling?” Ze reageert verrast, bijna opgelucht. Wandelen door de duinen van Vlissingen voelt prettiger dan een onwennig gesprek aan een terrastafeltje. Zachtjes knijp ik in haar bovenarm als we lachen om een slechte grap over omsingelde zandkorrels. Ik praat te veel, zij zwijgt vooral. Stille wateren – dat belooft wat.

De livemuziek bij strandpaviljoen Panta Rhei lokt ons. We slenteren door het mulle zand naast de ritmisch deinende golven van de zee. Een prachtig decor. Haar lichtblauwe bh-bandje hangt nonchalant scheef over haar blote schouder. Onweerstaanbaar. Mijn oerinstinct smeekt of ik haar huid mag proeven. Maar nee, niet nu al.

Warme oranje kleuren aan de horizon beloven een mooie zonsondergang. We ploffen neer in het zand en genieten van bluesklanken die ons omringen. Lage basriffs laten de vlinders in mijn buik nog harder kriebelen. “Corona?” Ze knikt. Ook zij wil niet naar huis, dus haal ik twee flessen. Ze perst het citroenschijfje door de flesopening en neemt een flinke teug, alsof ze het kalmerende effect van alcohol hard nodig heeft. Ik wil haar zoenen en dat voelt ze natuurlijk feilloos aan. Vastbesloten wrijf ik mijn hand over haar rug, ze houdt haar hoofd een beetje schuin; ik weet dat het mag.

We eten op de boulevard waar de menukaart is aangepast aan lustige vakantietaferelen: voorspel, vleselijk of visschrikkelijk lekker, naspel. “Kijk, mijn horoscoop”, grap ik. Ze blaast haar wangen precies bol genoeg om de slok rode wijn binnen te kunnen houden.

“Meneer? Hallo? Uw Leffe blond.” Bruut verstoord schenk ik het bier in. Mijn reflectie in de bierfles is ietwat vervormd, zoals een kerstbal dat veel leuker kan. Dichtbij het raam voel ik de decemberkou en trek mijn wollen kraag wat hoger. De laatste blauwe plekken in de lucht verdwijnen door samenpakkende grijze wolken, de eerste miezerregen valt. Gary Moore zingt over Parijs, de Champs-Elysées en Beaujolais wijn. “And I recall that you were mine.” Zijn gitaar jankt flink.

Wandelend laat ik Panta Rhei en de herinnering aan een zomerromance achter me op het stille strand. De gure wind laat mijn ogen tranen. Kut blues.


Avatar

Robert Leek

Componeren met woorden. Ik doe dat heel graag.

7 reacties

Avatar

Nummer 22 · 12 januari 2017 op 17:50

Mooi met de stroom mee. Wie heeft er niet herinneringen van zomerliefdes.
Enfin, koesteren.., die van mij heb k na 38 jaar weer gevonden en ontmoet. Ieder een eigen leven en vervlogen dromen. Als we toen wisten wat we nu weten dan…
Als, als.. wat vandaag het heden is, is morgen het verleden en overmorgen de toekomst. Geniet nu en koester het goede over wat ooit was maar nu vervlogen en opgelost in ons brein.

Avatar

NicoleS · 12 januari 2017 op 21:39

Ïk voel de zonnestralen op mijn schouders. Mooi warme romance beschreven.

Avatar

Bruun · 13 januari 2017 op 15:35

Mooi, sfeervol stukje. Een genot om te lezen. Thumbs up!

Avatar

Karen.2.0 · 13 januari 2017 op 16:06

Heerlijk mijmeren over wat eens was. Mooi geschreven en beschreven!

Avatar

Rob van Meer · 14 januari 2017 op 10:37

Bedankt voor jullie mooie reacties! Dat doet altijd weer goed om vooral door te gaan 🙂 Eind augustus ben ik gestart met een deeltijdopleiding voor docent Nederlands en heb helaas weinig tijd meer over voor hobby’s, zoals schrijven. Maar mede door de eerdere columns en de toffe reacties erop heb ik besloten om de sprong naar een carrièreswitch te maken. Het bevalt me uitstekend en ik krijg er weer veel nieuwe energie van.

Geef een reactie