Op een gewone zaterdagochtend zat ik zorgeloos achter de computer, zomaar wat onbelangrijk, nietszeggend nieuws te lezen. Met mijn rechterhand rommelde ik wat aan mijn haar, links stond een kopje koffie…
Ik moet nu gelijk iets rechtzetten! Het is namelijk zo dat ik op dat moment alleen maar DACHT dat het een gewone zaterdagochtend was en over het nietszeggende nieuws dat ik toen aan het lezen was, moet ik eigenlijk vertellen dat het nietszeggend en onbelangrijk was op DAT MOMENT! Op dat moment BESTOND er namelijk nog zoiets als: “nietszeggend onbelangrijk nieuws” en als tegenhanger had je dan “belangrijk en veelzeggend nieuws” en in extreme gevallen zelfs “erg belangrijk en alleszeggend nieuws”. (maar alleen als het erg belangrijk en alleszeggend was)
Nooit had ik kunnen vermoeden dat een paar uur later termen als “belangrijk nieuws” geen enkele waarde meer voor mij zouden hebben en dat in plaats daarvan al het nieuws voortaan zinloos en onbelangrijk zou zijn. Geen enkele gebeurtenis zou er ooit nog toe doen, niets dat mij nog zou kunnen schokken….Goed, ik zal proberen verder te vertellen ook al beginnen mijn handen nu al weer te trillen…..

Terwijl ik dus achteloos met mijn rechterhand in mijn haar zat dacht ik ineens:”ik moet de tondeuse weer eens pakken want mijn haar wordt lang….” BOEM! Er ging een enorme schok door me heen! Ik hoorde dat laatste woordje vanuit mijn onderbewustzijn als een bijna profetische boodschap door mijn hoofd dreunen:” lang…lang…lang…lang”.
Ik heb later nog weleens teruggedacht aan dat moment en ik ben tijdens die ene seconde waarschijnlijk buiten mijzelf getreden en daardoor instaat geweest om mijn bewustzijn te verhogen naar een heel ander niveau, ver buiten het bereik van de normale mens.
Want, (zo besefte ik) wanneer is je haar lang? WIE bepaalt dat? En HOE bepaal je dat? Waar zit de magische grens? Heb je de ene dag nog kort haar en noem je het de volgende dag doordat je haar ’s nachts een halve millimeter is gegroeid ineens lang haar? Mijn hart begon sneller te kloppen want ik begreep dat ik iets belangrijks op het spoor was. Je hebt natuurlijk ook nog “half lang haar”, bedacht ik me. Maar daarmee is het niet opgelost! Want stel, mijn haar is te lang voor “kort haar” en te kort voor “half lang haar”. Wat heb ik dan? Gevorderd kort haar? Of aankomend half lang haar? Of iets van lang-achtig half kort haar? Ik hapte naar adem en moest mijn best doen om niet in paniek te raken. Ik deed de gordijnen dicht, bang als ik was dat een toevallige voorbijganger de vibraties in huis direct zou opmerken. Dit was groot! Groter dan alles dat ooit ontdekt was! Maar hoe nu verder? Wat moest ik doen na een ontdekking, zo onvoorstelbaar belangrijk dat de waarde ervan tot op de dag van vandaag nog steeds niet volledig tot me doordringt?

Instinctief greep ik naar de telefoon en belde de politie.
“NEE! Sufferd!!”, schold ik tegen mezelf en gooide gauw de haak erop. De politie is helemaal niet getraind op dit soort situaties. Ze zouden zeer zeker bezwijken en in het hele land (en ver daarbuiten) zou paniek uitbreken… Maar wie dan wel? De binnenlandse veiligheidsdienst? De koningin? De minister-president?
Ik bleef op mezelf in praten met dingen als:”Blijf kalm! Je bent een man. Een echte man laat zich niet leiden door angsten”.
Het was zwaar, want ik realiseerde me maar al te goed dat het lot van de wereld volledig afhing van de beslissingen die ik de komende minuten zou nemen…

Ineens wist ik het! Ik moest naar de kerk gaan en praten met de pastoor! De pastoor was veel gewend, kreeg hulp van boven en had bovendien zwijgplicht. Ik trok dus snel donkere kleren aan en klom uit het raam (Onder deze omstandigheden was het uiteraard niet verstandig om de voordeur te gebruiken). Ik nam een sluiproute naar de kerk en lette er goed op dat ik niet werd gevolgd.

Buiten adem stapte ik de kerk in. Er liepen zo’n 10 mensen binnen en achterin was de pastoor aan het rommelen met wat kaarsen. Ik liep naar hem toe en fluisterde in zijn oor dat ik direct moest biechten. Hij keek me aan en begreep meteen dat het ernstig was. “Kom mee”, was het enige dat hij zei. We namen plaats in de biechtstoel en ik begon te vertellen wat ik had ontdekt. Direct trok hij bleek weg. “Wacht even”, fluisterde hij. “Dit is groot…heel groot”. Hij verliet de biechtstoel en stuurde de overgebleven mensen de kerk uit. Daarna deed hij de deur op slot en nam weer plaats in de biechtstoel. Ik ging verder met mijn verhaal en ik hoorde hem hijgen van spanning en ingehouden angst. Even twijfelde ik of door moest gaan. Hoeveel mocht ik van een mens vragen? Ik haalde diep adem en besloot mijn verhaal af te maken. Een onverstandige keuze bleek al snel, want juist toen ik mijn laatste woorden had gesproken greep de pastoor naar zijn borst en viel dood op de grond. Hij had de omvang van dit vraagstuk begrepen (of op zijn minst deels) en de impact daarvan niet kunnen verwerken..
“Oen!” dacht ik bij mezelf. “Onvoorzichtige idioot!” Natuurlijk had ik moeten weten dat je niet zomaar iemand zonder voorbereiding kunt confronteren met de grootste ontdekking sinds het bestaan van de mensheid! Ik, met mijn onmenselijk flexibele geest had daar al moeite mee. Hoe had ik nou kunnen denken dat een gewone burger (ook al ging het hier om een man van god) dit zou kunnen overleven?

Terneergeslagen liep ik naar huis en nam toen een belangrijk besluit. Ik moest deze ontdekking voor mezelf houden. Dit was veel te groot. Ik had een enorm probleem naar de oppervlakte gehaald, maar in de verkeerde tijd. De mensheid was er nog niet klaar voor. Het was alsof je de oude Romeinen ineens confronteerde met een ruimteschip……
Over 1000 jaar zal men spreken van:”de tijd voor die zaterdag” en “de tijd na die zaterdag”. Maar nu nog niet…
Mijn weg naar huis vervolgende (gebukt onder mijn enorme last) zie ik overal mensen met allemaal haar, van verschillende lengte, gewoon hun dagelijkse dingen doen. Zorgeloos en zich niet bewust van de afgrijselijke realiteit die als het zwaard van Damocles boven hun hoofden hangt….


TheVoice

Meestal iets van 5% waarheid, 95% flauwekul :-)

18 reacties

Li · 7 april 2013 op 14:51

Wordt vervolgd?

Li · 7 april 2013 op 17:59

Dan wacht ik gewoon af. Had wel zin in een complottheorie :-))

Meralixe · 7 april 2013 op 18:40

Bij ‘fietsbel’ kon ik U perfect volgen.
Nu echter geeft deze column me de indruk dat U al naast uw schoenen aan het lopen bent. :no:

TheVoice · 7 april 2013 op 20:14

Beste Meralixe,

ik plaats gewoon wat stukjes die ik al eerder op Facebook plaatste naar aanleiding van een tip van een vriend. Ik vind mezelf absoluut geen schrijver of zelfs maar iets dat daar op lijkt en ben er van overtuigd dat de meeste stukjes niet in de smaak zullen vallen. Dat geeft niks want ik ben helemaal niet bang om op mijn bek te gaan. Nog een paar stukjes en dan is de voorraad al weer op! Ik ben niet iemand die over actualiteiten kan schrijven of een scherpe mening heeft over het een of ander. Ik schrijf af en toe iets stompzinnigs (omdat ik dat leuk vind) en op FB waren een aantal mensen die dat grappig vonden, that’s all! Ik ben ook absoluut geen blijvertje. Als 4 van de 5 stukjes die ik ga plaatsen er volledig naast zitten heb ik daar totaal geen moeite mee. Waarom “fietsbel” beter in de smaak valt bij u weet ik ook niet. Vind het uiteraard wel leuk dat toch op iets dat ik ooit heb geschreven leuke reacties heb gehad maar het is waarschijnlijk een once in a lifetime 😀 Ik heb daar niet eens mijn best op gedaan en bovenstaand stuk wel 😎 Maar alle reacties zijn welkom dus dank u wel voor de reactie!
PS: ik beloof nu al vast dat de volgende genaamd “tosti” nog stommer is dan bovenstaande 😐 Weet niet eens of hij wel door de keuring heen komt. Het gaat mij om de lol van het plaatsen van een aantal stukjes en niet om een verpletterende indruk achter te laten. Zo heb ik ook weleens meegedaan met een karaokeshow terwijl mijn stem uitsluitend geschikt is voor het verjagen van ongedierte!

    Meralixe · 8 april 2013 op 11:07

    Hier kunnen we ons natuurlijk vragen stellen over het doel en het nut van column x. :-*

      TheVoice · 8 april 2013 op 23:10

      Een leuke ontmoetingsplaats voor schrijvers (van iedere soort en ieder niveau) en lezers misschien, Meralixe? 🙂 Bovendien blijft vermaak natuurlijk zo subjectief als het maar kan! Ik lees hier zelf ook wel eens stukjes waar ik echt geen touw aan vast kan knopen maar dan blijkt aan de reacties van anderen dat het een knap stukje schrijfwerk is 😕

    tante.x · 8 april 2013 op 22:49

    laat je niet op de kast jagen door Meralixe, volgens mij loopt ze zelf een beetje naast de schoenen (veel te koud voor)

      TheVoice · 8 april 2013 op 23:04

      Ach, iedereen mag zijn zegje doen hoor! Ik neem het zelf niet zo serieus maar als een ander dat wel doet wil ik me best nader verklaren. Gelukkig zie ik er toch weer een hoop leuke reacties tussen staan!

      Meralixe · 9 april 2013 op 10:12

      Als het mag, en dit is niet dubbelzinnig bedoeld, nog één ‘kleine’ rechtzetting: Die ‘ze’ is wel degelijk al meer dan zestig jaar een ‘hij’ hoor!!! :-))
      En he… Ik wilde met deze reactie netjes onder ‘tante.x.’ blijven maar ik zie dat onze vernieuwde site haar eigen weg heeft bewandeld.

Ma3anne · 7 april 2013 op 21:11

Haha, ik vind je reactie leuk! Gewoon lekker door blijven schrijven. Maar in het geval van bovenstaande column een tip: probeer ook te schrappen wat overbodug is. Er zit een zekere kracht in je stukjes, die je naar boven zou kunnen krijgen daardoor.
Nou, kom maar op met je tosti.

TheVoice · 7 april 2013 op 21:54

Hoi Ma3anne,

dank je voor je reactie. Als je daar de tijd en zin voor hebt, zou je dan eens kunnen schrappen wat jij zou willen schrappen? Ik ben best wel nieuwsgierig wat je zou schrappen. Ik hoor wel vaker dat ik soms te lang van stof ben (gewoon in het dagelijks leven) maar weet niet goed wat er dan weg moet.

Tosti is niet de moeite waard van het wachten hoor hahaha. Is niet eens een echte column. Ik ben wel met een stukje bezig speciaal voor hier op Columnx. Iets wat al een poosje in mijn hoofd zat. Het is een serieus maar erotisch stukje en dus niet geschikt voor FB maar ik heb begrepen dat het hier wel mag.

    Ma3anne · 8 april 2013 op 09:12

    Jaja, mooi handig om dat een ander te laten doen. Misschien kun je het eerst zelf eens proberen? 😀
    Je kunt het me altijd opsturen in een persoonlijk bericht, als je dat wilt en dan kunnen we het er nog eens over hebben.

    groetjes,
    Juf ma3

Mien · 8 april 2013 op 08:14

Heerlijk verhaal met een boodschap die je zelf mag invullen.
Wat kan ik me nog meer wensen.
Vooral blijven schrijven.
Of je iets weg moet halen uit je verhaal?
Wellicht deze alinea. Die voegt niets toe en kan daarom geschrapt worden.

[quote]Ik heb later nog weleens teruggedacht aan dat moment en ik ben tijdens die ene seconde waarschijnlijk buiten mijzelf getreden en daardoor instaat geweest om mijn bewustzijn te verhogen naar een heel ander niveau, ver buiten het bereik van de normale mens.[/quote]

Maar je mag hem ook gerust laten staan hoor … 😉

Harrie · 8 april 2013 op 09:29

Laat die tosti maar komen. Geborsteld graag. Leuke column. 😀

Fem · 9 april 2013 op 07:16

Ik hou wel van dit soort onzinnigheden! Al vond ik de fietsbel iets meer ‘to the point’ en daardoor wat prettiger leesbaar…

Blijf lekker schrijven en laat je alsjeblieft inspireren voor een verse tosti of kopje thee!

Blanchefort · 13 april 2013 op 17:02

Prima column! Onvoorstelbaar wat een zure lui er op dit forum rond lopen. Ik kijk uit naar uw volgende columns. 🙂

Geef een antwoord