Nadat Jacques Herb in 1971 een gigantische hit scoorde met de tranentrekker ‘Manuela’, gooide hij het een jaar later ineens over een heel andere boeg, door stellig te beweren dat een man niet mag huilen. Een tikje inconsequent als je het mij vraagt. Maar sinds de komst van de metroman is dát probleem in ieder geval niet meer aan de orde. Mannen van nu mogen – net als vrouwen – hun tranen ongegeneerd de vrije loop laten. Tenminste, zo wordt beweerd… Dat een huilende man toch nog heel gevoelig ligt bij vrouwen, bleek onlangs tijdens een verhitte discussie in een kroeg. Onder de dames die zich die avond in de discussie mengden, roepen huilende mannen niet zozeer ontroering op, maar vooral ook ergernis. Uiteindelijk concludeerden we, dat een man onder bepaalde omstandigheden best mag huilen, míts hij rekening houdt met een aantal ongeschreven regels op dat gebied. Allereerst: de reden van zijn verdriet moet ernstig en invoelbaar zijn. We moeten het kunnen snáppen. Ook mag een man niet te snel huilen, anders valt hij voor ons al gauw in de categorie ‘watje’. Daarnaast moet een huilende man vooral ook laten blijken dat hij – ondanks zijn tranen – nog steeds in control is. We reageren namelijk acuut allergisch op theatrale huilebalken en oeverloos dramatisch gesnotter. We ergeren ons groen en geel aan het soort mannen dat in een paar uur tijd meer tranen vergiet dan wijzelf in een heel jaar, ínclusief onze premenstruele huilbuien, die eigenlijk niet tellen…

Het ligt er trouwens ook nog aan wáár de huilende man zijn tranen laat vloeien. Een man die veel publiek nodig heeft bij zijn verdriet, wordt door ons genadeloos afgestraft en op standje negeer gezet. Dat zal ‘m leren! Tranen van ontroering mógen, mits hij ze niet te pas en te onpas laat vloeien, want dan boet hij aan geloofwaardigheid in. We vinden het best dat hij zijn emoties toont, maar dat hoeft niet altijd gepaard te gaan met natte ogen. We zien graag dat hij een béétje stoer blijft. Emotioneel incontinente mannen verliezen hun aantrekkingskracht al snel, daar waren wij het allemaal roerend over eens.

Persoonlijk wordt de aanblik van een snotterende man me ook al snel teveel, uitzonderingen daargelaten. Want wat móet ik ermee? Al bij de eerste voortekenen van een huilbui, waaronder het krampachtig slikken en een trillende onderlip, roept alles in mij “Néééé!” Maar meestal is er dan al geen houden meer aan… Zo’n man dóet iets met mij: ik verstar ter plekke en verander emotioneel in een koelkast. In plaats van de noodlijdende man moederlijk aan mijn borst te drukken, hem zachtjes over zijn rug te wrijven en te zeggen dat het allemaal wel goed komt, zit ik met een afstandelijke blik te wachten tot zijn persoonlijke Tsunami over is en we de draad van het gesprek weer gewoon op kunnen pakken. Een schouderklopje op een meter afstand en wat krampachtig meelevend gemompel, is het enige dat ik op zo’n moment op kan brengen. Meer heb ik gewoon niet in me. Ik ben toch meer van het type ferme jongens, stoere knapen.

Want zeg nou zelf: een man die eerder naar zijn zakdoek grijpt dan jij, daar kun je bij een windkracht tien aan tegenslagen in je leven, toch niet écht op leunen?!


11 reacties

Bitchy · 13 april 2009 op 09:13

[quote] Emotioneel incontinente mannen verliezen hun aantrekkingskracht al snel, daar waren wij het allemaal roerend over eens. [/quote]

En ik ook 😆

In een heeeeel ver verleden was er een man, die te pas en te onpas zijn tranen liet vloeien. Vanaf die tijd, verander ook ik in een 5 sterrenkoelkast. Vind het vreselijk van mezelf. Mijn verstand zegt tuurlijk mag een man huilen maar….. :duivel:

LouisP · 13 april 2009 op 10:43

C.
prachtig geschreven, een echte column, naar mijn mening.
Gelukkig, dat het maar een column is.
Vrouwen die er in het echt ook zo overdenken en het te pas en te onpas verkondigen, nou die zijn een keer goed bij de beer gebracht.

groet,

L.

Dees · 13 april 2009 op 11:08

Heb net een test gedaan waaruit blijkt dat mijn mannelijke en vrouwelijke brein even goed ontwikkeld zijn. Mannen die veel huilen hebben gewoon een vrouwenbrein, net als vrouwen die veel huilen. Het kan mij echt niet schelen wie er huilt, zolang het maar geen krokodillentranen zijn. Brrr…

Inderdaad een echte column, de vrouwenbreinvariant dan. Iets voor een vrouwenblad 🙂

pally · 13 april 2009 op 11:26

Goeie column. Vooral het navragen in de kroeg. Ben het trouwens ook wel met de inhoud eens. Snikken en uithalen vind ik vreselijk bij mannen( behalve bij echt dramatische gebeurtenissen, natuurlijk). Tranen die uit ontroering even in de ogen ontstaan vind ik dan toch weer onweerstaanbaar. Nou ja, het ligt er ook gewoon aan wie het is, denk ik. Om de haverklap snikkende vrouwen kan ik trouwens niet uitstaan.
Echt prima stukje!

groet van Pally

KawaSutra · 13 april 2009 op 14:13

Mij heeft de koelkasttheorie wel behoorlijk aangegrepen. Ik ben nog net niet in huilen uitgebarsten, zoooo herkenbaar. Nu begrijp ik ook de term frigide bij vrouwen. Ik had die link nooit gelegd maar zo zie je maar, alle puzzelstukjes vallen weer in elkaar. 😀

WritersBlocq · 13 april 2009 op 14:24

Tranen in m’n ogen bij het lezen van dit verhaal. Wel veel stréépjes om te benádrukken wat je kwijt wilt.
lol@motormuis hierboven 😆

arta · 13 april 2009 op 18:45

Ik vind dit stuk helemaal leuk!
Goed geschreven!

@ Kawa: 😆

Marley_jane · 14 april 2009 op 01:18

Leuk!
Tranen van het lachen :hammer:

doemaar88 · 14 april 2009 op 01:34

Goed geschreven stuk, hilarisch onderwerp en een lekkere uitsmijter. Een column zoals een column ooit bedoeld was 😀

Neuskleuter · 15 april 2009 op 21:59

Ik wacht nog steeds op de man die in mijn bijzijn durft te huilen… Dan kan ik ook eens meepraten! 😉

Leuk geschreven!

Mien · 23 april 2009 op 16:07

De tranen biggelen bijna over mijn wangen bij het lezen van deze column.

Maar stoer als ik ben, heb ik mij goedgehouden.

Een tranendal is voor niemand niet goed.
Behalve bij hevige droogte.

Komt voor mij in aanmerking voor CvdM.

Mien

Geef een antwoord