Sinds kort woon ik tegenover een eetcafé waar, naar ze zeggen, de beste hamburger in Groningen wordt verkocht. Het lekkerste vlees, de friste sla en de pikantste uitjes. Ik heb er een tijdje over gedaan, voordat ik besloot de hamburger daadwerkelijk te proeven. Ten eerste omdat ik zeven euro voor een hamburger redelijk wat geld vindt en ten tweede omdat ik ergens bang voor was. Er was een soort angst, een vermoeden. Na een week twijfelen, bestelde ik dan toch de desbetreffende hamburger. Ik nam een hap. De meeste hamburgers zijn niet te eten zonder dat je handen onder de saus zitten. Ook deze hamburger voldeed aan dit criterium. Ik nam nog een hap. Hierna nam ik nog een hap en naar deze hap volgden er zoveel happen dat de hamburger uiteindelijk volledig in mijn maag zat.

Mijn angst was niet ongegrond. Waar ik bang voor was, werd keiharde realiteit. De hamburger viel tegen. Hij was wel lekker, maar als deze hamburger de beste hamburger in Groningen is, dan hoef ik nooit meer een andere hamburger te proberen, met het idee dat er ooit nog betere hamburgers zullen zijn.

Dit was het dan. Ik had mijn hamburgertop bereikt. Nooit meer genieten van een hamburger, waarvan ik weet dat hij nooit zo lekker wordt als deze. Terwijl deze al tegenviel. Ik heb uiteindelijk nog meer hamburgers van dit eetcafé uitgeprobeerd. In de hoop dat mijn gevoel over deze hamburger niet juist zou zijn. Alle hamburgers vielen tegen.

Je zult je misschien afvragen waarom ik dan geen ander lekker voedsel ga proberen. Uiteindelijk is een hamburger maar een hamburger. Dat is het juist. Een hamburger is maar een hamburger. Een mens is maar een mens, liefde is maar liefde en geluk is maar geluk. Dat begint al met een hamburger.

Weet je op welk moment de hamburger het lekkerst was? Inderdaad ja, voordat ik de hamburger geproefd had. Toen was het nog een grote illusie. De lekkerste hamburger van Groningen, dat is toch alleen iets waar je van kan dromen. Als de illusie dan realiteit wordt, is het geen droom meer. Dan valt het tegen.

Zou dat op alles in het leven toepasbaar zijn? Ik word zo onderhand een rasechte pessimist, terwijl ik juist wil geloven in illusies. Maar hoe kan ik er nou in geloven als ik weet dat het in werkelijk nooit zo is als ik hoopte dat het zou zijn. Is dit het dan? Is dit alles wat het gaat worden en als het beter wordt, is het dan nog steeds maar de helft van mijn illusie?

Categorieën: Diversen

6 reacties

Saya_Surya · 18 oktober 2009 op 15:24

ik heb het gevoel dat dit niet alleen over een hamburger gaat 😉

leuk neergezet!

DACS1973 · 18 oktober 2009 op 17:18

Als je voor elke keer dat het woord ‘hamburger’ in je column staat, een euro kreeg, zou je een leuk bedrag binnenhalen. In ieder geval had je er dan die hamburger van 7 euro mee terugverdiend.

axelle · 18 oktober 2009 op 20:05

Optie 2: een échte Hamburger? XD

pally · 19 oktober 2009 op 12:31

Ik vind het wel grappig, Hannes dat je een hamburger gebruikt om te filosoferen. Wel iets te vaak het woord zelf gebruikt(zie Dacs.)Dan loert het gevaar van drammen of zeuren. Maar toch, het heeft wel wat, dit stukje. 😀

groet van pally

Dees · 19 oktober 2009 op 19:59

word gewoon een reality junkie, kan erg bevrijdend werken

of evrhuis naar leeuwarden en begin opnieuw 😉

Shitonya · 23 november 2009 op 04:31

Hier lust ik best meer van.

Geef een antwoord