De zon is onder. De wereld slaapt. Ondertussen zit ik hier, kijkend naar de sterren. Drinkend van mijn bier denk ik aan de mensen, die morgen weer om half zeven opstaan om naar hun kantoorbaan te gaan. Geen bier, vroeg naar bed en dat vijf dagen per week. Ben ik anders dan het merendeel van de samenleving, als ik hier niet aan mee wil doen? Laat mij maar drinken en filosoferen over het leven, in plaats van hersenloos gegevens in te voeren in computerprogramma’s. Mocht er in het hiernamaals een keuze bestaan om wel of niet te reïncarneren als mens op aarde, dan zou ik alleen al reïncarneren om de smaak van de drank met het uitzicht op de sterren te kunnen herbeleven. Iemand die morgen vroeg op moet staan zal waarschijnlijk niet willen reïncarneren om deze avond of de activiteit achter de computer van morgen te herhalen.

Natuurlijk snap ik, dat wij mensen geld nodig hebben om onszelf en eventueel het gezin te onderhouden. Maar als je de keuze hebt om veel geld te verdienen met een kantoorbaan of om iets te doen wat je echt leuk vindt en net rond kan komen, dan is de keuze snel gemaakt.

Voor een groot deel van de samenleving geldt dit niet. Een gedeelte heeft net de pech om geboren te worden zonder goed stel hersenen of op te groeien in een onjuiste omgeving. Deze groep zal ik verder buiten beschouwing laten. Het gaat mij om de groep, die wel een kans heeft op het bepalen van de eigen tijden en toekomst, maar zich troosteloos opstelt als onderdanige voor de baas van één of ander nutteloos bedrijf.

Is het de angst voor het onbekende, dat een groot deel van de samenleving een weg in het leven volgt, zoals al vele onopvallende mensen in de historie hebben gevolgd? Zijn ze bang voor het niet kunnen voorspellen van de toekomst?

Het doorlopen van een eentonig leven, zonder enige vernieuwing vergroot je de kans op depressie en het vervroegd starten van het mentale verouderingsproces. Natuurlijk komt er wel eens een nieuw computerprogramma uit, waarin de gegevens op een andere manier moeten worden ingevoerd. Ook zal er vast wel eens een collega een nieuwe mop vertellen bij de koffieautomaat. Het is alleen zoveel beter om zelf nieuwe doelen te stellen en zelf nieuwe ervaringen op te doen, waarvan de uitkomst totaal onverwacht is. Waarschijnlijk vallen de mensen, die hun eigen onverwachte weg volgen in het leven, na hun 65ste ook minder in het zwarte gat, omdat zij minder angst hebben voor het onbekende.

Dus leef je eigen leven! Word geen onderdanige sul, die de gemakkelijkste weg volgt. Neem een onbekende route in het leven! Stappen in een eentonige kantoorbaan met een goed stel hersenen is als het gaan zitten in een trein zonder tussenstops op weg naar de dood.

Categorieën: Maatschappij

19 reacties

Chi_Dragon · 31 mei 2010 op 13:35

Hoewel ik persoonlijk met de strekking “kies je eigen weg in het leven” eens ben denk ik toch dat je hier te belerend bent.

Er zijn namelijk ook (veel) mensen, met een goed stel hersens, die voldoening halen uit hun kantoorbaan.

Dat is volgens mij de enige criteria die je zou moeten stellen aan een baan. Haal IK er voldoening uit.

Keep writing!

Chi

Chucky · 31 mei 2010 op 13:40

Ik persoonlijk heb meer respect voor iemand die zijn hele leven bij bijvoorbeeld de mc Donalds werkt, en daar zijn voldoening uithaalt en daar tevreden mee is, dan iemand die maar hogerop moet en nooit tevreden is. Ik heb nu meerdere stukjes van je gelezen en altijd zit er een “sneer” in naar wat jij noemt hersenloze of minder geschoolde en dat maakt je in mijn ogen absoluut niet sympathiek.

SIMBA · 31 mei 2010 op 15:42

Ben nu wel heel benieuwd wat jij doet voor de kost…..

Avalanche · 31 mei 2010 op 16:31

Jij stelt:

[quote]Het doorlopen van een eentonig leven, zonder enige vernieuwing vergroot je de kans op depressie en het vervroegd starten van het mentale verouderingsproces. [/quote]

Maar een paar alinea’s eerder schrijf je:

[quote]Laat mij maar drinken en filosoferen over het leven,[/quote]

Over eentonigheid gesproken. En weet je wat overmatig drankgebruik doet met het verouderingsproces?

Chi_Dragon · 31 mei 2010 op 16:34

[quote]Laat mij maar drinken en filosoferen over het leven, in plaats van hersenloos gegevens in te voeren in computerprogramma’s.[/quote]

Klinkt als iemand waarvoor de kantoormensen veel belastingcentjes aan af moeten staan. . . 😉

Anti · 31 mei 2010 op 16:36

Erg zwart-wit verhaal. Bij de meeste bedrijven word je juist betaald vanwege een eigen inbreng en niet om alleen dozen te schuiven. Ben zelf niet zo vaak in mijn leven in vaste dienst geweest, maar ken wel veel bedrijven en erg weinig nutteloze. Maar ja, het is natuurlijk maar net waar je het nut van inziet.

arta · 31 mei 2010 op 17:12

Een week bestaat uit 148 uur, dus als je 20, 30, of 40 uur werkt in een onspirerende omgeving, heb je nog tijd genoeg over om de rest van de tijd in te vullen met sterren, drank of wat je maar leuk vindt…

lisa-marie · 31 mei 2010 op 17:37

na de titel dacht ik wat voor keuzes kan je dan maken om vooral maar ongelukkig te zijn.
En wat je dan beschrijft valt best wel mee hoor.

Een dag heeft meer uren dan alleen maar de werkuren.

Ontwikkeling · 31 mei 2010 op 20:01

Ik heb hier laaiende ruziek over gehad met een vroegere “vriendin”. Zij besloot ook voortaan gelukkig te worden en haar leven voortaan door eigen keuzes te laten leiden. Lees: zogenaamd eenvoudig leven en zich niet door materie te laten leiden……en dat met een dure kledingsmaak.

Vervolgens heb ik haar nog ettelijke keren financieel bijgestaan, omdat ik het zo goed had, als verzekeringsdeskundige.
Ik sluit me bij chucky aan. Niet zo negatief en eerst denken, voor je wat roept.
Blijf wel doordrinken trouwens, dat is goed voor de staatskas (accijnzen) 😉

LouisP · 31 mei 2010 op 20:09

LL
ik vind dat best grappig om te lezen….die laatste alinea …die vind ik niet goed

gr.
Louis

wamackaij · 31 mei 2010 op 22:08

Beste leipe lullo,

Uit de vele – soms felle – reacties blijkt dat je wat losmaakt met jouw stukje. Dus is het geslaagd, compliment! Ik kan voor een heel groot deel met je meegaan; ook ik heb een broertje dood aan eentonigheid en sleur en dat het behoorlijk depressief kan maken heb ik zelf ondervonden. Ik ben namelijk ook een onderdanige sul die 4 dagen per week de gemakkelijkste weg volgt van huis naar kantoor en na 9 uren hersenloos gegevens invoeren weer terugrijdt om vervolgens boodschappen te doen, eten te maken, de was op te ruimen en dan na een paar biertjes voor de tv (werken betekent niet dat je niet meer kunt drinken hoor, tenzij je heel veel nodig hebt 😉 moe in slaapt valt. Ik heb er soms ook grote moeite mee. Maar ik heb inmiddels ook geleerd dat onbekende routes in je leven je niet altijd op plaatsen brengen waar je beter van wordt. Geluk moet je in jezelf zoeken, dat is de kunst. Durf jij jezelf gelukkig te noemen?

groet,
Wim

leipelullo · 1 juni 2010 op 10:33

Wat een reacties, maar goed ik zal wel antwoord geven op een paar vragen.

Ten eerste Chucky, speciaal voor jou zal ik eens een politiek correcte column schrijven, om overdreven sympathiek over te komen. Niet dus. Als je meer teksten van mij leest, zie je dat ik me alleen maar verwonder over hoe weinig mensen soms het brein optimaal gebruiken.

Dan Wim, ja ik ben gelukkig en ik schrijf graag columns waar mensen fel op reageren.

Dan Simba, wat ik doe voor de kost. Ik studeer hersenwetenschappen en werk op een universiteit, waar ik testen uitvoer bij mensen met dementie. Dus ik werk wel 😉

Dan voor Avalanche en een aantal andere mensen, ik ben geen alcoholist hoor en ik weet wat alcohol doet ja 😉

Mooi, dat waren alle vragen. Jullie horen snel weer van me, ook al is het niet goed voor sommige bloeddrukjes hier.

Mien · 1 juni 2010 op 11:50

Een eigenzinnige live-your-dream-column.
Nu maar hopen dat je niet reïncarneert als spatiebalk.

Mien

SIMBA · 1 juni 2010 op 16:32

[quote]Ik studeer hersenwetenschappen en werk op een universiteit, waar ik testen uitvoer bij mensen met dementie. Dus ik werk wel [/quote]
Interessant werk lijkt me!
En wees blij dat je kunt werken, ik ben chronisch ziek en kan niet werken en ik kan je zeggen dat er ook dan sleur ontstaat en ik heb niet eens collega’s waar ik me op uit kan kuren 😀 (of demente testpersonen :hammer: )

Chucky · 1 juni 2010 op 19:09

Leipelullo, je hoeft voor mij geen stuk te schrijven om sympathiek over te komen. Doe de dingen zoals je wilt en zeg of schrijf ze zoals je wilt. Ik heb me ook nog nooit iets aangetrokken van wat mensen van mij vinden en zal dat ook nooit doen.
Ik kan echter wel het respect opbrengen om een anders keuze niet telkens ter discussie te stellen d.m.v denigrerende uitspraken.
Verder even goede vrienden en ik zal geen nacht wakker liggen van het feit of je nu wel of niet sympathiek over wil en kan komen.

DreamOn · 1 juni 2010 op 20:03

Ik ben wel wat verbaasd over de felle reacties onder dit stuk.
De reactie van Arta, daar kan ik me echter wel in vinden. Zelf hanteer ik: Ik werk om te leven, ik leef niet om te werken.
Eerst werkte ik fulltime, maar ik ben teruggegaan naar vier dagen per week. Dan maar iets minder geld, maar ik geniet zo enorm van de vrije maandag elke week opnieuw, dat het me dat geld dubbel en dwars waard is.
Ik zie zat mensen om me heen, waarbij deze column echt opgaat. Maar het blijft toch de keuze van de mensen zelf. En dan kan het best eens goed zijn om een column als deze te lezen om je prioriteiten weer eens op een rijtje te zetten. 😉

sylvia1 · 2 juni 2010 op 07:29

wow… maar liefst 17 reacties. Gefeliciteerd! 😀

Kwiezel · 2 juni 2010 op 17:24

Mijn God, wat een stof doet deze column opwaaien! ik ben het met Wim eens: de manier waarop je het geschreven hebt is erg prikkelend (@Chi: dit is een echte prikkel zoals je ze zelden ziet) en nodigt uit tot discussie. Ik weet helemaal niet of je ook echt zo in het leven staat leipelullo, maar dat doet niet ter zake en eigenlijk boeit me dat ook niet. Puur naar de column kijkend vind ik dat je t heel aardig gedaan hebt.

WritersBlocq · 2 juni 2010 op 23:58

Beste leipelullo,

Ik vind het een heel goed geschreven stuk, vooral omdat er geen grammaticale fouten in staan, daardoor leest het voor mij zowel inhoudelijk als technisch gewoon heel lekker.

De reactie van Arta springt er wat mij betreft onderaan je column uit. Zowel jouw column (waar het hier om draait, daar draai ik niet omheen) als haar reactie hebben stellen dat mensen zowel schrijven als reageren vanuit hun eigen kleur, vanuit hun eigen (belevings-)wereld.

Mooi stukkie dus, ik ben blij dat ik het heb gelezen 🙂

Groetje, WB

Geef een antwoord