De kleine dingen die ons mens maken.

Lang, heel lang geleden was er een meisje. Onzeker en onschuldig als ze was, keek ze met verbaasde grote blauwe ogen de wereld in. Haar drang naar anders zijn was groot, haar drang om vooral niet anders te zijn was groter en haar drang om anoniem door het leven te gaan was het grootst. Dus deed ze wat er van haar verwacht werd, om maar niet de discussie te hoeven aangaan, verantwoordelijkheid vermijdend en zelfstandig was ze allerminst. Ze was op zoek naar geborgenheid. Gewoon niets bijzonders, zodat ze verder kon leven als een anoniem persoon. Langzamerhand werden haar verbaasde blauwe ogen killer en donkerder. Ze werd ontevreden en voelde zich bedrogen door het leven. Het leven wat ze zelf had uitgezocht. Het meisje ging op zoek naar zichzelf. Het duurde lang voordat ze door had, dat kracht en liefde vanuit jezelf moet komen. Het zit niet in die ander, niet in je omgeving, niet in geld of materiele dingen om je heen, nee gewoon heel diep geworteld in je zijn, wie je bent.

Je kan pas gelukkig zijn, als je vrede met jezelf hebt. Je mag vechten, je mag hard op je bek gaan, je mag fouten maken en je mag verdriet hebben. Gevoelens zijn het mooiste aan een mens, dat onderscheidt ons van het dierenrijk. Onze gevoelens zorgen ervoor dat we mens zijn, gevoelens maken ons kwetsbaar. En je kwetsbaar opstellen betekend dat je in je kracht staat. Het kunnen toegeven dat je iets gewwon niet kan, of simpelweg niet wil, betekent dat je juist in je kracht staat. Het is geen teken van zwakte of minder zijn. Integendeel! Je bent je hele leven aan het anticiperen op dat wat er in je omgeving gebeurt, actie en reactie. Mooien momenten, verdrietige momenten en speciale momenten. Je leven is constant in beweging, je bent aan het groeien elke seconde van de dag krijg je prikkels waar je hersenen iets mee doen.

Ook het meisje heeft geleerd om te anticiperen op haar omgeving en heeft geleerd dat het goed is, dat verdriet er mag zijn, dat blijdschap gevierd mag worden, zoals ze dat wil, niet om haar heen te hoeven kijken of het in een patroon past, of het maatschapelijk geaccepteerd wordt. Nee, gewoon waar zij zich prettig bij voelt, waar haar bloed sneller door haar vaten gaat stromen Dat gevoel van gelukkig zijn. Gewoon gelukkig zijn van een zonsopgang op weg naar haar werk, lachen om een kind dat intens gelukkig van een ballon kan worden, die hele kleine dingen in het leven wat ons mens maakt.

Het meisje merkt dat ze eigenlijk een heel rijk en gelukkig leven heeft, omdat ze heeft geleerd om te genieten van die hele kleine dingetjes, die mensen vaak niet meer zien, maar zij wel. Een glimlach om haar mond, haar grote blauwe ogen zacht, haast teder de wereld in kijkend. Eindelijk heeft ze gevonden waar ze al die jaren naar gezocht heeft, zichzelf!