Zondagmiddag, 17 april 2011, rond half 3. Ik had met vrienden en onbekenden aandachtig en soms krom van het lachen naar een lezing over het eeuwigdurende vraagstuk van de verschillen en overeenkomsten tussen mannen en vrouwen geluisterd, toen de pauze uitbrak en daar mijn levenswandelmaatje stond. Had ze een uurtje vrij genomen of had ze ook pauze? Haar opgetogen ‘we zijn grootouders!’ of woorden van dezelfde euforische inhoud kwamen een fractie van een seconde niet binnen. Toen ze tot me doordrongen, sprong ik minimaal 99,82 cm in de lucht, bulderde ‘ik ben opa’, omhelsde innig mijn vrouw en kuste de aanwezige bevriende vrouwen (zij begonnen, ik zweer het!) We waren allebei hoteldebotel.

Hij kreeg meteen zijn eigen bontje||haiku:

we hebben gewacht
ons van alles voorgesteld
nu stelt hij zich voor

‘s-Avonds togen vier kersverse grootouders naar het Utrechtse om het manneke te aanschouwen, de ouders te feliciteren en te knuffelen, het kindje te knuffelen en vast te houden, van champagne te genieten, beschuit met muisjes te eten, foto’s te schieten, te lachen, te huilen van geluk… Een mallemolen van emoties. Ongelooflijk, hoe een hummeltje van 51 cm je leven kan veranderen zonder dat het daar weet van heeft.

Ons leven heeft een dimensie erbij gekregen. Dankzij het internet regende het felicitaties, tot uit Frankrijk en Zuid-Afrika toe. Zoon is in het Afrikaans seun en dat rijmt op de naam van de nieuwe wereldburger: Teun. Die betekent ‘de onschatbare’.

Als hij groot is, zal de wereld er heel anders uitzien. Voorlopig mag onze geluksbrenger zorgeloos genieten van alle aandacht, en slapen, drinken, poepen, plassen, zoveel en zo vaak als hij, zonder dat hij het weet, wil – en zo het ritme voor de dag en de nacht bepalen voor papa en mama. En een beetje voor zijn oma’s en opa’s.
Lieve Teun, van harte welkom in de wereld!


9 reacties

sylvia1 · 23 april 2011 op 13:47

Gefeliciteerd opa Jan! Leuke column dit. Veel geluk met de onschatbare geluksbrenger.

arta · 23 april 2011 op 14:50

Jan, van harte!
Geniet van dit klein wondertje!

Ferrara · 23 april 2011 op 20:58

Van Harte. Neem van mij aan, dat gaat leuk worden.
Oh ja, vergeet niet de schoenen, waar je nu naast loopt, weer aan te trekken

LouisP · 23 april 2011 op 21:34

Wat een mooi stukske…ja Jan, zo lees ik ze graag..trouwens..bende gij al zó oud?
Ne dikke proficiat Jan!

L.

JanBontje · 24 april 2011 op 00:25

Bedankt voor jullie lieve woorden. En ja, ik ben al zo “oud”: 64,5 om precies te zijn!

kawagtr · 25 april 2011 op 08:25

Goede morgen Jan.
Ik ben even de columns door aan het lezen en kwam zo bij jou als naam- en lotgenoot aan.
Zelf ben ik ook sinds 6 weken opa-Jan en ik ben nog maar 49 🙂
Bij deze wil ik je dus even feliciteren met je opa-schap. Het voelt bijna als je eigen kind hè, als je het vasthoudt?
Vr. Gr.
Jan

JanBontje · 25 april 2011 op 21:47

Waarde en waarachtige naamgenoot!

Ook jij bedankt voor je mooie woorden én uiteraard met je opaschap!
Ja, het is in zekere zin net je eigen kind… grappig en ontroerend hoor, hoe je voor de bijl gaat voor zo’n hummel.

Geniet ervan!

Vriendelijke groet,

Jan Bontje

Mien · 26 april 2011 op 09:23

Hee Jan, proficiat met het kleine wereldwonder.
Leuke spontane column ook.
Is Teun nu ook het nieuwe onschatbare stamhoudertje?

Mien

JanBontje · 29 april 2011 op 21:56

Hoi Mien.

Nee, helaas… Maar ik ben natuurlijk wél een van zijn opa’s en in die zin zet de lijn zich voort.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder