Relaxed loop ik bij de bank naar binnen. Langs elke muur een haag van , tot het plafond, reikende planten. Verder om de meter een televisiescherm met dezelfde zender. Olympische spelen. What else. Acht keer de hockeyvrouwen. Met één scherm is dat natuurlijk niet te behappen. Zal wel aan mij liggen.
Na vijf minuten tevergeefs wachten bij de receptie roep ik keihard VOLLUUUUK!! Vijf banktrienen die in katzwijm voor de televisies alle Machtelds en Brechtjes uit het hockeywezen staan te bewonderen, schieten in de stress.
Een van hen sloft naar de receptie: ‘Kan ik u helpen?’
‘Zeker. Ik wil een spaarrekening openen voor mijn kleindochter.’
‘Mag ik haar sofinummer?’
Ik wacht. Op de clou. Want ze maakt een grap en dan heb je altijd een clou.’
‘Een sofinummer,’ herhaalt ze korzelig.
‘Geen grap. Geen clou. Bitttere ernst.

‘Mevrouw,‘ zucht ik. ‘Mijn kleindochter is gisteren geboren, thank you very much! Haar ene hand hangt, bij wijze van spreken, nog in de baarmoeder. Hoe bedoel je, sofinummer!’
‘Ja, sorry meneer, dat zijn de regels. Misprijzend gezicht. Eén oog gericht op één van de acht schermen. Ene PaumaN scoort. Banktrien juicht nog net niet. Maar het scheelt niet veel.
‘Goed. Sofinummer dus,’ haal ik haar weer uit de wereld van sticks, strafcorners en lange hockeybenen.
‘Eh ja, meneer. En behalve het sofinummer wil ik ook een bewijs uit het bevolkingsregister.’
Haar oog gaat weer naar een scherm.
‘Hebt u vandaag uw pilletje wel ingenomen?’ vraag ik beleefd.
‘De regels, meneer. Ik zei het al. Ik kan er ook niets aan doen.’
‘Denkt jij nou nooit, waar ben ik mee bezig hier? Denk jij nooit, welke krankzinnige geest waart hier rond in de directieburelen van deze bankmaffia? Ja hè? Stiekem denk je dat.’
‘Nee meneer, ik doe alleen mijn werk. En o ja, behalve het bewijs uit het bevolkingsregister wil ik ook identiteitsbewijzen van de ouders van het kind alsmede hun toestemming.’
Alsmede!

‘Mevrouw, ik wil alleen een bankrekening openen voor mijn kleindochter. Met een klein bedragje erop. Ik wil niet, en ik herhaal, IK WIL NIET uw kluis kraken. Ik probeer ook niet op andere sluwe wijze een paar miljoen van uw bank te ontfutselen. Een bankboekje. Met honderd euro erop. Dat is alles!’
‘Sorry, de regels meneer.’

Ene Pauman scoort weer Gejuich van alle schermen De banktrienen juichen hopsend mee. De banktrien die mij (niet) helpt, likt haar lippen. Twee ogen nu gericht op twee schermen. Tegelijk.
‘Ik koop wel een pop,’ zeg ik en loop weg.
Banktrien hoort het niet. Te druk met juichen. Staat in haar arbeidsvoorwaarden waarschijnlijk. De regels…


9 reacties

Avatar

Mup · 1 september 2008 op 08:26

Dacht eerst dat er veel vreemde regeltjes waren op het eiland, maar hier kunnen ze er inderdaad ook wat van. Breek me de bek niet open 😡

Groet Mup.

Avatar

lisa-marie · 1 september 2008 op 09:41

o al die regeltjes levert wel een lekkere column op, ik heb gewoon echt zitten lachen met beeld erbij. 😆

Avatar

arta · 1 september 2008 op 13:48

Het is toch van de zotte, dat je, als grootouder, nog niet eens een rekening kunt openen voor je kleinkind, zonder de ouders hun hele administratie te laten kopieren???
Maarre…Met een pop zal ze ongetwijfeld ook blij zijn:-)
Gefeliciteerd met je kleinkind!
:ballon: :ballon: :ballon: :ballon: :ballon:

Avatar

Shitonya · 1 september 2008 op 23:04

Het is een beetje simpel bedacht, maar wel redelijk vermakelijk. Als ik terugdenk aan je vorige columns vind ik deze wel jammer genoeg één van de mindere.

Avatar

SIMBA · 2 september 2008 op 20:03

Ik weet niet of je het zo bedoeld hebt, maar de titel is erg goed vanwege de dubbele betekenis van “de regels”, namelijk menstruatie.
En banktrienen zullen ook wel last van hun regels hebben 😀 én dat tref jij dan weer! 😆

Avatar

Prlwytskovsky · 3 september 2008 op 23:23

Heb je een kleindochter? Dus je bent OPAAAAA? 😀
Gefeliciteerd Paco.

Avatar

WritersBlocq · 6 september 2008 op 23:12

Van de zotte, maar dat kleinkind heeft wel de hipste opa ooit – ik zie uit naar de column waarin je het op je heupen krijgt van dat kleine grutje.

Opa Kees, met je erelid (hoe ‘staat’ het daarmee eigenlijk, vlg mij minder productief met alleen nog maar maandcolumns 😀 ) onwijze felikussies en knufsels van tante Pau!

Avatar

Mien · 10 september 2008 op 09:01

Hee Keesie,

Waarom heb je niet rechtstreeks met Fatima van de Rabatbank gebeld? Was het zo gepiept!
(Laat de kleine al boertjes …?)

Ennuhh, proficiat by the way … sterkte en veel geluk in deze nieuwe levensfase!

Mien Sofi

Avatar

Neuskleuter · 19 september 2008 op 23:49

Gefeliciteerd met de kleine! Erg grappig, het is ook te zot voor woorden. Het is alleen wel jammer dat je interpunctie her en der te wensen over laat. Maar dat kan natuurlijk iets te maken hebben met die benen van de hockeydames, die je enigszins af konden leiden terwijl je de column typte… 😉

Geef een antwoord