De Stem (11)

De lunchroom ‘Kadet van Ed’ is meer een veredelde snackbar.
Als ik de deur openduw, komt de ranzige frituurlucht me tegemoet. Ed doet niet aan vet verversen.
Normaal bestel ik een patatje oorlog, maar op de een of andere manier staat dat mij nu tegen.
Bij de slungelige puber achter de counter bestel ik een broodje ham en een glas melk. Ik reken gelijk af en ga op een kruk bij het raam zitten. Het kunststof tafelblad plakt.
Het uitzicht op straat, waar meerdere bedrijfspanden zijn gevestigd, is weinig opwekkend. De grijze lucht met laaghangende bewolking giet een grauw licht over het geheel.

‘Heho, Maarten. Kappen nou!’, hoor ik.
Verstoord kijk ik op, maar zie drie tafels verderop alleen een man verdiept in de krant. Zonder zijn ogen af te wenden neemt hij schrokkende happen uit het bakje dat hij voor het gemak op zijn krant heeft geplaatst.
‘Je moet eens wat positiever gaan denken’, zegt de stem.
‘Eh..wie ben jij?’, vraag ik fluisterend.
‘Doet dat er toe?’, zegt de stem.
‘Wat wil je?’, vraag ik geërgerd.
‘Jou een beetje wakker schudden’, zegt de stem.

‘Uw broodje ham’, klinkt er door de zaak.
Ik sta op en loop naar de counter waar de jongen mijn broodje heeft neergezet maar besluit eerst mijn handen te wassen.
Nerveus door de mysterieuze stem, loop ik naar de toiletten die achterin de zaak liggen. Er bevindt zich een ruimte die amper wordt gebruikt.
In de hoek zitten twee mensen.
Ik herken ze gelijk, Lisa’s blonde haren pieken inmiddels uit haar paardenstaart en springen wild rond haar mooie gezicht. De man tegenover haar heeft zijn colbert uitgetrokken, die samen met de trenchcoat over de rugleuning hangt. Ze drinken koffie.
Snel schiet ik het herentoilet binnen, maar laat de deur op een kier.
Misschien kan ik iets van hun gesprek opvangen.

‘Dus je begrijpt dat je niet veel tijd meer hebt’ hoor ik de man zeggen.
‘Het is te kort dag’, zegt Lisa’s stem gelaten.
‘Tja, dat zal je zelf moeten oplossen. Regel het!’, zegt de man op onaangename toon.
Wat is hier aan de hand? Zit ze in de problemen? Ik open de deur iets verder.
Door de kier kan ik alleen de rug van de man zien. De ongemakkelijke situatie die zou ontstaan, als zij mijn hoofd om de hoek zou zien steken, houdt me tegen de kier te vergroten.
In de kleine ruimte met wastafel hangt een zweem van luchtverfrisser die de stank van de riolering niet verbloemt.
Ik staar naar de neuzen van mijn schoenen die flinke slijtage vertonen en denk aan het staatslot. Vanavond maar even kijken naar de uitslag. Ik visualiseer nieuwe schoenen, misschien een goed pak en een passende jas.
‘Waarom niet groter denken, Maarten?’, galmt er door de kleine ruimte.
Razendsnel sluit ik de toiletdeur. Hoor ik dit alleen of dringt de stem door naar het gedeelte waar Lisa en de man aan tafel zitten?
Mijn hartslag versnelt en ik grijp naar de wasbak om de zwakte in mijn benen op te vangen.
‘Ik ben dit zat, wie ben jij?’, zeg ik zacht, bijna sissend van ergernis.
Het blijft stil.

Ik loop naar de pot, doe de bril omhoog, maak mijn broek los en richt de straal op het midden.
‘Keurig opgevoed hoor, Maarten. Het is nog beter om te gaan zitten’, zegt de stem sarcastisch.
Ergens vanuit mijn tenen voel ik een golf van woede opkomen om de kleinerende zeurtoon van deze stem, die opeens lijkt op de stem van mijn moeder, ex, en alle managers die mij altijd het gevoel geven dat ik niks voorstel.
Recalcitrant pak ik mijn pik stevig tussen duim en wijsvinger en richt de krachtige straal in een vloeiende draai op de witte tegels van de muur. Het horizontale spoor loopt in verticale goudgele druppels naar beneden.
Ik schud hem flink af, zonder op te letten waar de druppels heen vliegen.
‘Zozo, Maarten, je lijkt wel boos. Waarom?’, zegt de stem.
De toon is aarzelend. Hij lijkt wel onder de indruk.
Hij, hij?, denk ik boos. Wie is hij?
Netjes? Keurig? Ik ben er klaar mee. Ik besef dat de actie van daarnet niet de sporen nalaat die ertoe doen, maar het is een begin.

Ik was mijn handen onder de koude kraan en droog ze af aan mijn broek.
Voorzichtig open ik de deur naar het café.
Lisa zit alleen aan tafel. De man is weg.
Kordaat loop ik op haar af.
‘Hey’, zeg ik.
‘Hey, Maarten…’, zegt ze en kijkt me verbaasd aan.
‘Lunchpauze?’ vraagt ze en maakt aanstalten om haar jas aan te trekken.
‘Die is voorbij, ik moet weer terug’, antwoord ik.
‘Ja, de mijne ook, ik loop met je mee’, zegt ze.
Haar poging tot opgewektheid wordt teniet gedaan door de traagheid waarmee ze haar jas aantrekt. De lila damesjas flatteert haar bleke gezicht niet en de normaliter stralende ogen kijken me wezenloos aan.

Mijn kordaatheid is ondanks de rebelse actie in het toilet alweer weggeëbd. Ik voel me net zo sullig als altijd, zeker naast haar. Had ik met de jas moeten helpen? Zal ik haar vragen of ze in de problemen zit? Ik weet me zoals altijd geen houding te geven.
Bij de uitgang van het eetcafé heb ik nog net de tegenwoordigheid van geest om de deur voor haar open te houden.

‘Mijnheer!’, roept een stem als we door de sombere straat richting kantoor lopen.
Ik voel een hand op mijn schouder en de slungelige jongen uit het café duwt me een papieren zakje in handen.
In het daglicht tekent zijn acne zich scherp af.
‘Uw broodje ham. De melk kon ik niet inpakken’.
‘Dank je wel’, zeg ik gegeneerd. Ik voel Lisa’s blik op me rusten. Snel kijk ik opzij en wat ik vrees blijkt waar.
Dat licht smalende lachje heb ik vaker gezien. Ze moest eens weten.