De Stem (15)

Barbera
Zorgvuldig spoelt ze haar haren uit. Een laag grijsgrauwe mousse van de verf hoopt zich op in de spoelbak.
Naar haar vaste kapper gaat ze niet meer.
‘Is dat uw échte kleur?’ had één van de kapsters laatst gevraagd, wijzend op de donker met grijs gemêleerde uitgroei.
Ze wil niet dat de meisjes daar zien hoe grijs ze al is. Het is sowieso tenenkrommend, de reflectie van die gave smoeltjes van de jonge kapsters naast haar gezicht waar rimpels zich beginnen af te tekenen.
Sindsdien gaat ze naar een andere kapper en blondeert ze thuis.
Ze knijpt het resterende water uit haar haar en grijpt naar de handdoek die ze heeft klaargelegd.

De badkamer is luxe, glimmende spiegels over de hele lengte. Het ligbad en de douche met Jetstream blinken. Het ruikt er naar schoonmaakmiddel met bloemengeur. Alicia is vanmiddag flink bezig geweest. Ze is discreet, werkt snel en is goedkoop. Een goede schoonmaakster is belangrijk.
Aan luxe geen gebrek. Het huis ligt in een mooie buitenwijk, de buren zijn ver genoeg verwijderd om geen last van ze te hebben. Sinds Hans meer was gaan verdienen kwam er naast de luxe inrichting ook ruimte voor Kunst met een grote K. Zij heeft er niks mee.
Zijn trots, een reproductie van ‘de Denker’ van Rodin, staat pontificaal op een sokkel in het gras van de voortuin. Als er iemand is die niet nadenkt dan is hij het wel, de lul! Ze haat dat ding.
De zelfingenomenheid van haar echtgenoot heeft hem misschien rijkdom gebracht maar hij blijft de zoon van een slager.

Met de handdoeken tulband loopt ze naar haar inloopkast, en trekt de nieuwe jurk van het hangertje. Het prijskaartje zit er nog aan.
De aubergine kleurige stof, bezaaid met zwarte abstracte paradijsvogels voelt glad en glanst.
Het lingeriesetje dat ze nog maar één keer heeft gedragen knelt. Het broekje striemt in haar bilnaad. Ze hoeft het gelukkig niet lang te dragen. Bij die gedachte voelt ze een scheut van opwinding in haar onderbuik. Kippenvel van genot als zij denkt aan zijn handen die onder haar jurk schuiven.

Als het niet zo triest was, had ze misschien nog meer kunnen genieten van haar voorbereidingen. De bevestiging gisterenavond van haar vermoedens heeft een bittere nasmaak achtergelaten.
Ergens had ze wel geweten dat hij niet zou stoppen met zijn buitenechtelijke escapades.
Ze was hem sinds zijn vertrek van kantoor gevolgd, had hem geobserveerd vanuit haar auto, schuin tegenover de broodjeszaak en de parkeergarage waar hij zijn auto had gezet. Toen hij de broodjeszaak verliet volgde ze te voet. Bij de kroeg was ze blijven wachten en zag hoe hij naar buiten kwam met een vrouw. Van een afstand had ze hun gevolgd naar de garage waar zijn auto stond en verschool zich achter een pilaar. Ze stapten samen in.
Snel was ze naar haar eigen auto gelopen. Ze was nog net op tijd.
Toen hij uit de garage kwam volgde ze hem op afstand. Een paar straten verderop had hij zijn auto opnieuw geparkeerd, en samen met die blonde slet verdween hij door de voordeur van een typische stadswoning.
Ze wist genoeg. Ondanks dat ze het intuïtief al had aangevoeld, kwam het alsnog hard binnen.
Wat nu, had ze gedacht.
Na een kwartier had ze hem vanuit de auto gebeld.
‘Ben je bijna klaar op kantoor,’ had ze gevraagd.
‘Nee, nog niet,’ had hij gesnauwd.
Ze had een verhaal opgehangen over de stoppenkast, en dat ze niet wist hoe dat werkte.
‘We zitten hier in het donker,’ zei ze.
‘Jezus, mens, weet je niet eens waar de hoofdschakelaar zit?’
‘Nee, ik durf er niet aan te komen en de kinderen moeten hun huiswerk afmaken,’ had ze geantwoord.
Dat had hem blijkbaar doen beslissen om naar huis te komen, weg van die blonde.
Zijn kinderen zijn belangrijk, en voor hen heeft hij alles over.
Ze was onmiddellijk naar huis gereden, en na binnenkomst gelijk naar de stoppenkast gelopen waar ze de hoofdschakelaar en willekeurige knoppen naar boven klikte.
Thuis was hij razend geweest. Geërgerd door haar onbenulligheid, maar vooral omdat ze zijn plannen had verpest. Niks nieuws.
Alleen wist hij niet dat zij het wist.
Nadat hij de lichten in huis weer had aangedaan was ze stilzwijgend naar bed gegaan. Ze had geen zin in zijn minachtende woorden, en het was nog te vroeg om hem te confronteren.
Hij heeft geen idee dat zij het spel net zo kan spelen als hij.
Als hij eens wist. Ze gaat hem uitkleden, tot op de laatste cent.

Eerst ga jij je laten uitkleden, denkt ze en een zenuwachtige giechel ontsnapt, terwijl ze het sexy jurkje over haar hoofd laat glijden. Ze bewondert haar spiegelbeeld.
Met droog geföhnd haar en zorgvuldig opgebrachte make-up trekt ze haar jas aan. Ze pakt haar tas, autosleutels en trekt de voordeur achter zich dicht.
De kinderen eten bij vrienden en Hans heeft ‘een vergadering’.
Ze heeft twee uur voor zichzelf.