De Stem (16)

Maarten
‘Wilt u een tas?’ vraagt de gladde verkoper.
‘Ja, graag,’ antwoord ik beleefd maar voel van binnen ergernis.
De hautaine blik van de jongeman, wiens pak zo mooi afkleedt, doet me ineenkrimpen.
De stem heeft gelijk. Ik moet afvallen, en als ik mijn prijs geïnd heb een maatpak kopen, zelfverzekerder worden.
Het is niet normaal dat ik me minderwaardig voel naast iemand die in een warenhuis werkt, half zo oud als ik.
‘Ik loop even met u mee naar de uitgang,’ zegt de verkoper. Hij reikt me de tas met het schreeuwende logo van het warenhuis aan en loopt om de balie heen richting roltrap.
Slaafs volg ik hem. Zijn kwieke tred is haast niet bij te houden en op de roltrap toren ik twee treden boven hem uit.
Onze silhouetten in de spiegel contrasteren. Ik; gezet, kalend en verfomfaaid, met een verwilderde blik. Hij; slank, elegant en zelfverzekerd, een volle haardos met een verzorgde coupe.
‘Je kijkt nu wel mooi op hem neer,’ zegt ze met een fluisterstem.
Haar opmerking doet me bijna hardop in de lach schieten.
‘Kijk nou! Bovenop zijn kruin!’
Op zijn achterhoofd zie ik een begin van verval. De hoofdhuid ligt duidelijk zichtbaar bloot, waar het haar al aan het dunnen is.
Ik lach hardop en de verkoper draait zich met een blik tussen minachting en verwondering om.
Zou hij de stem gehoord hebben?
Het ongemakkelijke van ons stilzwijgend afdalen in een geheel verlaten warenhuis wordt verbroken door zijn beslissing om de resterende treden met grote passen af te dalen.
Bij de uitgang wacht hij mij op.
Als hij de deur voor me opent wenst hij mij koeltjes goedenavond.
Ik meen een trilling van onzekerheid in zijn stem te bespeuren.

De zelfverzekerdheid van deze jonge, aantrekkelijke verkoper is misschien ook maar een façade. De kale plek, alleen zichtbaar voor degenen die boven hem staan, een barst in zijn onaantastbaarheid.
‘Wat hij kan, kan ik ook,’ zeg ik hardop, terwijl ik door de winkelstraat loop die er inmiddels verstild bij ligt. Nu de winkels hun deuren hebben gesloten zijn de meeste mensen huiswaarts gekeerd.
Ik besluit naar huis te lopen. Eten heb ik nog. De maaltijd van gisteren, de restanten kip en aardappel hoeven alleen maar opgewarmd te worden.

Als ik de trap naar mijn appartement op loop hoor ik geluiden. Mijn buurman staat in de deuropening en heeft zijn armen om een hoogblonde dame geslagen. Hij kust haar hartstochtelijk. Als ze mij zien maken ze zich los en staan we schutterig tegenover elkaar in de kleine ruimte.
‘Goedenavond,’ mompelen we gegeneerd.
Ik meen de hoogblonde vrouw te herkennen, maar waarvan weet ik niet zo gauw.
Haastig zoek ik mijn sleutels en open de voordeur. Vanuit mijn ooghoek zie ik hoe de vrouw na een haastige kus de trap afloopt. Het schelle getik van haar hakken op het beton schalt door het trappenhuis.
Mijn knappe buurman grijnst vergenoegzaam.
Snel trek ik de voordeur achter me dicht.

Terwijl ik tegen het aanrecht leun en in de pan roer vraag ik me af waar ik die vrouw nou toch van ken?