De Stem (7)

De ‘manager’ toont de lichaamshouding van een geslagen man. Ik weet hoe dat voelt maar had er tot nog toe niet bij stilgestaan hoe dat op anderen overkomt. Was ik zelf de laatste maanden niet weggezonken in een lethargische staat waar alleen mijn adoratie voor Lisa wat glans aan had gegeven? Het lijkt wel of de sigaret me uit die monomane staat heeft gehaald en de nicotine mijn bewustzijn positief beïnvloedt.
Gewekte zintuigen zien plots de glanzende schoonheid van de natte straat, met hier en daar al tekenen van de naderende feestdagen in de etalages die zich elk jaar steeds vroeger aandienen. De druppels die onder de lichtstraal van de lantaarnpalen als flonkerende sterren neerdalen, de glans en frisse geur van de schoongewassen stoeptegels komen me opeens vriendelijk voor. Wat sta ik hier nou te doen, denk ik. Wat kan mij die man schelen?
Toch kan ik mijn blik niet losmaken van het tafereel dat zich als een close-up aan me opdringt. In de ineengedoken houding en de in het niets starende blik van de normaal zo zelfingenomen man, diens koffie en broodje onaangeroerd, zie ik mezelf. Het woord sneu komt in me op.

Ik gooi de nasmeulende filter op de natte straat en duw deze richting goot.
Met moeite ruk ik mijn blik los van het verlichte venster en besluit om vanavond iets anders te doen dan normaal. Opgewekter sinds tijden loop ik richting de verderop gelegen supermarkt.
Vanavond ga ik koken.

Lisa
Ze laat het restje witte wijn ronddraaien in haar glas en ontwijkt de glazige uitdrukking in zijn ogen.
Haar geoefende speech lijkt meer op een spraakwaterval en zijn zwijgzaamheid maakt haar onzeker. Hij drinkt gulzig zijn rode wijn die hij na twee pilsjes heeft besteld bij de ‘Snor’. Zij heeft een tweede glas afgeslagen. Het gesprek verloopt niet als gehoopt. Zijn desinteresse stoort haar waardoor ze steeds sneller en ongenuanceerder gaat praten.
‘Ik ben zo terug’, zegt ze.
Ze schuift ongeduldig haar stoel naar achteren, grist haar tas mee en loopt richting toilet.

In de spiegel bekijkt ze haar gezicht van dichtbij, de make-up zit nog perfect.
Wat mankeert die man?
Zittend op de bril, met haar panty en slipje op de hielen, pakt ze haar gsm uit haar tas en kijkt of er berichten zijn.
Een bericht van haar vader, ‘ik was bij je aan de deur. Waar ben je?’ beantwoordt ze met een kort ‘bij een vriendin’. Ze leest snel een email door van het werk. De woorden ‘reorganisatie en nieuwe aanpak’ in de korte briefing leggen een link naar de lusteloze houding van Hans. Is zijn positie in gevaar? En wat betekent dat voor haar?
Ze stopt haar mobiel terug in haar tas, wurmt zich in de panty en trekt haar rok recht. Zorgvuldig wast ze haar handen en schudt ze af bij gebrek aan een handdoek. Met haar nog vochtige handen strijkt ze haar blonde haar glad.
Als ze de kroeg inloopt ziet ze Hans geagiteerd bellen. Met één hand maakt hij wilde gebaren in de lucht. Zijn witte gelaatskleur en de expressie op zijn vertrokken gezicht beloven niet veel goeds.