De Stem (9)

Hans
Als ze het toilet uitkomt ziet hij haar aantrekkelijkheid. Welgevormd, jong en en vooral behoeftig. Ze heeft iets bereidwilligs en dat zegt hem genoeg. Hij beseft dat ze iets bij hem komt halen en vraagt zich af hoe ver ze wil gaan. De energie die sinds het gesprek met de directie uit hem was gevloeid, is weer terug.
Waarom niet? Hij heeft tenslotte niets te verliezen.

‘Hé, schat, zullen we dit feestje verplaatsen naar jouw domein’, zegt hij als ze gaat zitten en een slok van haar wijn neemt.
Ze verslikt zich en schraapt haar keel. Hij observeert haar gezichtsuitdrukking en ziet haar ogen oplichten. Ze buigt zich over de tafel naar hem toe en kijkt hem met geloken ogen aan.
‘Als jij iets voor mij kunt betekenen, kan ik misschien ook iets voor jou doen…’, zegt ze suggestief.

Het lachje dat haar tekst begeleidt lijkt meer een zenuwachtige giechel. Hij heeft dit eerder meegemaakt en begrijpt dat ze als was in zijn handen zal zijn. Een gevoel van macht komt over hem en verdringt de nederlaag van zijn ontslag.
‘Kom, we gaan’, zegt hij directief. Terwijl hij zijn jas aantrekt, loopt hij om de tafel naar haar toe en helpt haar in de nog vochtige jas.
Het is inmiddels droog en buiten slaat hij een arm om haar schouders, brengt zijn gezicht dicht bij het hare en fluistert,
‘Leid me de weg, ik volg je’.
Ze lacht verlegen en drukt haar lichaam een kort moment tegen hem aan.

————————————————————

‘Waar ben je nou helemaal mee bezig Maarten?’
Verschrikt kijk ik op van de tekst die op de achterkant van de verpakking staat.
‘Hallo…’, zeg ik terwijl ik behoedzaam de keuken en de kamer rondkijk.
Er is niemand.
‘Hallo, … ik heb het over die boodschappen! Verwacht je bezoek of zo?’, zegt de stem.
‘Nee, ik dacht dat ik maar eens moest veranderen. Beter eten en…’, zeg ik vertwijfeld in het niets.
‘Je kunt helemaal niet koken. Heb je überhaupt wel eens iets zelf gemaakt?’, galmt het treiterig door de ruimte.
‘Ik heb heus wel eens een ei gebakken, hoor’, zeg ik kriegel.
Wat is dit voor idioot gedoe? Tegen wie heb ik het?
‘Ja, maar een hele kip en artisjokharten is van een hele andere orde. Het enige wat jij ooit hebt gedaan is soepballen draaien voor je moeder’, zegt de stem.

Ik ga aan tafel zitten en bekijk de uitgestalde boodschappen. Misschien heb ik het wel een beetje overdreven. De Roseval aardappels, lenteuitjes, de glanzende aubergines en groenigpaarse bloemachtige groenten hadden er zo mooi uitgezien in de winkel. Voor de scharrelkip heb ik geen ovenschaal en het gasfornuis uit de kringloop doet het misschien niet eens.
‘Kom op, niet bij de pakken neerzitten’, zegt de stem opeens vriendelijker.
Het dringt nu pas tot me door dat ik inderdaad veel aan anderen heb overgelaten.

Mijn mobiel trilt in mijn jas die ik nog aan heb. Ik graai hem haastig uit mijn zak en tik het scherm aan. Het is een bericht van mijn ex.
‘Dus je bent maar weer gaan roken, slappe zak!’

De tranen springen in mijn ogen. Een intens gevoel van falen sijpelt langs mijn ruggengraat die zijn gebogenheid nog meer kromt en mijn hangende schouders meenemen.
Ik staar naar de minuscule foto waar haar gezicht zacht lijkt, maar de hardheid vanaf straalt.
Hoe kan zij weten dat ik weer ben begonnen trouwens? Houdt ze me in de gaten? Toen we nog samen waren was dat eigenlijk altijd zo geweest, alsof ze zat te spieden naar manieren om me klein te maken. Het was ook niet zo verwonderlijk, haar moeder had haar man ook vrij snel de deur uit getreiterd toen ze eenmaal kinderen hadden. Achteraf gezien kon ik wat haar betreft ook gelijk vertrekken toen bleek dat ik geen kinderen kon verwekken.
In haar familiegeschiedenis dienen mannen enkel als fokvee.
Toch is het best wel verontrustend. Iemand uit haar vriendenkring heeft mij blijkbaar op straat zien roken en haar op de hoogte gesteld maar waarom maakt ze zich daar nu nog druk om? Het is puur treitergedrag, ik kan er niks anders van maken.

‘Waarom heb je haar eigenlijk nog in je telefoon staan, Maarten?’, vraagt de stem.
Ben ik dit soms zelf en heb ik het niet meer door wanneer ik hardop spreek?
‘Hoop, maar ik denk dat ik die nu maar los laat’, zeg ik zuchtend.

Met een zeker genoegen druk ik met mijn duim langdurig op haar gezicht waardoor ik alle opties krijg. Ik scroll door de mogelijkheden en wil op wissen drukken. Dan bedenk ik me. Wissen is niet genoeg. Zo kan ze me te allen tijde dit soort kutberichten sturen.
‘Deze gebruiker blokkeren?’, vraagt mijn telefoon.
‘Ja!’, roep ik tegelijkertijd met de stem.

Met de euforie van een overwinnaar tik ik ‘recepten scharrelkip’ in Google.