Den Bosch 1923 ( Virtuoso Amaj7)

Ik sta voor het raam van een benedenwoning in een rustige straat. Door een kier in de zware gordijnen gluur ik naar binnen. Oma kan maar niet aan de luxe van elektrische verlichting wennen en is laat met het ontsteken van de lampen. Ze zit half in het donker gebogen over haar breiwerk. Een frêle vrouw in een donkerblauw schort waarin de welving van haar zwangerschap al zichtbaar is. En daar is mijn vader. Hij zit op het Perzische kleed voor de kolenkachel en zijn 12 jaar oudere zus stapelt onbewerkte houten blokken op elkaar, waar hij met een klein handje naar zwaait voor hij ze kraaiend van plezier omgooit.

Nog voor ik hem zie aankomen werpt het licht van de lantaarns de schaduw van opa tegen de gevels. Ik loop hem tegemoet. Een kleine gedrongen man, lange, donkere jas, grijze dophoed.
Scherpe kaken omlijsten een dunne snor, nu nog zwart, die zijn bovenlip volgens de mode van zijn tijd half bedekt. Als we elkaar op praatafstand genaderd zijn blijft hij staan en kijkt me achterdochtig aan.
‘Dag opa.’
‘Zo jongen, ben je daar, ik had je eerder verwacht, ik was al bang dat er later iemand zou gaan graven.’
Hij snuift en komt nog een stap dichterbij.
‘Ik moet het weten.’
‘En dan denk jij vanuit je 21 eeuwse paradijs over mij te kunnen oordelen?’
‘Misschien.’
Maar ken jij de stank van drek in een stromatras, de scheurende pijn van honger, de angst voor slaag, het openkrabben van bevroren grond, het geschreeuw van 11 kinderen in een koud hok. Armoe niks dan armoe en dat gaat mij niet overkomen. Daarvoor ga ik over alles en iedereen heen. Doe je best, maar je weet niks jongen je kent nog geen procent van het verhaal. En pas op want in mijn kop kun je verdwalen, ook later nog. En nu opgedonderd, uit de weg.’