Soms verlang ik terug naar die heerlijke warme mediterrane zomeravond. Die avond met rode wijn, een prachtig uitzicht op een rustig terras, met af en toe een lauw briesje. Met een vuurrode hemel en een kalme vriendelijke zee in de verte. En tegenover mij zat ze dan. Zwarte lange lokken, groene ogen die recht mijn ziel inkeken en een lach waarmee ze de opgaande zon zou doen vergeten.. Geen half uur eerder zat zij in haar eentje. Ze was aan het lezen; “Julie ou la Nouvelle Héloïse” van Rousseau. Ik, als kenner van de romantiek, kende dit boek maar al te goed en op die manier raakten we aan de praat. En wat was het toch heerlijk, om op zo’n mooie avond te praten over romantiek met een schepsel waar God zijn fabuleuze ambacht in had getoond.

Zoals in elk gesprek, kwam er een moment dat wij het over onszelf gingen hebben. Ze vroeg hoe het met mij was op romantisch vlak. Wat had ik moeten zeggen, dat ik op dat vlak al jaren in een spinnenweb vastzit? Ik heb het maar neutraal gehouden door te zeggen dat mijn passie mij de weg moet wijzen. Daarop vertelde zij het volgende: “ de liefde en de passie, het wijst jouw niet de weg, het roept jou naar zich toe. En dat is de weg die jij bewandelt, de weg naar liefde, de weg naar geluk en de weg naar hartstocht. Het zal jou niet zeggen links of rechts te gaan, want op de weg naar liefde bestaat er geen links of rechts. Omdat dat een dimensie is die wij niet kunnen verklaren. Het zal jou alleen naar zich toe roepen en naar zich toe trekken.”

Ik zwijmelde weg in de zalvende woorden van deze prachtige vrouw die zojuist een passage gaf uit het antwoord die ik mij mijn hele leven heb gesteld. Het klopte. Ik hoefde niet links of rechts te gaan.
Het praatje werd verstoord door een telefoontje van iemand waar zij waarschijnlijk een afspraak mee had. Weg was ze.

En nu zit ik dan hier een late maartavond. Denkende aan die prachtige momenten op dat warme terras. Ik verlang er zo erg naar terug. Een soortgelijke zomeravond, een soortgelijk gesprek met een soortgelijke dame. Ik zou er alles voor over hebben. Maar het zal nooit meer gebeuren. Ik weet dat het onmogelijk is. Misschien is dat diezelfde dimensie die gewoonweg niet te verklaren is.

Categorieën: Liefde

3 reacties

arta · 3 april 2011 op 08:55

Goed beschreven weemoed, eindigend in, wat ik lees, wat zelfmedelijden.
Sommige vragen zijn er om over na te denken, ze tijd bij tijd bij te stellen, en om af en toe te beseffen dat je de wijsheid niet in pacht hebt.

Meralixe · 4 april 2011 op 14:13

Het overhoop liggen met “de liefde” is een grote inspiratiebron maar velen zitten “niet “ te wachten op het “zelfmedelijden”. Dit klinkt als een egoïstisch commentaar maar dat is het niet.
Een dergelijk schrijven kan eventjes opluchten.
De weg om uit een dal te kruipen, als er al een dal is, zal niet bij Column X liggen, denk ik….
Schrijf eens een goede column met een ander onderwerp, het zal U, en ons, deugt doen!!!!

pally · 5 april 2011 op 12:58

Romantisch stukje. Toen je het woord ‘zalvend’ gebruikte, wat ik als negatief ervoer, dacht ik dat er een twist zou ontstaan. Maar die kwam niet.
Aan het eind, dacht ik,dat je misschien concludeerde dat ze nooit echt daar had gezeten of zo. Een luchtspiegeling. Nou zijn dat natuurlijk maar mijn verzinsels. Maar ik miste in dit stukje toch iets.

groet van Pally

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder