Dipje

Het sprookje is uit. Alcoholvrij sta ik weer met beide benen op dr grond. Ik ben mezelf keihard tegengekomen. Het is een hard gelag, maar ik moet bekennen dat ik de schijn jarenlang heb opgehouden. M’n leven ligt aan gruzelementen. Ik heb er niks van gemaakt. Een vriendenkring heb ik niet. M’n huwelijk is mislukt voor het goed en wel was begonnen.

Ik heb m’n vrouw nooit laten steunen. Waarschijnlijk omdat ik zo graag iemand heb om van te houden; om voor te zorgen. Het heeft me klauwen met geld gekost.

Alcohol hield de illusie in stand. Al wist ik ook toen diep in m’n hart wel beter. Ik stond er niet bij stil. Het cafe bood uitkomst.

Dankzij m’n baan kon ik de dagelijkse gang naar de kroeg verantwoorden en betalen. Ik had het drankje meer dan verdiend. Het was gewoon de broodnodige ontspanning na de gedane zaken van de noeste arbeid. Het cafe als veilig heenkomen met op elke barkruk een vriend.

Nu weet ik dat het niet meer dan een vrijhaven voor de verveling en mezelf was. De roes voorkwam dat ik m’n eenzaamheid onder ogen zag. Mijn wereld ontleende haar charme aan de rozige bril.

Het werk hield me op de been. Niet alleen financieel. Al heb ik ook toen het ene gat met het andere gedicht. Vakantiegeld, winstdeling en het extraatje rond de kerstdagen kwamen altijd net op tijd om erger te voorkomen of om m’n ex uit haar zelf gegraven kuil te helpen. Dankzij m’n baan was ik ook iemand.

Het ontslag was het begin van het einde. Met m’n zelfrespect en zelfvertrouwen is alles van mezelf verdwenen.

Ik zie er geen gat meer in. Ik sta nu acht weken droog en ben al die tijd niet meer in de kroeg geweest toch staat het water me aan de lippen. De in het verleden gemaakte schuld drukt niet alleen als een molensteen op m’n schouders, maar is me boven het hoofd gegroeid. Daar komt het besef van een verloren leven nog eens bij.

Ik heb niks om op terug te te vallen; geen vrienden, geen baan, geen hoop, geen eigenwaarde en geen geld. De leegte van m’n bestaan slaat me vol in het gezicht. De roze wereld ligt in scherven. De roes kan me niet meer redden voor m’n tragische zelfbeeld.

Het feest is voorbij. Misschien maar goed ook. Het ontslag heeft mijn in gepaste dronkenschap voortkabbelende leventje ruw verstoord. Als ik m’n baan had behouden, was ik maar wat door blijven sukkelen. Nu kan ik toch nog wat van m’n leven maken.

De carriere is dood, leve de loopbaan. Was het maar waar. Want het zit niet mee. M´n rugklachten laten me niet met rust. Een werkgever zit niet te wachten op een met z’n fysiek sukkelende fantast van over de vijftig. De banen liggen niet voor het opscheppen en de jonkies kapen waarschijnlijk de een na de andere vacante functie voor m’n neus weg waarna de brutaaltjes met de rest aan de haal gaan.

Vrienden zijn ook vrij dun bezaaid. Het vergt tijd, inzet en moed om de instant barkrukmaatjes te vervangen door serieuze door dik en dun kameraden.

Over een duurzame relatie met een vrouw durf ik niet eens te dromen. Na al die alleenstaande jaren is dat wel heel onwaarschijnlijk.

Mogelijk kunnen advertenties me redden. En dan denk niet aan een contactuele maar een financiele oproep. De tekst ik heb een dollar nodig maar ik heb hem niet zou de adverterteerder in het land van de onbegrensde mogelijkheden in korte tijd steenrijk hebben gemaakt. Wij aan de andere kant van de oceaan zijn weliswaar beperkter maar staan bekend om onze vrijgevigheid.

Zal ik het er op wagen? De schaamte ben ik allang voorbij. En een stuk of wat euro’s kan ik zeker heel goed gebruiken.

Een kortje in de krant van wakker Nederland zal me de kop toch niet kosten? Als het niks oplevert, heb ik in ieder geval weer stof voor een verhaaltje. Als het aanslaat ook trouwens. Een giro- of banknummer, ten name van, kan het begin van een reeks lucratieve advertenties zijn. Ik geef het idee voor een gouden toekomst graag aan iedereen door. Zelf durf ik het niet in de praktijk te brengen. Dat kleine beetje zelfrespect heb ik toch nog wel. De verleiding was, moet ik toegeven, wel even te groot, maar daar zie je nu niks meer van.