Hoewel men zegt dat het geluk met de domme is, kan ik dat niet beamen. Ik heb meer last van domme pech. De Dijk heeft daar nog eens een paar treffende zinnen van gezongen. Al gaat het nummer over eenzaamheid.
*Een lekke band, wind tegen en geen fietspomp op de afsluitdijk.*
*Of het uit het zicht verdwijnen van de achterlichten van de laatste trein naar huis.*
En dat soort dingen heb ik vaak, soms te vaak. Zo stond ik laatst weer eens in de rij bij de locale super voor de wekelijkse boodschappen. Ik zeg nog tegen de man die achter mij aanschuift in de rij: “Als ik jou was, nam ik een andere rij want dit zit mij nooit mee!” Maar hij was eigenwijs en bleef gewoon achter mij staan. Ik heb op dat moment drie wachtenden voor mij.

De ellende begint al bij nummer drie. Alle boodschapjes netjes langs het piepapparaat en de kassa wordt ontdaan van zijn omhulsel. Een klein rolletje papier met een oranje strook wordt er uit gevist en belandt in een prullenbak. Een dikke rol moet er voor in de plaats komen. Puntje van het papier dubbel vouwen en prutsen maar, helaas zonder het gewenste resultaat. Tot vier keer toe prutsen voordat het lukt. Omhulsel er weer omheen en ja hoor, er kan afgerekend worden.

Nummer twee is aan de beurt. Een dertigtal piepjes verder wordt er een pinpas getrokken. Leesfout, nog een leesfout, en nog een leesfout. Of paslezer stuk? Wie zal het zeggen. Het duurt in ieder geval weer aardig lang voordat er betaald kan worden.

In andere rijen zie ik mensen doorschuiven alsof het niets is. Ik ben gewend aan mijn pech dus voor mij is er niets aan de hand. Ik weet dat als ik nu van rij wissel, de pech mij gewoon achtervolgt. De mijnheer achter mij zal zich echter wel afvragen wanneer Ralf Inbar tevoorschijn komt.

Nummer één, het schiet (niet) lekker op. Maar voor het gepiep bij nummer één van start kan gaan, sluit de kassierster haar kassa af en maakt plaats voor een verse kassierster. Deze moet dan eerst weer haar kassa openen zoals dat heet en allerlei nummertjes invoeren en zo. Neen, mijn naam is geen Ralf Inbar.

Ja, ik mag. Als ik goed opgelet heb, is nu alles geweest wat fout kan gaan. Ik zou dus zonder verdere problemen mijn boodschapjes kunnen afrekenen. Piep, piep, stilte! Een angst bekruipt mij. Wat is er loos. Ik kijk mijn kassierster aan. Zij zit druk te zoeken naar zo’n plakkertje die ze langs de kassa moet halen. Ze pakt de telefoon. Uit ervaring weet ik dat het minstens drie keer bellen en één keer omroepen kost om de prijs te achterhalen. Ja, ook deze handeling is mij niet vreemd.

De mensen achter mij hebben al lang mijn rij verlaten en zitten thuis heerlijk aan de koffie. Als laatste verlaat ik de winkel, samen met de bedrijfsmanager die de boel afsluit.

Categorieën: Thema column

15 reacties

Li · 22 september 2005 op 09:04

Of je voorganger wil achteraf toch zegeltjes. Er komt iemand tussendoor die een muntje voor de winkelkar wil. Of er is geen wisselgeld. Goh, dat jij dat ook hebt.:-P

[quote]De mijnheer achter mij zal zich echter wel afvragen wanneer Ralf Inbar tevoorschijn komt.[/quote]

Ik vermoed dat die meneer zich dood schrikt. Inbar zal er niet meer zo fris uitzien, vrees ik.:-D

Leuke, herkenbare, super column!

Li

pepe · 22 september 2005 op 09:06

Ik vind de titel wat minder en ik vraag me af of kassierster een bestaand woord is? Ik vind het geen mooi woord. Maar goed verder is ie wel leuk om te lezen.
En gelukkig kom jij weleens walvissen tegen die je dag dan weer goed maken.
😛

Geertje · 22 september 2005 op 09:21

[url=http://www.volkskrant.nl/economie/1124521059385.html]Drive in supermarkt[/url]

Ideetje wellicht. 😀

Heerlijk herkenbare column. 🙂

KingArthur · 22 september 2005 op 10:09

Ja, stom is dat. Het lijkt er altijd op dat je de langzaamste kassa kiest. Ik vraag me af hoe dat toch telkens weer kan. Leuke column.

WritersBlocq · 22 september 2005 op 10:45

Ach gos, Klungeltje toch! Pech is gelukkig gratis, anders had ik ook een niet af te lossen schuld opgebouwd. Ik ga er niet eens over schrijven, ik zou niet weten waar ik moest beginnen. Hele leuke column, je gaat onwijs vooruit met je schrijfstijl!
@ Pepe: [quote]Hypermarkten – kassier / kassierster. Indien u wenst te solliciteren bij Carrefour[/quote]
Google kent het woord wel!
Groetjes van de zoeksmurf 😉

wendy77 · 22 september 2005 op 12:03

Domme pech ja, heb ik nou ook altijd…zucht….

Shitonya · 22 september 2005 op 12:07

iets te saai, dit zou wel wat schepjes grappiger kunnen

bert · 22 september 2005 op 12:55

In België, in de Ardennen, waar ik zo graag vertoef, zijn mega supermarkten waar je zelf je boodschappen mag scannen en via de scanner bij een automaat af kan rekenen. Als dat gedaan is loop je zo de megamarkt uit.
Steekproefgewijs worden er karren uitgepikt en nagerekend. De kans op pech is daar dus kleiner, maar pech is nog niet uitgesloten.
Wel slim toch, die Belgen.
Toch weer een leuke kassa-column. 🙂 🙂 🙂

melady · 22 september 2005 op 13:11

Walgelijk herkenbaar!

Een zin als deze:
[quote]mijn boodschapjes[/quote]
maakt het wat kinderlijk.

[quote]samen met de bedrijfsmanager die de boel afsluit.[/quote]
Bakema? 😀

Mup · 22 september 2005 op 15:29

Valt allemaal zo mee:-) Kom eens met mij boodschappen doen hier, tasjes hoeven niet mee, ik leef op, wil nog herkenbaar typen, maar dat mag niet meer, of is dat inmiddels veranderd?

Groet Mup.

Ma3anne · 22 september 2005 op 17:49

Grappig. Jij ook al? 😉

Kees Schilder · 22 september 2005 op 18:14

Mijn handen jeuken,Klungel.Kun je dat begrijpen?
Omdat jij het volkomen verkeerd aanpakt!Je had na het afrekenen opnieuw de winkel moeten ingaan en twee winkelwagentjes vol moeten gooien met boodschappen.Mega vol bedoel ik dan! Vervolgens ga je naar de groenteboulevard en pakt al de groente dioe je kunt pakken en doet er GEEN plakkertjes op zodat de cassiere een keer of twintig een collega moet bellen.
Als je dan alles hebt afgerekend zeg je dat je geen geld meer hebt.
Zo zou ik het doen (heb ik ook gedaan)
Maar ja, ik ben dan ook een verschrikkelijk irritant mens.
😀

Louise · 22 september 2005 op 19:09

Volgende keer ga je gewoon tegen sluit; je bent dan even laat thuis maar dat lange wachten en ergeren is van de baan 😉
(Ben blij dat anderen ook zo’n lol hebben in het boodschappen doen :-D)

KawaSutra · 22 september 2005 op 22:44

Ik ga altijd tegen de ‘sluit’. Voordeel is dat ze je om 21.00 uur zo graag weg willen hebben dat ze zelfs iemand sturen om je boodschappen in jouw kratje te zetten. Perfect toch? 🙂

Eddy Kielema · 23 september 2005 op 14:15

Breek me de bek niet open over supermarkten! Ik heb dit jaar geloof ik al 3 keer een gesprek gehad met de bedrijfsleidster. Tja… Ik moet daarom ook altijd erg lachen om de [url=http://variatee.vara.nl/mediaplayer/player.jsp?filmID=155571&playerName=variatee.player]clip[/url] van De Vliegende Panters. Ook om je laatste zin trouwens, want hoe laat ben je de winkel binnengekomen: 2 uur ‘s middags? 🙂

Geef een antwoord