In de huiskamer is het stil, op het tikken van de klok na. Het meisje kijkt wanhopig van de klok naar het grote, zwarte, glanzende monster. Nog even. Vijf minuutjes. Ze drinkt haar thee en verkruimelt haar koekje. Buiten hoort ze stemmen. Ze kijkt uit het raam. Kinderen rennen door de straat. Ze lachen en praten hard. Dan slaat de klok. Half vier. “Niet kruimelen. En schiet op met je thee. Je moet studeren,” zegt de moeder. Gehoorzaam, met nog één laatste, verlangende blik naar buiten, staat het meisje landerig op. Ze loopt naar de enorme Steinway vleugel en neemt er achter plaats. Ze zucht.
De vleugel neemt een belachelijk grote plaats in, de hele huiskamer lijkt zich met het instrument te vullen. De meubels weggedrukt in een hoek. Het meisje begint te spelen. Eerst toonladders. Eindeloos toonladders. Vingeroefeningen. Sonates. Haar kleine, vaardige vingertjes lijken over de toetsen te vliegen. “Goed je best doen,” spreekt ze zichzelf moed in. “Dan wordt mama niet boos.”

De moeder staat te strijken. Toch houdt ze het meisje scherp in het oog. Bij ieder foutje dat ze hoort, zegt ze alleen maar: “Opnieuw.”
“Uw dochter heeft een groot talent. Maar leg er niet teveel druk op,” heeft de pianoleraar pas nog gezegd. “Ze heeft er niet zoveel plezier meer in. Misschien zou ze wat minder moeten studeren en wat meer buiten spelen.”
Buiten spelen. De moeder wordt nog boos als ze er aan denkt. Had zij vroeger maar zo’n kans gekregen! Blokfluitles, dat mocht nog net. Maar haar droom om concertpianiste te worden moest ze al snel opgeven. Een piano was te duur.

Zij heeft wél alles over voor haar dochter. Later zal ze spelen in de grootste concertzalen van Europa. Het meisje zal haar moeder dankbaar zijn. Even komt er een trotse blik in haar ogen, als ze naar de prachtige vleugel kijkt. Haar man vond het onzin. Veel te groot, veel te duur. Maar ze heeft doorgezet. Het gaat tenslotte om de toekomst van het kind.

De klok tikt…bijna vijf uur.
De metronoom tikt het ritme van de eindeloze etudes.

Het meisje hoort de klok. Nog een half uur. Misschien dat ze dan nog éven naar buiten mag. Ze is onrustig. Kan bijna niet meer stil op de kruk blijven zitten, haar hele lijf kriebelt. Ze wil rennen, dansen, schreeuwen, lol maken met andere kinderen. De gymjuf heeft gezegd: “Jij zou op turnen of ballet moeten gaan, je bent zo lenig en sierlijk!”
Ze heeft het thuis maar niet gevraagd.

“Je speelt slordig,” zegt de moeder geïrriteerd. Het meisje bijt op haar lip. Probeert zich te concentreren op de lastige nocturne van Chopin. Haar kleine vingertjes lijken maar te struikelen over de toetsen. Nog een laatste poging tot concentratie. Bijna foutloos speelt ze het muziekstuk uit. De klok slaat half zes.
“Mag ik nog heel even naar buiten?” De moeder schudt het hoofd. “Nee, we gaan zo eten.”

Een zilte traan vindt zijn weg langs een zachte kinderwang en spat uiteen op de toetsen.


DreamOn

DreamOn publiceert sinds 2006 columns op het internet. Zij schrijft over alles wat haar bezighoudt. Vaak (te) breedsprakig, maar dat is een leerpunt! In het dagelijks leven is DreamOn pedagogisch coach en heeft ze haar man, kinderen, familie en vrienden lief.

17 reacties

arta · 15 februari 2007 op 08:17

Een droom van een column!
Prachtig!
Bijzonder triest dat het hier miet de droom van de hoofdpersoon is, maar die van haar moeder!

SIMBA · 15 februari 2007 op 08:26

Pfffff, heftig en ook een beetje eng.
Mooie column!
Enne…de kop is eraf, dus nu mogen wij 😕

Bitchy · 15 februari 2007 op 08:32

Zo waar, hoe vaak moeten kinderen de droom van de ouders niet waar maken. Ben bang dat het meer is dan we denken!

Mooi en aangrijpend!

DreamOn · 15 februari 2007 op 09:01

Ik hoop dat er veel mensen mee gaan doen met dit item: “thema-column”

Alle informatie vind je in het café!
Ik hoop hier de komende tijd een hoop dromen aan te treffen, succes! 😉

DriekOplopers · 15 februari 2007 op 09:58

Ja. Prachtig geschreven verhaal over kinderleed dat in de veel te grote ambities van ouders zijn oorsprong vindt. Ja. Super gedaan. Wat een triestigheid. Ik ben er stil van.

Hulde DO!

Driek

pally · 15 februari 2007 op 10:06

Mooie, beklemmende droomcolumn, DO, over een moeder die voor haar projecterende droom haar dochter opoffert!

groet van Pally

KingArthur · 15 februari 2007 op 11:55

Errug jammer dat de eerste thema colomn is geplaatst voor de deadline. Ik had hier graag aan deelgenomen maar heb daar nu geen zin meer in.

Aardig verhaal en een wat minder letterlijke invulling van het thema droom. Daar hou ik persoonlijk van (voor het verrassingseffect).

Mbt het rond zijn van de column: in mijn beleving voldoe je daar niet aan.

Arne · 15 februari 2007 op 16:28

mooi zeg, wat een verhaal 🙂

Prlwytskovsky · 15 februari 2007 op 18:24

Zo herken ik mijn jeugd ook, niet met een piano maar wel met die geestelijke chantage. 😡

Floor Janse · 15 februari 2007 op 21:49

Deze “misstand” komt nog maar zelden voor als je het vergelijkt met voetbalveld, tennisbaan of manege. Kind moet van pa of moe dè ster worden.
Getier, gevloek en misdragingen t.o.v. anderen (arbiters o.a) zijn schering en inslag

DreamOn · 16 februari 2007 op 00:22

@Floor: dat ben ik niet met je eens! Dit komt niet alleen voor op het gebied van sporten! Het ligt er maar aan uit welk milieu je komt…

Dees · 16 februari 2007 op 11:14

Doet me ergens een beetje denken aan een van mijn favoriete films, Shine. Ik vind het een mooie column. Alleen de laatste zin zit me een beetje dwars, nets alsof die iets te sentimenteel of grotesk is in de verder oprechte column. Of nee, ik weet het al, het is het zigeunerjongetje met de traan dat ik dan voor me zie.

Als themacolumn is het een mooi thema, denk ik. De opdracht is wel erg los. Nog eens even zien of ik er dromen van ga voelen borrelen.

DreamOn · 16 februari 2007 op 14:21

@Dees: ik ken die film niet, maar ben er nu wel benieuwd naar geworden; wat betreft die laatste zin: heeft inderdaad wel een hoog drama-gehalte…achteraf bekeken… 😀

Dees · 16 februari 2007 op 17:00

Nou lieve Trudy, als je (en volgens mij ben je dat) pianiste bent, is Shine een absolute aanrader. En ook als je dat niet bent. En ook als je niets met muziek op hebt. Het is echt een mooie film, gebaseerd op het leven van David Helfgott. Even kijken of ik er een beschrijving van kan vinden:

http://www.filmkrant.nl/av/org/filmkran/archief/fk175/shine.html

Er is wel commentaar geweest op het verhaal, evenals op zijn vertolking van Rachmaninov’s Pianoconcert No. 3 in het echte leven (niet iedereen vond hem even briljant), maar alleen al de manier waarop de beelden en de muziek in samenspel zijn neergezet, maakt het tot een must-see film. Om nog maar te zwijgen over de acteur die zijn vader speelt en hem tot het uiterste pusht in het pianospel.

Ok, heb me even laten gaan. Er is vast nog wel een videotheek open in je buurt 😀 😉

Grt,

Dees

Mosje · 17 februari 2007 op 01:23

Ik zou natuurlijk graag iedereen bijvallen en roepen wat voor een geweldig stukje, maar…..
het lijkt wel een verhaal uit vroeger tijden, zoiets van voor de oorlog, toen ging dat misschien wel eens als beschreven.
Tegenwoordig doen ouders het veel subtieler, het opjuinen van hun kinderen. Niet met strenge blikken en irritatie, maar subtiel, heel subtiel. Probeer dat maar eens na te gaan en te beschrijven.
Van de laatste zin kreeg ik spontaan jeuk in mijn linkeroog: er vloeide een traan uit….

(Zo, Mosje is weer terug, en hoe :lach: )

DreamOn · 17 februari 2007 op 01:56

@Ja? Dacht je dat nou echt Mosje? Dit komt heus nog voor hoor!
PS Ik vind het fijn dat je op mijn column gereageerd hebt… superleuk!

En die traan uit je linkeroog: puur vanuit ontroering…omdat je ons morgen gaat zien…ik zal hoogstpersoonlijk die traan met een geborduurde zakdoek wegvegen… 😀 …ok?
Mijn tranen gelden dan voor het feit dat je cx nog niet vergeten bent… Zo. Hoe dramatisch wil je het hebben? :kus:

DreamOn · 17 februari 2007 op 02:26

Ik waardeer je kritieken Mosje, dat weet je wel.
Maar je moet morgen wel naar Utrecht komen hoor, naar de gezellige cx-meeting!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder